Florence Foster Jenkins (2016)

Vanaf 19 mei in de bioscoop (Paradiso)

EDIT: release verplaatst naar 22 september

Moet ik zien!

Wel jammer dat je Meryl niet hoort zingen in de trailer.

Vanaf 3 augustus in de Belgische bioscopen.

Vroeger, tijdens de lessen muzikale opvoeding hadden we het ooit eens over een verschrikkelijk vals zingende operazangeres en we hoorden haar versie van 'de toverfluit' van Mozart.

Nu weet ik dus dat die 'zangeres' Florence Foster Jenkins was.

Trailer

Heerlijke rol van Meryl Streep, ik heb weer eens ouderwets genoten en had buikpijn van het lachen. vier dik verdiende sterren

Niet de beste film van Streep en Grant, maar zeker aardig om te kijken. Een dikke 7. Zo wat is Grant oud aan het worden zeg.. of is dat de makeup?

Haha wát een figuur was dit zeg.

Ben geen echte Meryl Streep fan maar ze acteert hier wel fenomenaal moet ik zeggen. Samenspel met Hugh Grant en Simon Helberg -ja ja Howard van The Big Bang Theory- is ook erg goed. Die gezichtsuitdrukkingen van Helberg als hij Florence voor het eerst hoort zingen zijn hilarisch. Je zou het mannetje (Cosmé McMoon) mee naar huis willen nemen en op de schoorsteenmantel willen zetten zodat hij iedere keer dat je een blik op hem werpt een glimlach op je gezicht kan toveren. Gaandeweg de film ga je een beetje van Florence houden: ik moest bijna een traantje wegpinken -dat gebeurt mij niet zo vaak- bij de onvermijdelijke sterfscene.

Goed gecaste acteurs (feelgood) film. Er valt veel te lachen en er zit ook wat drama in maar het wordt nooit sentimenteel. Ik weet zo gauw niet wat hieraan te verbeteren valt, ja iets meer Lily Pons was leuk geweest als contrast.

Hele dikke 4* ach gewoon 4,5*

Stephen Frears lijkt niet goed te weten wat hij aan moet met het verhaal van de laatste weken uit het leven van Florence [Meryl Streep], de beschermvrouwe van de Verdi Club die, ondanks een slechte zangstem, altijd lof kreeg toegeworpen door de mensen die haar roemruchte recitals bezochten. Haar echtgenoot en manager St Clair Bayfield [Hugh Grant] is er - vooral door omkoping - steeds in geslaagd om zijn vrouw in de waan te laten dat ze wel degelijk kan zingen. Maar wanneer Florence het in haar hoofd haalt om Carnegie Hall te boeken en soldaten gratis kaarten te geven voor haar concert, lijken de rapen gaar.

Wie de oorspronkelijke opnamen van Florence Foster Jenkins op YouTube beluistert, ziet meteen het komische potentieel van dit levensverhaal. Maar Jenkins is ook een tragisch figuur, zo wordt je als kijker geleidelijk aan duidelijk. De relatie tussen Jenkins en Bayfield was van beide kanten volstrekt oprecht en daarin schuilt drama en ontroering. Frears slaagt er niet in om een passende balans te vinden tussen de komedie en de tragedie, waardoor de film noch als komedie noch als drama echt de spijker op de kop slaat. Streep - zelf een heel behoorlijke zangeres - weet de zangcapriolen van de echte Jenkins te benaderen en zet weer een uitstekende vertolking neer. Dat Grant de meeste lof krijgt komt omdat hij hier verrast: dit is waarschijnlijk zijn beste rol ooit en hij schittert in die rol. Maar het is het samenspel tussen hem en Streep [van wie we eigenlijk altijd het beste verwachten] dat je als kijker immer geboeid houdt.

Geweldig. Goed geacteerd, veel te lachen maar ook genoeg gelaagdheid om op de andere momenten te blijven boeien. En dat het verhaal waargebeurd is, maakt het nog mooier. Ongelooflijk dat een vrouw die zo slecht zingt, zo'n fenomeen kon worden. Zong Streep trouwens zelf in de film, of is ze gedubd? Daar kom ik niet achter....

Streep zong inderdaad zelf (en Helberg speelde zelf piano)

( Florence Foster Jenkins (2016) - Trivia - IMDb )

Dat maakte m.i. de film nog authentieker

Zelden zo verrast door een film als bij Florence Foster Jenkins. Haar verhaal lijkt vrijwel onmogelijk te vertellen zonder knipoog en zonder een grap van de personages te maken. Toch is het Stephen Frears gelukt het verhaal fascinerend te vertellen met personages die veel meer blijken te zijn dan we in eerste instante denken. Daarbij zit er zelfs een nuance in motieven en emoties die niet alleen geslaagd zijn overgebracht maar die mij tegen het einde hebben laten huilen. Wat een prachtige film.

Een zeer merkwaardige geschiedenis waar ik nooit eerder van heb gehoord.

Ze zingt zo vals als een kraai maar presteert het toch mooi de Carnegie Hall te vullen. Da's knap. Weinig zelfinzicht, te veel zelfvertrouwen of toch de uitwassen van een ziekte. Who knows.

Mijn verdenking dat Bayfield een golddigger is verdijnt naarmate de film vordert. Ik geloof dat er sprake is van oprechte liefde tussen de twee.

Streep en Grant overtuigden daarbij in hun spel als echtpaar. Leuke film.

Ik kende het fenomeen Foster Jenkins ook niet, het leuke van veelvuldig naar de bios gaan is dat je mensen als Trumbo, Mr. Chocolat, Florence FJ, Andries Riphagen en dergelijke leert kennen.

Deze film stond eerst niet in mijn lijstje van films waar ik heen wilde, maar toen ik al die hoge waarderingen hier las en zag ben ik hem toch maar gaan checken, het (meer dan) 4 sterren enthousiasme deel ik niet, maar ik heb me wel vermaakt met deze film.

Normaal gesproken is er eerst de Europese film en daarna de Amerikaanse remake, maar in dit geval is het andersom. In 2015 kwam er de Franse remake Marguerite gebaseerd op het originele verhaal van Florence Foster Jenkins uit de gelijknamige film uit 2016.

Prima vermaakt. 3,5*

Hilarisch! En goed geacteerd, aanrader.

Streep en Grant brengen het vermakelijke script echt tot leven met prachtige rollen, waarbij Grant niet onderdoet voor Streep. De karakters zijn mooi in evenwicht, waarbij Streep met haar zang op de lachspieren werkt. De relatie tussen beiden is onwaarschijnlijk maar wordt overtuigend gebracht. Frears houdt daarnaast goed de balans tussen spottende humor en menselijkheid.

Een geestig, charmant komisch drama met een leuke cast. Streep en Grant doen het prima en Helberg zorg voor de komische noot. Als je alleen zijn hoofd al ziet schiet je al in de lach, ik wel tenminste. Het verhaal is best vermakelijk en je kan haast niet geloven dat dit gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Ik vond 'm leuk!

Het samenspel tussen streep en grant is hetgene wat deze film echt doet slagen , je weet dat ze er uiteindelijk niet mee kunnen blijven wegkomen.

Zowel komisch als tragisch werkt deze film heel goed , al moet ik me dan toch afvragen in hoeverre dit de waarheid van het verhaal eer aandoet .

De gezichtsuitdrukkingen van de pianist als hij florence voor het eerst hoort zingen zijn onvergetelijk .

Sterk geacteerd en zeer vermakelijk.

Tsja, Grantuis inmiddels ook al 56.

Het zijn niet alleen Streep en Grant die de sterren van de hemel spelen. Wat mij betreft gaan de meeste credits naar Simon Helberg als pianist Cosmé McMoon, als de muzikale begeleider tegen beter weten in. Het is werkelijk onbegrijpelijk dat iedereen in Jenkins omgeving( haar echtgenoot, publiek, zelfs haar zangleraar en de meeste recensenten) deze voorkomen of zij een wereldstem had. Juist het uitwerken van dát aspect had de film een stuk i9nteressanter gemaakt. Nu weet Stephen Frears niet veel meer te bieden dan ‘apies kijken’ of een uitgerekt item uit ‘Man bijt hond’.

Het maakt wel benieuwd naar de Franse film ‘Marguerite (2015), die et zelfde verhaal behandeld.

Genoten van een fantastische Streep en prima rollen van Grant en Helberg. Hoewel de film in wezen meer drama dan comedy is, heb ik zelden zo moeten lachen met een film. Een topper, en wat mij betreft een onbegrijpelijk lage score op MM.

Erg grappige film. Ik moest bij Streep een beetje denken aan Mrs Bucket. Hetzelfde soort type. De film is in het begin een beetje irritant, maar wordt steeds leuker. Ik vind vooral de bijrol van Simon Helberg geweldig. Hij speelt supergoed. Zijn non-verbale gedrag wordt erg sterk neergezet. Leuk die scene in de lift. Als hij voor het eerst de valse tonen heeft gehoord en naar huis toe gaat. Ook Grant en Streep spelen natuurlijk erg goed. Echt een grappig tussendoortje.

Inderdaad, als fan van dat "eigengereide, gekke, grappige en vrouwtje", moest ik zelf ook met het spelen en de zang denken aan Mrs. Bucket. Als ze ooit een vervolg willen maken op de serie "Keeping up appearances", (Nederlands "Schone schijn"), dan hebben ze aan Meryl Streep een goede Mrs. Bucket!

Prachtige film en oh, zo menselijk!

Zal niet ieders smaak zijn, en dat valse gezang werkt wat op de zenuwen, maar in mijn beleving toch echt een topfilm, een van de betere uit 2016. Verhaal werkt op verschillende niveaus, is zowel grappig als triest. De drie hoofdrolspelers zijn perfect: Levende legende Streep heeft voor dit soort rollen altijd terecht een streepje voor(zal wel weer een oscarnominatie worden), Grant is prima in een serieuze rol(hij zet dit keer een echt mens neer, zonder zijn bekende nerveuze tics) en de voor mij onbekende Helberg is een openbaring en levert een sublieme prestatie. Routinier Frears levert weer eens een echt sterke film af die ook gevoelsmatig goed werkt.

Geen bijzondere film, maar wel een bijzonder verhaal.

Geen onaardige film, degelijk gefilmd en geacteerd, maar ook wel verbazingwekkend dat deze vrouw niet tegen zichzelf in bescherming werd genomen. Intenties mogen goed geweest zijn, het bezoeken van haar concerten was natuurlijk een vorm van ramptoerisme. Het deed me denken aan de volstrekt talentloze figuren die weggestemd worden bij talentenjachten maar die dankzij hun bizarre uiterlijk, stem of ander kenmerk in een bepaald feesttentencircuit belanden waar ze zich tegen betaling laten uitlachen.

Nu komt deze vrouw er dus op haar sterfbed achter dat haar leven voor een groot deel door een enorme leugen werd bepaald, wat zij dan weglacht (in de film althans) maar ze had natuurlijk ook anders kunnen reageren.

Meryl Streep is als vrijwel altijd wel goed maar fan zal ik nooit worden, Hugh Grant was wel prima en ook een leuke rol van Helberg. Verder vooral een degelijk Hollywooddrama met wat humor.

Saai

Één woord (naam) Helberg! Schitterend...