Cleveland Abduction (2015)

Deze film is het verhaal over hopeloosheid en het kwaad van de mensen zonder geweten. Dit drama wat gebaseerd is op feitelijke gebeurtenissen is het verhaal wat zich onwerkelijk afspeelt over meer dan tien jaar. De film was voor mij een zeer overtuigende blik van de hel op aarde en waarbij zelfs nog niet eens de meest gruwelijke details waren weergegeven.

Het verhaal van de ontvoering van drie vrouwen, die daarna jarenlang in een eenvoudig rijtjeshuis werden vastgehouden. Een verhaal dat onwerkelijk en onbegrijpelijk aanvoelt.

De film vertelt het verhaal vanuit het perspectief van Michelle Knight (de als eerste ontvoerde vrouw).

De film is fragmentarisch, maar chronologisch, en zoomt in op een aantal markante gebeurtenissen uit de vele jaren gevangenschap. Veel blijft onbesproken. Desondanks is het beeld dat de kijker krijgt voorgeschoteld behoorlijk gedetailleerd en aangrijpend. De nare sfeer vol gruwel en verschrikking wordt door de camera goed gevangen.

Doordat de camera na de ontvoering in het huis blijft hangen, is de kijker als het ware ook opgesloten op die paar vierkante meter. De claustrofobie, de wanhoop en de vernedering van de vrouwen zijn daardoor goed voelbaar.

Het acteerwerk is uitstekend en overtuigend.

Beklemmende film.

Cleveland Abduction

Korte verfilming van een lang durend drama. Dit verhaal had ik nog niet eerder gehoord, maar vergelijkbare voorbeelden uit Europa zijn (helaas) ook te noemen. Ik kwam bij de film via een reportage op tv meen ik mij te herinneren. Ik was zeer benieuwd hoe men zulk een drama op het witte doek zouden verbeelden. Al met al niet heel slecht, maar het had beter gekund.

Het verhaal is, maar voelt ook vooral kort. De kennismaking met de karakters is zeer kort en zelf afgeraffeld. Hierdoor krijg je nauwelijks indruk van de persoonlijkheid van Michelle Knight en Ariel Castro. Als de situatie eenmaal is zoals hij is weet de film wat tot rust te komen en ontvouwt het verhaal zich beter uiteen. Persoonlijkheden krijgen iets meer diepgang en er komt meer chemie met het publiek. Toch had de film meer rust mogen bevatten. Juist de psychologie van de karakters had meer uitgediept mogen worden. Tevens had er meer aandacht besteed mogen worden aan de nasleep. Wat deed dit met de drie vrouwen? Ondanks deze negatieve punten is het verhaal in beginsel zeker niet slecht, de uitwerking kon alleen beter.

De cast vult de tijd die ze gegeven is prima in. Taryn Manning weet Michelle goed als vrouw die zich aan haar overtuigingen vasthoudt te vertolken. Tevens heeft weet ze een aardige chemie op te bouwen met Raymond Cruz. Als Castro weet hij een goede schurk neer te zetten. Voor een duale persoonlijkheid als die van Castro krijgt Cruz echter te weinig tijd om de slachtofferkant van zijn personage juist de belichten. Domweg omdat hij hiervoor te weinig tijd krijgt.

Katie Sarife en Samantha Droke spelen op zich aardige bijrollen, al is duidelijk dat zij er niet echt toe doen. Ook zij hadden meer minuten mogen krijgen.

Het is jammer dat de film de sfeer van benauwdheid mist. Het claustrofobische gevoel van elf jaar in een kamer zitten ontbreekt. Hierdoor blijft er een stuk lichte lucht hangen die veel bedrukkender had mogen zijn. Visueel is de film verder netjes op orde en worden er geen gekke dingen gedaan.

Cleveland Abduction is een aardige film geworden, die een stuk beter had kunnen zijn. Ondanks dat is alles verder op degelijk niveau. Feit is wel dat de film hierdoor moeilijk beklijft, en één van vele films wordt.

3*

Ik vond t een heftig verhaal en zeer realistisch neergezet. Erg knappe rol van taryn uit orange is the New black.

Uiteraard niet eenvoudig om elf jaar gevangenschap in anderhalf uur film samen te vatten en er alle nodige ingrediënten in de juiste proportie in onder te brengen, gaande van fysische en psychische martelingen tot aan de inpak op de gevangenen en de figuur van de dader.

Laat ons zeggen dat de film daar behoorlijk in slaagt. Een betere detaillering had wel een miniserie aangekund maar eigenlijk was het nu al genoeg om een beeld te vormen van het leed van deze vrouwen. Alhoewel niet precies hetzelfde, toch af en toe moeten terugdenken aan de zaak Dutroux...

Verder niets dan lof over de acteerprestaties, zekerlijk van een overtuigende Taryn Manning in de hoofdrol.

En terloops, wat de acteurs betreft, toch wel even moeten opkijken naar Pam Grier, ver van haar Jackie Brown e.d.-figuur. Maar ja, dat is ook al weer bijna 20 jaar geleden.

Matige film over een jonge vrouw die ruim een decennia lang ontvoerd en mishandeld wordt. Een typisch waargebeurd tv-drama dat de gebruikelijke clichés niet weet te vermijden. De personages blijven wat aan de oppervlakte en ondanks de korte speelduur, is het wel wat eentonig. Het blijft natuurlijk een verschrikkelijk verhaal, maar 3.0 sterren is net te veel.

Mijn derde film binnen een paar dagen over de kidnapping van jonge vrouwen en meisjes. In dit geval betreft het een jonge, alleenstaande moeder en twee tieners, die door hun ontvoerder (“I never get what I want.”) als seksslavinnen opgesloten worden op de bovenverdieping van zijn huis.

In vergelijking met de vorige, gelijksoortige films die ik gezien heb, oogt deze een stuk rauwer en realistischer. Bizar dat zoiets meer dan elf jaar kan duren midden in een woonwijk zonder dat de familie en omgeving echt alarm slaan, terwijl een van de ontvoerde meisjes nota bene bevriend is met een dochter van de ontvoerder.

Degelijke film over de ontvoering van enkele jonge vrouwen door de buurman. Het blijft steeds hallucinant dat dit in totaal 11 jaar kan aanslepen zonder dat iemand iets heeft opgemerkt. De film is jammer genoeg iets te onevenwichtig. Gruwel genoeg, maar ik miste wat balans en diepgang. De film raakte me puur omwille van het thema en de waargebeurde feiten, maar de personages konden beter uitgewerkt worden, zowel tijdens de gevangenschap als erna.

De angst van de vrouwen werd wel redelijk weergegeven. Je creëert een soort paranoïa die zelfs overgaat naar een Stockholmsyndroom, zeker bij de vrouw die van hem een kind baarde. Allemaal vrij heftig. Deprimerende zit, maar ondanks het degelijke acteerwerk overtuigt de film onvoldoende.

Ik keek de film een minuut of 5 en dacht toen: wat is dit voor goedkoop ogende b-film? Bleek het een tv-film te zijn. Ja, dat zegt wel iets. Niet dat de film helemaal bagger is, maar echt geweldig is dit ding nu ook weer niet. Visueel saai en de film weet na een tijdje ook weinig nieuws meer te brengen. Wel aardig geacteerd en de sfeer is wel oké. 2,5*.

Wat een naarlingen lopen er toch rond die vrouwen dit aan kunnen doen... Ariel Castro was er zo een... Hij hield de jonge moeder Michelle Knight elf jaar gevangen in zijn eigen huis in Cleveland. Daarna ontvoerde hij nog twee vrouwen. De vrouwen doen er alles aan de situatie te overleven en hem mild te stemmen. Met zijn gestoorde gedrag is dat bijna onmogelijk... Hij kan ze vriendelijk een maaltijd voorzetten, om een minuut later wreedheden te begaan...

Deze dader pleegde uiteindelijk zelfmoord in zijn cel.

Schokkend en beklemmend bronmateriaal wordt door regisseur Alex Kalymnios en scenarioschrijver Stephen Tolkin nogal geforceerd in een zeer beperkte speelduur gepropt. Het verhaal van 88 minuten moet namelijk een periode van 11 jaar belichten, maar deze jaren worden onduidelijk aangegeven en het tempo ligt veel te hoog om ergens als kijker bij stil te kunnen blijven staan. De personages worden er bovendien niet veel sympathieker op, ondanks het overtuigende acteerwerk. Enkel Raymond Cruz valt als misdadiger redelijk buiten de boot, vooral omdat zijn figuur een intimiderende uitstraling mist. Het waargebeurde aspect zorgt ervoor dat je geboeid blijft kijken naar de voortgang, al maakt de rommelige invulling dat nodeloos ingewikkeld.