Buchanan Rides Alone (1958)

Weer een prima sfeer in deze western, waarbij ik het eerste deel wat sterker vind dan het tweede. Het tweede deel is iets teveel van hetzelfde trucje met het over en weer bevrijden van deze en gene.

Wel grappig dat het paard dat Scott op het laatst krijgt, gedurende de film les heeft gekregen van Anky van Grunsven en een totaal eigenzinnige rol neemt in de film met zijn/haar eigenaardige loopje.

3,5*

Western met zekere cult-reputatie.
Begint een beetje magertjes met de vreemdeling die binnenkomt in een vijandig stadje en betrokken raakt bij een moord.
Verloopt allemaal aardig, maar enigszins vergelijkbaar met de typische jaren vijftig western.
Hoogtepunt is de geweldige shoot-out aan het eind.

Sterke samenwerking tussen Boetticher en Scott, die zich dit keer richt op een wat ongelukkige aankomst in een stadje aan de zuidelijke grensstreek. Het stadje kwam me bekend voor uit Rio Bravo, maar de aankleding van het geheel zag er hier en daar wel even net iets anders uit. Scott heeft een prima rol en de beelden zijn mooi en sfeervol geschoten. Verder zijn het onder anderen L.Q. Jones, Peter Whitney, Barry Kelley en Craig Stevens die eveneens een prima rol neerzetten en bevat de film een aantal interessante actiescènes, waarmee deze luchtige western een zeer vermakelijke is.

Aardige film waarin een man op zijn paard terecht komt in een stadje dat zo'n beetje in de handen is van één familie. De ontwikkelingen volgen elkaar in een vlot tempo op waardoor deze western wel gemakkelijk wegkijkt (de film duurt ook zeker niet te lang). Echter weet het nergens echt indruk te maken en is het allemaal vrij standaard.

Tegelijk wat lichter van toon door een wat merkwaardige humor in sommige stukken als ook net wat meer personages in deze Boetticher-Scott western. Scott is weer zijn personage: Een man met een langer verleden dan een toekomst en met wellicht (al is dat hier minder duidelijk) wat krassen op zijn ziel. Heel vermakelijk, maar niet zo trefzeker dan sommige andere Boetticher-Scott westerns. Maar wel zo vermakelijk dat er weer makkelijk een 3.5 uit komt rollen. Vond de eerste helft nog wel wat meer beloven.

Ik heb nog twee Boetticher westerns op de stapel. Ride Lonesome en het naar het schijnt rare nakomertje A Time for Dying.,