Billy Elliot (2000)

Een tijdje geleden liep ik langs een groot schap met dvd's in de winkel en opeens kwam ik de Limited Edition van Billy Elliot tegen. En je raad het al: die heb ik mooit meegenomen (wel eerst even betaald natuurlijk).
De eerste keer dat ik deze film zag vond ik het een hele redelijke film, maar ik wist gewoon dat hier meer in zat. En dat zat er zeker in. Ik heb de volle 105 minuten genoten.
Bell zet het personage met volle overtuiging neer. Leuk, grappig en op sommige momenten erg ontroerend. Wat ik ook erg goed vond is dat het verhaal over Billy wel op de voorgrond blijft, maar dat je ook ziet met welke problemen z'n famillie handelen moet, zonder dat het verhaal over Billy minder wordt. Verder zit de film vol met erg leuke en ontroerende liedjes en erg mooi camerawerk.
En dan natuurlijk de prachtige eindscène: de sprong van Billy. Een shot van een paar seconden die de hele film eigenlijk samenvat. Want dit was waar Billy voor gevochten had.... Heel erg mooi. Ik verhoog hem met een heel punt naar 4,5*.

Typische enigszins voorspelbare feel-good film over gevoel volgen en dromen achterna gaan. De film zich laten afspelen tegen een decor van Groot-Brittanië onder Thatcher is een goede keus. De personages waren vaak wat dunnetjes en cliché. Maar de acteurs waren erg goed op dreef.

Dit genre is typisch iets wat soms wel voor je werkt en soms niet. En dat is niet echt te verklaren. Deze film was voor mij een leuke middenmoter. Prima te kijken en goed gemaakt, maar ik ben niet echt onder de indruk. En toch kan het best dat de volgende feel-good ineens een punt hoger of lager zit zonder dat ik zou kunnen aangeven waaraan dat ligt.

3.0*

Sympathieke film over een bekend fenomeen; iets anders willen dan je omgeving je voorschrijft. Niet baanbrekend maar ook niet onaardig, al wordt de film vaak wel érg opgehemeld.

3*.

Erg goede en leuke film. Hoewel de themathiek die wordt aangehaald zo voorgesneden is als iets, kan het mijn waardering voor deze film zeker niet omlaag brengen. Erg leuk gebruik van muziek ook, erg passende liedjes.

4,5 nu. misschien later hoger, 5 sterren liggen op de loer, maar daarvoor wil ik hem nog eens zien.

Leuke film, zet de sfeer in het mijnwerkersstadje in 1984 goed neer (al zien dat soort stadjes ar vandaag de dag nog steeds zo uit, grote delen van Engeland is net een derdewereldland). Er zit geinige subtiele humor in, maar qua verhaal kabbelde het wat voort, het was niet dat er veel gebeurde ofzo...

3.5 sterren

Erg goede film moet ik zeggen, die jongen Jamie Bell acteert echt heel goed, Gary Lewis en Julie Walters ook, het verhaal is erg mooi en ook goed uitgevoerd, alleen hadden ze vind ik met het einde wat meer kunnen doen maar goed verder is dit een hele leuke film.

3,5* (kans op verhoging naar 4,0*)

Prettig drama met een klein komisch nootje. Het verhaaltje heeft weinig om het lijf maar de balans tussen de stakers en de ietwat luchtigere dansscenes van Billy is over het algemeen keurig. Het zijn wel erg veel cliché's in een kopje en het einde stelt een beetje teleur. De soundtrack is uitstekend. Goed.

Tsja, een film over een jochie dat balletdanser wil worden, maar daar problemen ondervindt vanuit zijn omgeving. Het is allemaal degelijk, maar ook redelijk cliché. Naarmate het einde komt, overtuigt deze film steeds minder om vervolgens af te sluiten met een weerzinwekkend einde. De Engelse landschappen en de aardige grapjes in het begin zijn de enige twee pluspunten. Wel zielig is dat Jamie Bell na deze film vast heel erg gepest zal zijn op school

Goede film. Vooral Jamie Bell en Julier Waters speelden het geweldig. Ook het verhaal is niet vaak voorkomend dus origineel. Aardige film die me niet heeft teleurgesteld. Ook lekker Engels weer. Krijgt dan ook een 3,5.

Zeer goede film met enkele heel knappe scènes rond dansen maar ook rond de sociale onlusten in het arbeidersmilieu in één van die grauwe, troosteloze Britse steden

De muziek is uitstekend en gevarieerd en schitterend aangepast aan de gebeurtenissen binnen het verhaal.

Enig verwijt dat men aan de film zou kunnen richten is dat het naar het einde toe wat oversentimenteel wordt, maar dit wordt wellicht vergeven omwille van het moois dat vooraf ging.

Na Black Swan alweer de tweede balletfilm die ik dit jaar zie. En opnieuw niet met een teleurstellend resultaat. Integendeel.

Billy Elliot is een plezierig feelgoodfilmpje, omhelsd door een prikkelend accent en enkele traanmomentjes. Jamie Bell kan het amper beter doen, op de momentjes na dan wanneer hij (zogenaamd) foutjes maakt bij het dansen. De rol lijkt hem op zijn lijf geschreven en niet gek dat hij prijzen ontving. De functie van oma Elliot had ik iets krachtiger verwacht. Broer Elliot en vader Elliot doen het niet slecht, al vind ik hun ommezwaai van "haat" naar "liefde" iets te snel en drastisch verlopen.

De soundtrack is prima. Lekkere Britse klassiekertjes, die goed overeenkomen met de 80's sfeer en de setting van de film. Zeker tijdens de dansoptredens van Billy komen de nummers goed tot hun recht.

Hier en daar wordt er iets teveel op het sentiment gespeeld (wanneer vader weer gaat werken en broer ontmoet, bijvoorbeeld, inclusief omhelzing en tranen en woorden die een beetje vreemd aandoen op dat moment.) Maar dat is slechts een schraal minpunt, dat ook weer gecompenseerd wordt met een aantal leuke, doch kleine, vondsten.

Het intro is er eentje om in te lijsten, en dan mag het geen ramp genoemd worden dat-ie ook als outro wordt gebruikt.

Minimale 4*

Ook van mij een 4* voor deze heerlijke feelgood. Bij de setting (een mijnwerkersstadje) denk je bijna meteen aan Loach films zoals Kes, maar komt vrolijker en positiever over. Billy leeft in een gezin bestaande uit vader, broer en oma. Het is geen slecht of dysfunctioneel gezin; ze zijn eventjes verzuurd door de moeilijke economische omstandigheden uit die periode en maken een harde tijd door. Het is dan ook fantastisch dat ze tegen het einde als één blok en één hechte familie achter Billy's toekomst staan . Dat heeft me echt ontroerd. De rol van Jamie Bell is al even indrukwekkend. Die kwetsbaarheid, dit gebrek aan zelfvertrouwen in de balletoefeningen en een nog weifelende seksuele geaardheid... het komt alllemaal goed naar voor en is met gevoeligheid gebracht. Deze film klopt als een bus.

Billy Elliot weet als drama niet de juiste snaar te raken. Weinig diepgang, standaard en voorspelbaar. Wat resteert is een redelijk vermakelijke film, die wel snel weer vergeten wordt.

Goed geslaagde feel-good met een leuke score, sterke rollen en vermakelijk tot het eind.

Dit soort films staan stijf van de clichés maar Billy Elliot weet ze op dergelijke manier te brengen dat het nergens storend wordt. Vaak precies genoeg sentiment om niet te zoet te worden en niet te veel drama om het luchtig te houden. Dit ondersteunt door een aanstekelijk score maakt het een plezier om te kijken. Daarnaast zet vooral Jamie Bell een goeie en sympathieke rol neer en zorgt hij samen met z'n vader en z'n broer voor een lach en een traan.

Prima film!

3,5*

Wat ik leuk vind is dat dit een film is over een normale jongen die het gewoon leuk vind om te balletten. Niet dat het gelijk weer een uitzonderlijk talent was geweest. Het is daardoor een zeer sympathieke film, ieder type is genietbaar, zelfs papa is uiteindelijk een lieve man. Mooi ook de setting waar het zich in afspeelt, de spanningen in UK komen goed over. Prachtige scène als hij met dat meisje over straat loopt en zij met haar stok langs de muur glijdt, en dan pardoes overgaat op de schilden van de ME.

Al met al zat ik 110 minuten lang met één grote glimlach op mijn gezicht, wat een heerlijk ventje die Billy Elliot.

5*

Best wel een fijne film dit.

De sfeer is sterk en typisch Brits, met die grauwe omgeving, die arm en troosteloos oogt. De omgeving is erg machoachtig en mede daardoor is het een gewaagde keuze van Billy om op ballet te gaan. Zijn vader wil immers liever dat hij bokst, evenals zijn broer, maar Billy zelf ziet dat niet zo zitten, zo blijkt al snel.

Jamie Bell zet een prima rol neer als Billy Elliot, is verbaal en non-verbaal sterk en laat ook daadwerkelijk zien iets te kunnen op het gebied van ballet. De beste rol van de film is echter weggelegd voor Julie Walters, die als Billy’s balletlerares Wilkinson een erg sterke rol neerzet. Ze heeft pit, overtuigingskracht, is soms lekker grof gebekt en fungeert als een rots in de branding voor Billy.

De film verloopt verder een beetje zoals ik het verwachtte, maar desondanks mag dat de pret niet drukken. De muziek is goed en ondanks de trieste setting heeft de fijn een positieve ondertoon. Verder is het ook best goed hoe er hier met het thema homoseksualiteit wordt omgegaan. Billy’s vriend is homo, maar bij Billy blijft het onduidelijk. Dat gegeven wordt op subtiele wijze in de film verwerkt.

Ondanks enkele clichés werkt de film dus verder goed en valt het zeker niet tegen.

3,5*

Ja, leuke film, maar het komt er af en toe niet helemaal uit. Het komt niet al te sterk op gang, het doet - in het begin - wat fragmentarisch aan, en het hele hoe en waarom van het ballet bij Billy wordt maar zwakjes geintroduceerd, ineens wil hij het.

De balans tussen drama en luchtig is soms niet helemaal lekker. Ook de hele mijnwerkersstaking vond ik niet altijd even interessant en soms zelfs onduidelijk. Had weggelaten kunnen worden, of beter in de film moeten worden verweven.

Maar naarmate de film vordert wordt het allemaal beter en is het nog heel aardig. Het dansen is leuk, het ventje is erg leuk en heel het Engelse lowerclass-milieu komt aardig overtuigend over.

Niet supermemorabel, wel ruim voldoende.

3,5*

Een mooie film, maar ik denk dat ik 'm al eens heel lang geleden heb gezien.
De film begint als een normale film. Niks speciaals, maar meer naar het einde komt er meer diepgang in het verhaal en de vader en broer van Billy Elliot beginnen zijn "gave" ook te respecteren. En wanneer hij de brief kreeg van de Ballertschool was ik wel benieuwd wat de uitslag was. Ik zag het toch wel aankomen dat 'ie er door was. Een goede film met een aantal cliché's en een erg melig liedje op de aftiteling. De allerlaatste shot van Billy (al volwassen) die springt gaf me wel een secondje kippenvel. 3*

Schaam me diep voor mijn bericht en stem 6 jaar terug, maargoed toen was ik ook nog maar een pubertje die alleen maar schieten en tieten wou zien.

Want Billy Elliot is zeker geen slechte film zoals ik toen zei ("alleen vanwege dat nichterige jongentjes gedoe met ballet") Die mening is sowieso van de baan. Billy Elliot is na herziening gewoon een prachtige emotionele film die je soms een warm hart geeft maar je ook vaak weet te raken. Het draait dan om Billy (schitterend neergezet door de toenmalige kinderster Jamie Bell) die liever op ballet wil ipv op boksen zoals zijn vader het voor hem geregeld heeft. Dat weet in het begin nog een hoop gerotzooi en problemen met zich mee te brengen maar uiteindelijk bloeit alles op een een of andere manier helemaal op in de film. Ook die stakingsrellen van 1984 spelen op de achtergrond opvallend mee en daar moet ook aandacht aan worden besteed, ook al heeft het niet veel met elkaar te maken.

Vergeet me bericht uit 2006, dit is gewoon een prachtige film.

4,0*

Ik vind het een mooie film met een goed verhaal.

Billy Elliot is een film die ik een lange tijd wat uit de weg gegaan was, omdat hij me niet aansprak. Het verhaal klinkt cliché en iedere andere film die Stephen Daldry maakte deed me niets. Dat eerste punt wordt niet ontkracht, want voor originaliteit hoef je hier niet te zijn. Het is een typische vertelling over iemand die iets doet dat buiten het verwachtingspatroon van zijn omgeving ligt.

Echter, Billy Elliot stak toch wat boven de middenmoot van dit soort type films uit om één reden: iedere keer dat er gedanst werd kwam de film helemaal tot leven. En dat is precies wat hier op de eerste plaats moest gebeuren. Billy zelf beweerd op een bepaald punt dat dansen voor hem als elektriciteit aanvoelt en dat wordt bijna invoelbaar. Daldry filmt deze momenten door Jamie Bells lichaam zo veel mogelijk totaal in beeld te brengen en hem zijn kunsten te laten vertonen, zonder al te veel overbodige montage.

Het maakt een verschil, want als de passie van Billy overgebracht wordt is het al meteen interessanter om te zien hoe het hem verder vergaat, zelfs al kun je de rest van het verhaal voorspellen. De acteerprestaties zijn ook wel fijn. De personages zijn niet uniek, maar een Julie Walters of de extreem stoïcijns ogende Gary Lewis weten er wel raad mee. De keuze voor de tijd van Thatcher pakt ook aardig uit, al is het maar door dat geweldige shot waarin dat meisje met haar stok lang de hekken ratelt, om vervolgens de ME lukraak op dezelfde manier te raken.

Helaas is het verder ook geen meesterwerk, daarvoor is het toch te voorspelbaar. Ook de muziekkeuze had wat meer inspiratie kunnen gebruiken. T-Rex hoor je niet te vaak en vooral Cosmic Dancer vindt zijn plaats hier, maar moeten we nu werkelijk nog maar eens London Calling in een film horen? Oh wel.

3,5*

Het bijzondere aan deze film vind ik dat het, ondanks het muziek en dansgehalte, in de eerste plaats een film is, en een goede ook. Daldry blijft daar ook tot het eind toe heel consequent in. Het dans-gegeven dient volledig het verhaal.

Ik heb goede verhalen over de musical gehoord, maar denk dat je dat als een volledig op zichzelf staand iets moet beschouwen, tenzij de sfeer van de film dusdanig goed is overgebracht in de musical...maar dat betwijfel ik.

Mooie feelgooddrama en herkenbaar Brits. Het verhaal wordt behoorlijk luchtig gebracht met hier een daar wat droge humor. Het jongetje die de hoofdrol speelt draagt de film en speelt hier een Billy Elliot die stevig in zijn schoenen staat en tegen de vooroordelen omtrent ballet opbokst. Het verhaal is niet heel origineel en ook wel voorspelbaar maar het wordt op een dusdanige manier gebracht dat de bijna twee uur voorbij vliegen. Een fijne en mooie film, richting 3,5* wat mij betreft.

Zeer wisselvallig.

Positieve zaken: Het dansen, vooral wanneer Billy met zijn mentor en steun en toeverlaat op Born to Boogie zich helemaal kan uitleven. Verder het cinematografische vertoon van de grauwe, desolate arbeiderswijken (al is dit meer karakteristiek van de Engelse filmindustrie dan een vondst van de regisseur) en de ambigue karakterschets van de mentor: aan de ene kant ijzig en rigide in haar ambacht, warm, sensitief en motiverend als mens.

Negatieve punten: De acteerprestatie van de vader; totaal niet geloofwaardig wanneer hij een woedeaanval krijgt, gelukkig valt het alleszins mee wanneer hij eenmaal achter zijn zoon gaat staan (hetgeen door de uitvoering ook wel als een kunstgreep aanvoelde). Billy zelf is alleen leuk wanneer hij het brutale joch mag spelen. Verder is de muziekkeuze zeer rommelig te noemen; soms komen er leuke nummers voorbij maar dikwijls ook lukraak ingezet en totaal niet compatibel met het vertoonde beeld. Tot slot worden de cliches natuurlijk niet geschuwd, al kan het er als feel good movie nog net mee door.

“I don't want a childhood. I want to be a ballet dancer.”

Prima. Billy Elliot is een echte feel good film over een jongen die zijn droom najaagt, ondanks tegenwerking van zijn familie en het milieu waarin hij is opgegroeid. Echt zo'n grauw Engels stadje waar alle mannen in de mijnen werken. Sommige karakterontwikkelingen (vooral van de vader) gaan wel heel snel, en vooral tegen het einde wil de regisseur er wel heel graag een happy end aan brijen. Maar het plezier dat iedereen uitstraalt werkt aanstekelijk, en met Jamie Belle en Julie Walters heb je natuurlijk goud in handen. Beide zijn fantastisch.

Ok.

Uiteindelijk niet heel veel meer dan een dramatje dat al best vaak gedaan is en dit weet er niet veel bij toe te voegen. Behalve dat het zich afspeelt in een bekende historische periode natuurlijk. Al focust de film zich, zoals verwacht, er nauwelijks op.

Bell is wel een enthousiaste acteur hier. Het zal vast wel wat moed hebben gekost en Bell voert de rol met behoorlijke overtuiging uit. Al zie je wel dat hij behoorlijk onervaren is nog. Hij steekt wel boven de meeste andere uit, vooral omdat de rest minder ruimte krijgt om te acteren.

Visueel hangt er wel een Brits charme. De wat grauwe, vuile straten van het dorpje zijn best krachtig en de rellen zijn best sterk in beeld gebracht. Qua truckjes zit er niets in, belichting is soms ook redelijk brak. De settings blijven er wat houterig door. Ik heb het dan over locaties zoals de sportschool of balletschool.

Het ergste aan de film is absoluut de soundtrack. Deze lijkt compleet van een andere film te komen. Het is een vrolijke soundtrack terwijl er ernstige gebeurtenissen in beeld zijn. Het voelt compleet vreemd aan en neemt wel wat weg van de ervaring daardoor.

Daarbij is het verhaal zelf behoorlijk voorspelbaar en emotioneel grijpt de film je nergens. Het is vooral het acteerwerk dat het omhoog helpt en dat er genoeg tempo in de film zit om het lekker vermakelijk en best lief te houden. Al zal ik voorzichtig zijn om dit een familiefilm te noemen.

Het kijkt goed weg en dankzij het tempo en charme is het heel makkelijk uit te kijken. Maar er zitten nog wel wat pijnpunten in die de ervaring zelf wat omzeep helpen. Maar in het genre is het mogelijk 1 van de betere ja.

Hele aardige feel good movie die zich op meerdere opzichten met The full monty laat vergelijken, maar dat niveau niet kan tippen. Beide films kenmerken zich door de setting van het armoedige en treurige arbeidersleven, kleurrijke en desolate achterbuurten, de uitzichtloosheid van het bestaan, een nog al onconventionele 'way out' die door omgeving en vrienden niet bepaald begrepen en breed gedragen wordt en het toch doen/slagen van de wens na de nodige strubbelingen. Zoals ik zeg, wat mij betreft veel parallellen.

Desondanks heeft Billy Elliot veel, heel veel, te bieden als film. De jonge Jamie Bell speelt meer dan behoorlijk de rol van de door dansen geobsedeerde Billy. Mooie tegenstrijdigheid is de macho omgeving waar hij in op groeit, zijn vader en broer, en het juk waar allemaal onder zuchten, het overlijden van moeder. De keuze voor het ballet lijkt dan ook symbolisch te staan voor een vlucht, iets wat nog eens extra benadrukt wordt wanneer Billy in de bus gestapt is en vader en broer weer met hun helm op de lift in stappen om de sombere krochten van de mijn weer te betreden. Een bestaan dat hun ongetwijfeld op een zeker punt zal breken. Verder kenmerkt de film zich met licht absurdistische en komische momenten, lekkere scherpe dialogen en het nodige gescheld in plat Engels wat altijd heerlijk is.

Fijne soundtrack met onder andere The style council, The Jam(grappig beide keren namelijk Paul Weller), T-Rex, The Clash en ik meende ook Bowie ergens gehoord te hebben. Prima rollen van Jamie Bell en Gary Lewis.

Fijn filmpje, toch maakte hij 18 jaar terug toen hij voor het eerst op tv was iets meer indruk.

Britse cineasten lijken een patent te hebben op het maken van sociaaleconomische drama’s. In deze film wordt de roemruchte mijnwerkersstaking uit 1984/85 gebruikt als achtergrond voor een aansprekend verhaal over een jongen, die tegen de stroom in zijn droom om balletdanser te worden probeert waar te maken.

Regisseur Stephen Daldry heeft er een knappe film van gemaakt, al zou wat meer aandacht voor de impact van de staking op het gezinsleven wat mij betreft welkom zijn geweest. En natuurlijk is het weer genieten van Julie Walters. Wat een geweldige actrice!

Aandoenlijke dramedy over Billy die tussen meisjes balletles gaat volgen. Cinematografie: Britse 80-er jaren tegen decor van onlusten rond stakingen van mijnwerkers. Scѐnes in de boks-/balletschool, in huis en buiten op straat. Muziek: passend bij de emoties van de hoofdpersoon in de film. Ook typische 'balletmuziek' zoals het Zwanenmeer. De jonge acteur Jamie Bell speelt de rol van Billy overtuigend en goed. Bijrollen ook leuk gespeeld.

Billy denkt wat verder na dan zijn oudere broer Tony. Hij speelt piano, heeft belangstelling voor ballet en is een beetje 'anders'...... De dansscѐne rond 60 min deed me een beetje aan Footloose denken, want het leek alsof zijn voeten een eigen leven gingen leiden! Het einde is wel een beetje emotioneel......

Opvallende dingen in de film:

- rond 15 min, zodra Billy oversteekt, het meisje op het trottoir blijft staan en als het ME-busje voorbij rijdt, is zij plotseling 'verdwenen'

- als Billy thuisgebracht wordt door de balletjuf zijn de veren opeens van de kleding weg.....

- aparte gele 'zwevende' veerpont

Deze lieve en aandoenlijke film draagt meerdere boodschappen: blijf jezelf en wordt niet zoals een ander je wil zien, kinderen hebben meer in de gaten dan ouders denken en stop nooit met dromen, want wie weet komen ze wel uit!

Een leuke film. Hij heeft echt dat Britse gevoel. Destijds ging het verhaal nogal langs mij heen, maar nu ik ‘m weer zag vond ik het wel interessant. Ik moet wel zeggen dat ik het niet heel indrukwekkend vond. De sfeer is fijn, ik vind het goed gespeeld en het keek prima weg, maar niet veel meer dan dat. Ik geef hem een 7. 3,5*