The Wolfpack (2015)

Even een bumpje op deze film, want zo'n project als deze verdient dat beetje extra aandacht wel. Alleen het uitgangspunt al is bijzonder. Ik vond zelf de tweede helft wat repetitief, maar simpelweg het feit dat die vader en moeder een cameraploeg bij hun zoons hebben binnen gelaten om hun veel te kleine leven te filmen is alleen al de moeite waard.

Interessant gegeven en er zaten mooie en ook grappige momenten in de film, maar het wist me niet echt te raken. Het deed niks met me. Desalniettemin interessant en leuk om gezien te hebben.

The Wolfpack

The Wolfpack is een documentaire van Crystal Moselle over zeven kinderen die opgeroeid zijn door hun vader en moeder zonder naar buiten te gaan. Ze werden thuisgeschoold door hun moeder. Wanneer één van de kinderen naar buiten gaat volgen de anderen ook en gaat er een nieuwe wereld voor hen open. Een intrigerend uitgangspunt maar de uitwerking is niet geheel vlekkeloos.

Het begin is goed met de broers en zusje die klassieke films (Pulp Fiction, The Dark Knight , Reservoir Dogs etc.) nadoen en ondanks hun geïsoleerde opvoeding toch opmerkelijk welbespraakt zijn en normaal gedrag vertonen. Ook de vader en moeder komen aan het woord wat wel belangrijk is omdat je hun beweegredenen wil weten en begrijpen. Toch blijf je al snel met veel vragen zitten waarvan je hoopt dat die later nog worden beantwoordt. Helaas blijft Mosselle met haar documentaire wel heel erg aan de oppervlakte en gaat niet echt de diepte in. Alleen bij één van de broers kom je erachter dat hij het zijn vader erg aanrekent en voel je het verdriet en machteloosheid. De andere zonen en zusje blijven wat oppervlakkig en die constante verkleedpartijen maken ze meer karikaturen dan mensen van vlees en bloed wat ze wel zijn. Op een gegeven moment wordt het wat langdradig. Je hoopt op een nieuwe invalshoek die niet komt. De constante VHS beelden van het gezin doen meer kwaad en goed. Erg irritante onderbrekingen die voor mij niet veel toevoegen.

Maar als de kinderen de wereld gaan ontdekken gaat het helemaal mis. In theorie zou zoiets erg interessant kijkvoer moeten opleveren maar in de praktijk is het ontzettend saai. Mosselle heeft moeite om de focus te bewaren en het feit dat de oudere kinderen redelijk veel op elkaar lijken maakt het ook niet makkelijker om ze te volgen. Opeens heeft één van de zonen een baan en internet uitgevonden maar hoe dat is gegaan weet je niet. Lijkt me wel interessant om zo iemand voor het eerst met internet om te zien gaan maar het wordt niet getoond. Je ziet een andere zoon met een meisje aan tafel zitten maar hoe hij contact heeft gemaakt met het meisje wordt niet getoond. Zo zitten er nog veel meer gebeurtenissen in die in theorie erg interessant zouden zijn maar wij als kijker gewoon niet te zien krijgen. Bonuspunt voor het gedeelte dat ze voor het eerst naar de bioscoop gaan en de scene als de moeder voor het eerst in zoveel jaar haar moeder opbelt. Geniaal! Jammer genoeg zitten er niet veel meer van zulke scènes in en blijft The Wolfpack uiteindelijk een oppervlakkig relaas over een intrigerend gezin.

Matige documentaire over een zestal broers die hun jeugd hebben doorgebracht zonder uit hun woning te komen. Een bijzonder gezin dat ook een bijzondere interessante documentaire had kunnen opleveren. Echter kom je niet heel veel verder te weten over de hele situatie van het gezin. De opbouw is nogal rommelig en ook het camerawerk helpt hier niet bij. De scenes waarin de broers filmscènes naspelen zijn zeker wel leuk.

Bijzonder interessante documentaire over een aantal broers (en een zusje) die in volkomen isolement zijn opgegroeid, en nu langzaam ontwaken in de echte wereld.
Het kijken naar films en het naspelen van scènes is vrijwel hun enige uitlaatklep geweest, en het maken van muziek. Ze lopen erbij als de neven van de mannen van Reservoir Dogs, in hun nette pakken. Ze lijken allemaal ook nog eens erg op elkaar.
Het is diep triest dat het gezin door hun vader zo is geterroriseerd, want het is niet mis wat ze hebben meegemaakt. Wat de vader precies allemaal heeft gedaan wordt niet geheel uit de doeken gedaan, maar dat er bijvoorbeeld te veel drank in het spel was wordt wel duidelijk. De moeder komt erg fragiel en beschadigd over, maar je ziet wel dat ze haar kinderen probeert te beschermen.
Beschermen was een merkwaardig excuus van de vader om de boze buitenwereld buiten te laten, maar het wrange is dat hun binnenwereld al die tijd vele malen erger en beangstigender was dan de buitenwereld.
Mooi om te zien dat de jongens nu langzaam opbloeien en wel naar buiten kunnen. De angst regeert niet langer. Het is een bizar idee dat ze nu pas voor het eerst naar de film kunnen. Voor hen een overweldigende ervaring. Het zijn cinefielen en hun enthousiasme werkt aanstekelijk.
Het wordt wel duidelijk dat het gezin al even een hulpverleningstraject in is geweest. Ze zeggen ook eerlijk dat ze nog niet zo lang geleden niets hadden kunnen zeggen voor de camera, omdat ze niet gewend waren te praten.
Ik ben wel wat bang voor blijvende schade voor de kinderen. Het is niet te hopen dat ze ooit een verslaving ontwikkelen of een angststoornis. Voorlopig hebben ze elkaar nog, maar als ze ooit op eigen benen zullen moeten staan zullen ze het nog zwaar krijgen. Tegelijk zullen ze ook eeuwig dankbaar zijn voor de zee van vrijheid, als ze daar maar goed mee om weten te gaan. So far so good.
De oudste zoon heeft letterlijk de weg vrijgemaakt voor een leven buiten het appartement. Het is maar goed dat dit is gebeurd, want anders was het slecht met gezin afgelopen.
Op het einde zie je beelden van een door de jongens gemaakte film, met figuren die angst en woede uitbeelden, met inventief gemaakt decor en masker. Vader en moeder figureren er ook in. De cirkel is rond.

Fascinerende documentaire over zes intelligente broers die vrijwel hun hele leven binnenshuis hebben doorgebracht, in een appartement in Manhattan. Om verveling tegen te gaan spelen ze hele films na, zoals Reservoir Dogs en Pulp Fiction, en dat doen ze lang niet slecht. Het onderwerp is zo bizar en opmerkelijk dat je gefascineerd blijft kijken, ook al wordt de documentaire gaandeweg steeds minder interessant. Het ontbreekt vaak aan focus en er wordt te weinig aandacht besteed aan de dieperliggende psychologische problematiek. In plaats daarvan trapt regisseuse Crystal Moselle open deuren in en wordt er gekozen voor een nogal oppervlakkige aanpak. Jammer, want het gegeven is natuurlijk zeer interessant.

Naar deze docu was ik wel nieuwsgierig geworden. Het is dan ook een uniek gegeven om vrijwel je hele leven in een appartement te hebben doorgebracht met enkel films.

Vond het fascinerend om te zien hoe grote rol de films in het leven van de jongens speelde. Hoe ze de films naspeelde met indrukwekkende zelf gemaakte props was ook gaaf. Ze kunnen ook best goed acteren eigenlijk.

Helaas haalt Crystal Moselle lang niet alles eruit wat erin zit. Er wordt naar mijn mening teveel op socialisatie gefocust en veel dingen worden onduidelijk gelaten. Daar komt nog bij dat de docu een beetje armoedig is opgenomen met een camera die regelmatig out-of-focus is. Het was veel leuker geweest als er wat knipoogjes in hadden gezeten naar de films die de jongens zo leuk vinden. Maar dat is helaas niet geval. De homevideo's waren dan wel leuk erin verwerkt.

Interessante documentaire, maar had beter kunnen zijn.

Oscar en Susanne Angulo vestigden zich na hun huwelijk in een appartement in Manhattan, New York City, waar ze leven als een familiecommune. Ze krijgen acht kinderen die ze besluiten thuis te scholen en uit angst voor de misdaad in hun buurt mogen die kinderen hooguit een paar keer per jaar het appartement verlaten. Daarom doden ze de tijd met het zien van duizenden films en met behulp van zelf geschreven transcripties spelen de zes broers hun favoriete films van begin tot einde na. Maar ondanks dat ze is aangeleerd om de buitenwereld te vrezen, willen de oudste broers nu eindelijk écht kennis maken met een buitenwereld die ze tot nog toe vrijwel uitsluitend kennen uit films.

Een intrigerend basisgegeven dat versterkt wordt door de welbespraaktheid, wijsheid en het charisma van de broers en hun vermakelijke reconstructies van scènes uit o.a. Reservoir Dogs. Maar de langverwachte grote stap in de buitenwereld levert amper interessante momenten op. Susannes telefoontje naar haar moeder, die ze al heel lang niet gesproken heeft, is dan het dramatische hoogtepunt en dat is behoorlijk karig.