Johnny Angel (1945)

Niet onaardige noir. Deze film bevat voldoende tempo om het boeiend te houden en af en toe komen er spitse dialogen langs. George Raft is de leading man, als Captain Angel. Het zal wel zo zijn dat men in die tijd erg vasthield aan uniformen en de maatschappelijke rol die ze vertegenwoordigen. Anders kan ik niet verklaren dat Raft de hele film lang rondhost in kapiteinskostuum. Wat zijn acteerprestatie betreft, vind ik hem wat gladjes spelen. Het lijkt mij niet dat er een groot verschil is tussen deze rol, als 'goeie', en zijn gemiddelde gangsterrol. Het kon me helemaal niet schelen wat er met Raft gebeurde, dus ergens zit het voor mij niet goed. De dames Signe Hasso en vooral Claire Trevor als femme fatale, konden me beter bekoren. Verder heb ik verschillende keren moeten lachen met de rol die men Marvin Miller gegeven heeft; Gusty staat op het mentale niveau van een tienjarige en gedraagt zich ook zo ... nog nooit gezien in een 'serieuze' noir. Niet te vergeten is er ook nog de leuke acteerbijdrage van de legendarische jazzcomponist Hoagy Carmichael die in deze film zijn song 'Memphis In June' in première brengt. Het waren duidelijk andere tijden in de entertainmentsector.

Regisseur Edwin L. Marin was me niet bekend, heeft blijkbaar met heel wat sterren samengewerkt, maar niet de meest onvergetelijke films gemaakt. Wat mij betreft heeft hij in deze film wel heel mooi werk geleverd, in samenwerking met cameraman Harry J. Wild (die ook al meewerkte aan o.a. Murder My Sweet). Redelijk wat mistige en duistere scenes die vakkundig in beeld worden gebracht.

Al met al een vermakelijke film, maar geen top, en dat is voor mij te wijten aan de routine van G. Raft.