...And Justice for All. (1979)

...en één van mijn lievelingsfilms. Telkens wanneer deze film op de tv is, blijf ik kijken. Zo veel beelden staan op mijn netvlies gebrand : de rechter die op de richel zijn lunch eet, het gooien van de borden van Porter, Arthurs collega, het hoertje achterin de taxi dat Arthur wordt aangeboden, Grandpa Sam (gespeeld door Lee Strasberg!) en zijn vriend die tijdens het thanksgiving-diner geen stoel kunnen vinden en dan maar op de trap dineren, de zo pijnlijke scènes met Arthurs kwetsbaarste cliënten, de dialoog met de door John Forsythe gespeelde foute rechter in zijn beslagen greenhouse-zwembad en uiteraard Arthurs fenomenale speech aan het einde. ("she doesn't have a motive")
In kritieken wordt wel gezeurd dat deze film niet kan kiezen tussen komedie en drama. Daar kan ik mij niet in vinden. Het is een meesterlijk drama met groteske elementen die enkel en alleen aantonen in wat voor waanzinnige wereld wij geboren zijn.

Wat was deze film een rommeltje zeg.

Het verhaal had op zich wel wat in zich, maar door die vervelende komische momenten

(die helikopter rit waar sloeg die op !?) werd ik totaal uit de film gehaald.

Goed einde met een toch wel weer goed acterende Pacino weten deze film nog een beetje te redden daarvoor 2.5 sterren. Maar voor het echte werk van Pacino moet je toch echt gaan kijken naar Dog Day afternoon of/en Serpico die volgende week donderdag komt.

Waar Serpico een krachtige aanklacht was tegen de corruptie in de politiebranche, weet deze film zijn draai niet te vinden in de combinatie tussen een harde en kritische aanklacht en een 'licht' filmpje.

Pacino in een sterke rol in deze prettige 70's film (een van de laatste denk ik die dat sfeertje en die thematiek zo sterk hebben). Leuk drama met wat groteske trekjes. Ik vond die overdrijving wel passend eigenlijk. De hele film had een ironische we're on a road to nowhere-achtige sfeer. Het mooie was dat juist Pacino (die soms toch wat neiging heeft tot overacting) voor heel naturel koos.

Minpunt was de muziek. Die leek wel uit een slechte jaren '80 film te komen. En ondanks dat deze film duidelijk achterblijft bij 70's Pacino-films als Serpico en Dog Day Afternoon toch een goede film.

Net een 3.5*

Film een rommeltje? Slechte muziek? Misschien. Maar alles wordt weggevaagd door een monsterlijk goede Pacino. Wat een genot om daar naar te kijken.

You're out of order! This whole trial is out of order!

3,5*.

Uitstekend.

Met dank aan Pacino en een aantal sterke bijrollen.

Het verhaaltje is enigszins voorspelbaar, maar door de kleurrijke personages glijdt e.e.a. naar binnen.

De film doet de wereld der advocaten en rechters menselijk aandoen. Al is de hoeveelheid gekkigheid wel hoog.

Vreemd overigens is de heruitgave op DVD ter ere van de serie 'Damaged' en het Pacino-vehicle '88 Minutes', die van een beduidend minder niveau zijn.

Zeer goed.

Geslaagde film met Al Pacino in de hoofdrol als een succesvol advocaat.

De film laat zien hoe een corrupt rechtsysteem te werk gaat, en onschuldige personen achter de tralies laat verdwijnen.

Rechter Flemming is iemand die zich strikt aan de wet houdt, en het voor elkaar krijgt om een onschuldige cliënt van Kirkland (Pacino) te veroordelen.

Het bewijsmateriaal was immers 3 dagen te laat ingediend.

Uiteindelijk wordt Flemming zelf aangeklaagd wegens verkrachting, en wil hij dat Kirkland z'n advocaat wordt.

Dit brengt Kirkland in een lastige situatie.

Wat volgt is een bijna 2 uur durende speelfilm met een mooie ontknoping.

Verder bevat de film bij vlagen wat komische fragmenten, en kunnen we genieten van Pacino's geweldig acteerwerk.

3,0 *

Verbolgenheid en waanzin verpakt in een merkwaardige mix van ludieke humor en bittere ernst. Jewison laat geen spaan heel van het rechtssysteem met een soort alle remmen los-aanpak. De stemming schiet dan ook heen en weer, maar wat blijft staan is het woedende ondertoontje waar Pacino in de persoon van Arthur Kirkland mee aan de haal gaat. Het script draaft uiteindelijk her en der wel wat door in haar doel.

Zo is het weinig subtiel hoe Kirkland's directe omgeving zijn rechtsmoraal op alle mogelijke manieren tart, maar dat zorgt er wel voor dat dé scène tijdens het slotproces precies op z´n plek valt. Pacino mag heerlijk tekeer gaan, maar ook Jeffrey Tambor en Jack Warden staan zich uit te leven. Sowieso heb ik me wel vermaakt met die markante rechter. Niet al te evenwichtig, maar vol overgave gebracht. Topvermaak met een rand.

Rechtbankdrama's zijn vaak spitsvondige topfilms. Dat is deze film van Norman Jewison niet.

Zeker, de film is onderhoudend en ook degelijk gemaakt, maar het is niet een echte topper.

Al Pacino is zoals gewoonlijk goed in vorm en ook Jack Warden en Christina Lahti zetten goede prestaties neer.

Maar er ontbreekt naar mijn gevoel iets, waardoor de film minder meeslepend is dan bekende rechtbankfilms als Witness for the Prosecution, Anatomy of a Murder, To Kill a Mockingbird,12 Angry Men, enz.

Doorsnee.

Rechtbankdrama's kunnen me meestal wel bekoren. Helaas, ... And Justice For All. is daar niet helemaal in geslaagd. Naar mijn gevoel probeert de film namelijk net wat teveel te vertellen, maar blijft het op alle aspecten op de vlakte.

De hoofdzaak krijgt slechts weinig aandacht en is zodoende niet interessant genoeg, het satirische einde ten spijt.

Al Pacino mag hier een rol spelen die hem het lijf geschreven is. Hij komt redelijk naturel voor de dag én mag er op het einde op los schmieren - iets wat hij als geen ander kan. Toch komt dit niet in de buurt van zijn topprestaties.

De bijrollen zijn allen redelijk bezet. Het is alleen een beetje spijtig dat Pacino's mentor Lee Strasberg niet wat meer te zeggen heeft.

Doorsnee courtroomdrama dat oog heeft voor meerdere aspecten, maar in geen enkele daarvan uitblinkt.

3

Voor een geslaagd rechtbankdrama is deze film bij lange na niet serieus genoeg. Een rechter die orde in de rechtszaal wil krijgen door een schot te lossen, is daarvan het meest duidelijke voorbeeld. De film probeert echter wel een wat serieuzere toon aan te slaan, zodat de komische elementen nog minder uit de verf komen. Een bijzonder zwak plot dus, dat er in het geheel niet in slaagt om de boodschap van de film op overtuigende wijze over te brengen. Het acteerwerk is ook niet best, veel overacting. Al Pacino onderscheidt zich met zijn acteerwerk nog wel in positieve zin van de rest van de cast.

Nee, dat is 'm niet. Het hangt op twee gedachten: een moralistische aanklacht tegen het Amerikaanse rechtssysteem, dik aangezet en tenenkrommend, aan de ene kant, en een heel flauwe komedie aan de andere.
Slechte editing af en toe, waardoor gevoelens opeens lijken te exploderen terwijl normaal het tempo juist vrij laag ligt. Overigens: ik kan prima tegen een laag tempo, maar hier werd toch wel de tijd genomen voor zaken die nauwelijks iets met het plot te maken had (de helicopterscène, bijvoorbeeld). Ook het acteerwerk van Pacino had hier onder te lijden, want dat was op het randje van over the top, en door die slechte editing werd het soms over het randje heen geduwd (bijvoorbeeld de plotselinge tranen in de eindscène). Op de een of andere manier ontstond er soms een soap-sfeertje, terwijl het toch een serieuze film had moeten zijn.

Pacino en zijn tegenspeelster deden het verder behoorlijk goed, Forsythe net zo vlak als later in wat was het Dynasty? Dallas? De rest van de cast had een komische rol of bakte er niet veel van.
Al met al, tsja, eigenlijk alleen interessant als een statement over hoe er in populaire cultuur van eind jaren zeventig gedacht werd over rechtvaardigheid.

Prima.

Via Film1 eens meegepakt. Mede omdat de TV-gids hem 5 sterren gaf, en dan is een film het proberen wel waard. Dat een TV-gids niet meteen de meest betrouwbare recensies en beoordelingen verschaft ben ik me van bewust. Ik vind het echter een leuke inkijk om andermans smaken.

Het is me ook niet tegengevallen, of meegevallen. Ik had vooraf gehoopt op een optimaal boeiend rechtbankdrama die zich dan ook voornamelijk in de rechtbank af zou spelen. Maar qua rechtbankgebeuren valt er weinig te zien, buiten de slotfase, en is de film toch een wat omslachtig drama.

De satire mag er zeker zijn, maar ik vind het er allemaal net te sterk bovenop liggen. Er worden meerdere punten gemaakt over het corrupte en oneerlijke rechtbanksysteem in Amerika, maar alleen worden ze er nogal vluchtig in gemengd waardoor ze nooit echt indruk weten te maken. De meesten zijn echter ook nogal voorspelbaar, zoals de jongen die mishandeld wordt in de gevangenis terwijl hij onschuldig is.

Buiten Pacino om zie ik ook weinig interessante of goede rollen. Pacino is echt de enige die ik ga onthouden uit deze film. En waarom er altijd een love-interest in moet snap ik ook niet helemaal. Zeker in dit geval voegt het heel weinig toe. Een paar extra minuten wellicht.

Soundtrack dreunt ook weleens iets te veel door, en de film is nooit optimaal boeiend of interessant omdat ik de vormen van satire niet echt serieus kan nemen. Net toen ik begon te twijfelen of ik dit niet beter een onvoldoende kon geven kreeg ik een zeer leuke slotfase voorgeschoteld, met een opvallend sterk acterende Pacino. De allerlaatste scenes vallen dan weer uit de toon met de rest van de film, maar het is wel komisch.

De film maakt echter wel een goed punt, en dat wordt soms goed weergegeven hier. Maar goed, duidelijker dan hier kan het ook niet. De film lijkt je soms weleens letterlijk bij de strot te grijpen om zijn boodschappen erdoorheen te proppen. Saai is het in ieder geval niet, en Pacino speelt zijn rol met verve. In de tweede helft gebeurt er ook een hoop, dus het staat wel garant voor een vlotte filmervaring.

Een verbeten film over de moeilijkheden die een strafpleiter ondervindt als hij de stelregel dat iedereen recht heeft op een fair proces hartstochtelijk toepast. De begrippen ‘iedereen’ en ‘fair‘ blijken nogal rekbare begrippen te zijn. De film is een satirische vingerwijzing naar de rechtstaat waar willekeur, dubbele moraal, machtsmisbruik, gekonkel en zelfingenomenheid de dienst uitmaken.

De hoofdrol is voor al Pacino die te midden van alle schone schijn heerlijk temperamentvol laveert tussen koele beheersing en uitgesproken drift. De regisseur is Norman Jewison die zijn film heel losjes en amusant begint. De satirische insteek wordt in beginsel overdreven aangezet en is gemakkelijk te herkennen in het handelen van de personages. De vertegenwoordigers van het recht zijn lachwekkende en surrealistische karakters met bijzondere eigenaardigheden. Sommige scènes kijken als pure komedie. Pas in het verloop ontdek je dat de schijnbare surrealiteit gewoon de werkelijkheid is. De waanzin is echt. De absurd aangezette personages zijn echt. De dagelijkse gekte waarvan je dacht dat die overtrokken werd weergegeven is echt. De komische taferelen die zich in het gerechtsgebouw voordoen krijgen opeens een wrange bijsmaak.

De toon wordt ernstiger en bitter. De doldwaze gebeurtenissen blijven, maar worden aangevuld met reflectief drama dat een sinistere laag in de film aanbrengt. De praktijken in de achterkamertjes zijn niet fris. Daar wordt gedraaid, gekeerd, glad gestreken en met twee maten gemeten. Mensen worden strategisch gebruikt en keihard opgeofferd om de belangrijke spelers in het justitiële apparaat te ontzien.

Al Pacino is geweldig. Nu eens bedachtzaam dan weer hartstochtelijk impulsief, beweegt hij zich door deze justitiële hel. Zijn slotpleidooi dat uiteraard niet mag ontbreken in een rechtbankdrama is wellicht wat overdreven dramatisch aangezet, maar getuigt van groot acteertalent. Ook leuk is Jack Warden als heerlijk doorgedraaide rechter. Een soort verpersoonlijking van de gekmakende onmacht om met eerlijke rechtspraak een maatschappelijk verschil te maken. Volgens de film een illusie. Volgens mij als kijker ook.

…And Justice for All is een indrukwekkende satire, die ernstige misstanden in het Amerikaanse justitiële apparaat consequent voor het voetlicht brengt. Hier en daar wat springerig, waardoor niet elk potentieel kruitvat effectief tot ontploffing wordt gebracht, maar wel steeds losgeslagen komisch en schrikwekkend dramatisch. Fijne film.

Goeie film over een advocaat die een rechter verdedigd die hij niet mag. Een film over de werking van het rechtssysteem die soms wat focus mist, maar waarbij wel alles netjes wordt afgerond. Genoeg goeie scenes, maar de paar komische momenten werken niet goed binnen het geheel. Goed acteerwerk van de gehele cast.