Billy Elliot (2000)

Zeer fijne geslaagde familiefilm die ik op het laatste nippertje via Netflix wou meepikken. Billy Elliot is me niet onbekend, al dikwijls zien passeren, maar nog nooit gezien zo blijkt. Billy Elliot speelt zich af in het kader van de jaren 80 van Thatcher. Stakingen en sociale verpaupering in een kleine mijnbuurt, het zou zomaar een setting kunnen zijn voor Ken Loach. In deze kansarme buurt groeit Billy op. Normaliter was hij voorbestemd om in de mijnen te werken, maar dankzij zijn talent voor ballet kan hij zijn horizonten verleggen.

Typische genderfilm met vele conservatieve opvattingen. Dat Billy’s nieuwe hobby niet in goede aarde ging vallen, was niet zo moeilijk te voorspellen. Wel was de ommezwaai wel heel makkelijk en zonder echte aanleiding ook, van zowel en vader als de grote broer. Die laatste was in het eerste deel van de film eerder een pestkop. Toch heel wat anders dan hoe hij later werd voorgesteld.

Fijne acteerprestaties, goede sfeersetting en leuke enthousiaste soundtrack. Aangename film om naar te kijken, ook met het hele gezin. Fijne boodschap ook waarbij eenieder steeds zijn dromen moet nastreven en vooroordelen uit de weg moet gaan.

Heel fijne film, al had ik er - op basis van The Hours - iets meer van verwacht. Eigenlijk is er heel weinig op aan te merken. Het verhaal is echter niet boeiend/bijzonder genoeg om echt binnen te komen. Ook ben ik het eens met de opmerkingen over dat sommige personages wat makkelijk bij draaien. De grote smaakmakers zijn Jamie Bell en Gary Lewis. En op een eervolle derde plaats misschien wel Jean Heywood .

Billy Elliot, het relaas van een jonge tiener in een arbeidersgezin zonder moeder, jaren '80 in een mijnwerkersdorpje. Het leven is er zwart wit. Jongens boksen, meisjes doen aan ballet, de mannen werken in de mijnen en de vrouwen blijven thuis. Wie daarvan wil afwijken, wordt snel de kop ingedrukt. Daar zit je dan als jonge kerel die de frustratie van het leven liever van zich wil afdansen dan te gaan boksen. In zo'n oer-mannenwereld is dat het ergste dat je kan doen. Daar komt dan nog eens de onderliggende laag van sociale onrust omdat de koolmijnen niet meer rendabel zijn en het enige werk dat er lijkt te zijn in dat dorp, bedreigt is zonder een alternatieve toekomst.

Het verhaal heeft zeker haar charme en is goed geschreven. Jaimie Bell is goed in de titelrol en kan de film wel dragen. De rest van de acteurs is wat gemiddeld. De muzikale keuze is ook niet slecht en past in het tijdsbeeld en de frustratie van zowel de sociale onrusten als de jonge Billy Elliot in de jaren '80 die gewoon wil dansen. Qua dans is het wel teleurstellend. Het past zeker bij een jonge tiener die nog veel moet leren. Maar je gaat hier geen grootse choreografieën zien.

De film is een mooi drama en niet zomaar een dansfilm. De focus ligt vooral op het drama-gedeelte. Qua aankleding is het niet zo bijzonder, maar het sterke verhaal maakt dat de film best wel de moeite is. En niet moeilijk dat het nadien opnieuw gebruikt werd op de planken bij verdere musical-versies.

Billy Elliot is een film met een mooi verhaal wat ontzettend goed wordt neergezet. Het acteerwerk is zeer overtuigend(van de gehele cast). Trots en schaamte kunnen dicht bij elkaar liggen en dat is eigenlijk iets moois en waar de film over gaat.

Het verhaal kent misschien weinig verrassingen en de afloop is wellicht voorspelbaar, maar dankzij de knap weergegeven grimmige achtergrond van de Thatcher-jaren, de leuke muziek (de Clash, de Jam en heel veel T. Rex) en het prachtige spel van vooral Jamie Bell en Gary Lewis komt deze film toch knap overtuigend over. Hoe moet het zijn om op te groeien in een omgeving waar bijna niemand in staat is tot een vriendelijk woord of een teder gebaar? Leuk ook dat Jamie Bell de overstap naar een serieuze carrière als volwassen acteur heeft kunnen maken.