The Paradise Suite (2015)

Na de imposante karrenvracht aan mozaïekfilms doorheen de jaren, waagt de Nederlandse van Ginkel zich ook eens aan zo'n larmoyante raamvertelling á la Crash/Babel. En van Ginkel doet het op zich niet slecht, al weet hij helaas niet zo heel veel toe te voegen aan het 'genre'.

Alvorens het kijken verwachtte ik me al aan grote porties zwaarmoedigheid en veel opzichtige pogingen tot tranentrekkerij. Dat de film me, zonder schroom, een hoop miserie door m'n strot zal douwen kwam dus niet echt meer als een verrassing . Het 'probleem' is veeleer dat de ontwikkelingen binnen de film érg voorspelbaar en clichématig zijn. Wellicht relevant, inderdaad, maar toch stoorde ik me eraan. Het hele prostitutieverhaal als exponent, maar ook het ontsnappingsgebeuren met de typische, grote, vriendelijke neger, en alle gevolgen van dien, wordt weinig verrassend uitgewerkt.

Wel leuk is het thema, evenals allerhande etniciteiten en taaltjes die de film rijk is. Film ziet er verder ook gelikt uit, is voorzien van een serene, kabbelende soundtrack, en het acteerwerk is van een meer dan valabel niveau. Ook wel degelijk wat positieve noten dus.

Al zal 'The Paradise Suite' me verder voornamelijk bijstaan als een film die gepaard gaat met een vakkundige uitwerking, maar eentje die me simpelweg weinig wist te verbazen. Betreurenswaardig, aangezien van Ginkel dat wél deed met zijn vorige langspeelfilm. Hopelijk waagt hij zich bij zijn volgende project weer aan iets minder conventioneels. Kleine 3,0*.

Als je zin hebt in een goede film waarbij je daarna wel kut voelt dan is dit je keuze.

Nou ja, ik vond hem eigenlijk toch wel heel erg goed. Hij spookt al een aantal dagen door mijn hoofd en dat is een goed teken. De gedachte erachter spreekt me toch ook wel erg aan, en die is volgens mij dat we personages zien waarvan we een bepaald beeld hebben, maar die met meer achtergrondinformatie toch een heel andere indruk geven. Een vrouw die een kind bij het vuilnis zet, daar vinden wij over het algemeen iets van, maar altijd zonder de achtergrond te weten. Niet om het goed te praten, maar nu kijk je er toch heel anders naar dan wanneer je het als artikel in een krant zou zien staan. De film doet in alle verhaallijnen een aanslag op onze vooroordelen en dat vind ik ijzersterk, net als het acteerwerk zeer goed is. Het beeld van de wanhoop op het gezicht van Anjela Nedyalkova zal me nog wel een tijdje bijblijven.

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Wat een drama over verkrachter (prostitutie)...

Bekende Nederlandse acteurs...

Wel gelukkig Nederlandse ondertiteld...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Ah leuk dat ik deze film gevonden heb en goedgekeurd...

Hoewel Nederlandse films me in het algemeen vaak tegenstaan, mocht deze gedeeltelijke Nederlandse (verhaal speelt zich o.a. af in Amsterdam en de film is geregisseerd door de Nederlander Joost van Ginkel) Drama film er zeker wezen en is het verhaal op bepaalde momenten ook best heftig.

Het verhaal (beter gezegd vijf verhalen die bepaalde connecties met elkaar hebben) over de zes buitenlandse mensen (vooral afkomstig uit voormalig Joegoslavië) die al dan niet vrijwillig in Amsterdam verblijven en ook iets met elkaar gemeen hebben, zit goed in elkaar en weet zeker ook te boeien en bevat ook de nodige drama, welke soms best heftig was om te zien. En dan doel ik o.a. op de scene waarbij drie jonge vrouwen (waaronder Jenya, die gespeeld werd door de mooie hoofdrolspeelster Anjela Nedyalkova) uit voormalig Joegoslavië naar Nederland zijn gelokt voor modellenwerk, maar daar eenmaal aangekomen gelijk verkracht (heftig in beeld en geluid gebracht) worden en daarna ook ingezet worden in de prostitutie. Ook de scene waarbij echte oorlogsbeelden (neerschieten van personen) uit voormalig Joegoslavië werd getoond, was heftig om te zien.

Het eerste gedeelte van het verhaal is wel wat langdradig en het duurt ook even voordat het verhaal goed opgang komt en je weet hoe de vork in de steel zit. Maar in het eerste gedeelte van het verhaal worden de zes buitenlandse personen wel goed geïntroduceerd, zodat je weet met wie je te maken hebt en wat ze in Amsterdam doen. Naarmate het einde van het verhaal nadert, lopen alle verhaallijnen min of meer in elkaar en dat resulteert dan in een sterk einde met ook de nodige drama. Visueel mocht deze film er ook best wezen en er valt ook best veel bloot in te zien, waaronder het lichaam van de eerder genoemde hoofdrolspeelster Anjela Nedyalkova. Helaas niet het lichaam van Victoria Koblenko, die ook een kleine rol heeft in deze film als Ana, die de vrouw is van Ivica en waarvan ze ook een baby heeft. Deze Ivica handelt in vrouwen (gebruikt, of beter gezegd misbruikt, ze voor de prostitutie) en heeft vroeger oorlogsmisdaden begaan tijdens de Joegoslavië oorlog.

Degene die deze film zeker ook naar een hoog niveau tillen is de cast en die bestaan vooral uit onbekende acteurs en actrices uit voormalig Joegoslavië. Ze speelden wel goed en overtuigend en vooral de al eerder genoemden Anjela Nedyalkova (in de rol van Jenya) en Boris Isakovic (in de rol van Ivica). Maar ook Jasna Djuricic (in de rol van Seka, waarvan de man en zoon zijn vermoord door oorlogsmisdaden in voormalig Joegoslavië) en Issaka Sawadogo (in de rol van de Afrikaan Yaya, die samen met zijn gezin naar Nederland is gevlucht en daar moeilijk rondkomt). Hoewel Magnus Krepper (in de rol van de Zweedse dirigent Stig, die samen met zijn zoontje Lukas tijdelijk in Amsterdam komen wonen) en Erik Adelöw (in de rol van zoontje Lukas die een plasprobleem heeft) het zeker niet slecht deden, vond ik hun verhaal wel het minst interessante. De zonet genoemde personen zijn uiteraard ook de zes buitenlandse mensen, waar het in dit verhaal omdraait en Ivica is daarin de bindende factor.

Gewoon een goede en ook best sterke Nederlandse (althans voor een groot gedeelte) Drama film waarin overigens nauwelijks Nederlands wordt gepraat (op een paar woordjes na). Van mij mag Nederland meer van dit soort films maken i.p.v. de vele goedkope flauwe dertien in een dozijn "goodfeel" (bij mij is het dan juist vaak ergernis i.p.v. goodfeel) films zonder enig serieus verhaal.

Het verhaal over een bonte verzameling allochtonen in Amsterdam, elk met hun eigen beslommeringen, zit goed in elkaar. De regie van Joost van Ginkel en de knappe montage maken dit tot een vlotte film met een aantal verrassende sfeerwendingen. Daarnaast wordt er prima geacteerd, in het bijzonder door Anjela Nedyalkova (nieuw voor mij) en Issaka Sawadogo (L'Envahisseur).

Geen absolute topper, maar wel een erg onderhoudende film.

Prachtig... en voor dat ik het wist.

Let wel, er word maar 5% Nederlands in gesproken want het nieuwe pareltje van van Ginkel volgt nu voornamelijk drie klasse immigranten die om het een of ander in Amsterdam zijn terecht gekomen.
Met 170 HZ in mijn achterhoofd (een van de meest uitzonderlijke Nederlandse films) ging ik deze kijken en ik ben wederom opnieuw verrast. De film lijkt nog een beetje saai en iets te kalm te beginnen maar daar komt al snel verandering in. Al heel snel worden we in de rauwheid gegooid waar de uitzichtloosheid de hoofdrol speelt. We volgen een Afrikaanse vluchteling, net als in The Invader schitterend en sterk neergezet door Sawadogo die, samen met zijn gezin, de karige woonruimte dreigt kwijt te raken... Een Zweedse componist met een zoon met plasproblemen... het pestthema komt hier ene beetje naar boven en tot slot een vanouds prostitutieverhaal van de Bulgaarse Jenya... die het meedogenloze leven achter de schermen van de Wallen schetst.... maar ook een moeder van een mede-prostituee, die zweert op wraak op de, wel heel bijzonder manipulatieve, pooier. En zoals je van een mozaïkfilm kan verwachten kruist. Misschien kon ik wel ergens vermoeden wat het verband zou zijn, maar toch weet de film je wel te blijven grijpen.

De film moet het nogmaals, voornamelijk, hebben op een kil bestaan van deze mensen maar ook onze hoofdstad zelf... Met de vele variabele plaatjes. Wat kan ik er over zeggen... Sterk... en gewoon behoorlijk goed geacteerd en vaak erg realistisch. DE scene in The Paradise Suite is de ultieme uitschieter...

Nee, Joost van Ginkel mag van mij zeker door. Ik kan niet wachten op zijn nieuwe project. Hopelijk blijft hij wel binnen de Nederlandse grenzen werken...

4,5*

Sterk. De mensenhandel met de daartuitvoortvloeiende gedwongen prostitutie lijkt wel het middelpunt van de verhaallijnen, maar de film schuift ook nog wel wat naar voren zoals vooral de triest-hopeloze toestand waarin migranten zich kunnen bevinden, de gevolgen van gebroken relaties, het probleem van het pesten, de afstandelijkheid tussen ouder en kind..., dit alles in een knappe, dinamische regie met heel overtuigende vertolkingen erbovenop. Issaka Sawadogo vooral maakt indruk.

Een mozaïekfilm over enkele mensen met buitenlandse roots die om verschillende redenen in Amsterdam zitten. Elk met hun verhaal en dat is niet bepaald rooskleurig. Amsterdam is hier dan vooral een 'vreemde locatie' en voor geen van hen een echte thuis. Ze doen wat ze moeten doen voor hun werk of om te overleven, in de hoop snel terug in hun eigen thuis te zijn.

Het verhaal is niet zo bijzonder en vrij voorspelbaar. We hebben al meer van dit soort films gezien, en deze springt er niet bepaald boven uit. Gelukkig is de toon consequent en doen de acteurs het zeker niet slecht. Visueel is het passend triestig, maar ook hier niets speciaal. Het levert een meer dan gemiddelde film op.

Het kan dus toch.

Ik heb al langere tijd geen hoop meer gehad voor Nederlandse cinema. Er was geloof ik maar 1 film die 4,0* scoorde bij mij en dat was Wolf. Maar met The Paradise Suite kan het dus toch nog wel dat er een degelijke Nederlandse titel tussen zit, al wordt er niet echt Nederlands gesproken hier, dat was wellicht een verademing.

Deze film heeft voornamelijk meer te bieden en voelt meer aan als een internationale film. Maar de regie heeft regelmatig sterke punten, bij vlagen ook extreem zwakke punten maar die hebben uiteindelijk (en gelukkig) geen grote invloeden op de film zelf.

Wat deze film vooral nog wel wat kunnen gebruiken is frisheid. Het voelt allemaal wel erg geforceerd aan bij vlagen om het zo heftig mogelijk te maken. Een beetje meer zoals Magnolia bijvoorbeeld. Die kent ook veel drama, maar voelt super fris aan. Zo'n aanpak had The Paradise Suite wellicht ook mogen hebben.

Maar uiteindelijk is dat vooral een persoonlijke mening. De film zelf is namelijk aardig, opvallend aardig zelfs voor Nederlandse begrippen. Het kent enkele opvallend sterke regiepunten die de film bijzonder maken. Vooral de verkrachtingsscène was opvallend schokkend gebracht waar de regie optimaal naar voren komt.

Het acteerwerk is ook goed. Krepper, Sawadogo en Isakovic maken opvallend veel indruk. Nedyalkova blijft soms wat steken maar doet het ook goed. Bijna alle verhaaltjes zijn leuk om te volgen. Behalve die van Duricic dan, die had van mij niet gehoeven. Beter af geweest als bijpersonage.

De verhaaltjes zijn ook niet erg aandachtig in elkaar gevlochten. Sommige tikken elkaar heel licht aan en raken elkaar zelfs niet, zo lijkt het. Ik kan het ook niet echt een volbloed mozaïekvertelling noemen aangezien enkele verhaaltjes vooral achtergrondzaak zijn. Maar zo staat de film toch erop en dus moet ik hem dus ook zo zien.

Maar het tempo, ondanks het dromerige en langzame tempo, blijft er goed in dankzij sterk acteerwerk en toch wel interessante verhalen. Zeker het verhaal met Nedyalkova (logisch dat deze veel aandacht krijgt) is boeiend. Maar ook het verhaal rondom het ventje en zijn vader zijn bij vlagen sterk in elkaar gestoken.

Het is vooral dat de regie gedurfd is en kundig de irritante Nederlandse sporen uit de weg gaat. Niemand is irritant of onrealistisch maar humaan, dat is ook eigenlijk voor het eerst. Regie tijdens heftige momenten is zeer sterk, de loop is boeiend en het resultaat is beter dan verwacht.

Wel is het zo dat sommige karakters totaal niet interessant zijn, dat leek Van Ginkel zelf ook te beseffen dus stopte hij deze meer op de achtergrond. Sommige verhaaltjes zijn ook een wat makkelijke toegang naar drama, met de typerende geldproblemen maar in het algemeen biedt de film veel meer dan een algemene NL film. Paar regiekeuzes hadden wat beter mogen zijn. De verhaaltjes naar elkaar toe brengen had wat aandachtiger gemogen, het camerawerk iets strakker, maar ik heb toch best kunnen genieten.

Goeie film over een aantal immigranten in Amsterdam die het allemaal niet gemakkelijk hebben. Een prima mozaïekvertelling met een aantal verschillende verhaallijnen die op een mooie manier bij elkaar komen (en daardoor nog beter worden). De verhaallijnen zijn niet bepaald origineel (overigens was het gedeelte met de vader en zoontje net wat minder boeiend) en het is allemaal nogal zwaarmoedig gebracht.

Ik was hier behoorlijk van onder de indruk, want deze film gaat wel ergens over. Over vrouwenhandel en gedwongen prostitutie, over moderne slavernij, over pestgedrag, kinderverwaarlozing, uitbuiting. Zelfs oorlogsmisdaden. Het is nogal wat. Misschien een onsje te veel? Wat ik razendknap vond was hoe de verschillende verhaallijnen zijn samengevlochten zodat het toch een natuurlijk geheel wordt. Al kostte het me wel moeite om erin te komen en de verschillende verhalen te herkennen. Wat ik wel jammer vond was dat niet alle verhaallijnen werden afgerond. Maar misschien past dat ook wel bij deze film.