Carmen (1983)

Na Bodas de Sangre (1981) (3*) is dit de tweede in de trilogie, en eerlijk gezegd is het meer van hetzelfde, maar dan slechter. Waar je in het eerste deel als het ware naar een quasidocu kijkt waar flamencodansers een stuk voorbereiden, de film naar de uitvoering van dat stuk daadwerkelijk opbouwt om vervolgens als soort van bescheiden grand finale met dat stuk te eindigen, wordt hier aan precies hetzelfde verloop een fictief plot toegevoegd en wordt van de dansers verwacht dat ze óók kunnen acteren. En dat laatste gaat ze niet zo best af, Antonio Gades in het bijzonder.

Flamenco is expressie dus dat de dansers niet bekend staan om hun bescheidenheid mag best bekend zijn, in het eerste deel stoorde ik me daarom ook niet zo aan hun enorme ijdelheid, die wel bij flamenco past. Maar in dit tweede deel stroomt vooral Antonio Gades wat ijdelheid betreft wel enorm over... had je in het eerste deel nog bijzondere camerawerk en -standpunten, hier wordt dat vervangen door eindeloze close-ups van Gades. En uiteraard mag dan een scene waarin hij vrijwel volledig naakt is niet ontbreken, dieptepunt van zijn ijdelheid en van de film....

Een onherkenbare Carlos Saura, regisseur van talloze topfilms waaronder zijn meest bekende werk Cría Cuervos (1976) (4,5*), die hier op de automatische piloot een heel mager allesbehalve veeleisend werkje aflevert waarbij ik niet verder kom dan een kleine 2,5*. Met afstand zijn slechtste film. Wie twijfelt tussen deze bekijken (de bekendste uit de trilogie, maar zeker niet de beste) of het eerste deel bekijken kan zondermeer beter voor deel 1 kiezen.

De flamenco-dansen vormen inderdaad het meest attractieve van de film.

Kleurrijk, ritmisch, krachtig en overtuigend. Zeer mooie beeldcomposities en natuurlijk muziek en zang niet te versmaden.

Het verhaal brengt ons een possessief personage tegenover iemand die bovenal van vrijheid houdt.

Het vervolg laat zich een beetje raden, maar ook daar was er niets storend aan.