Bakemono no Ko (2015)

Ai.

Wat in Wolf Children al wat naar boven kwam, zet zit jammer genoeg gewoon voort. Deze Hosoda is veruit de minste die ik al gezien heb, al moet ik ook wel toegeven dat ik z'n eerste twee bewust vermeden heb.

Ik vond eigenlijk enkel de stukken tussen Ren en Kaede op niveau. De rest was weinig subtiel en erg lawaaierig. Dat eeuwige geschreeuw tussen Kyuta en Kumatetsu was best vermoeiend, vooral met die erg drukke en soms ronduit vervelende soundtrack erbij. Mnee, het hele eerste uur zag het er niet best uit. Middenstuk weer wat sterker, maar dan komt er nog een half uur bij dat de film terug wat deed wegzakken.

Qua animatie is dat laatste uur wel indrukwekkend, maar qua verloop vooral erg cliché. Alsnof ze na 90 minuten plots nog een hoop geld nodig hadden en er dan maar snel wat achter geplakt hebben dat ze weelderig konden animeren. Character designs, zeker van de "bakemono", vond ik niet zo mooi. De mensen zelf zien er wel aardig uit, maar die zijn in de minderheid in deze film.

Hosoda wordt wel eens gezien als de speerpunt van de huidige anime scene. Wat mij betreft illustreert hij vooral wat er allemaal mis is met Japanese feature film animatie tegenwoordig. Hopelijk keert hij terug naar z'n roots, maar ik zie het momenteel een beetje somber in.

3.0*

Nagenoeg nog geen anime-films van Mamoru Hosoda gezien. Maar zeker het getekende (CGI) was zeer mooi. Afgezien misschien dan van de twee hoofdpersonages maar die maken dit ruimschoots goed met hun leuke interacties. Het verhaal start zeer goed als de eenzame jongen Ren en de eveneens eenzame beerachtige Kumatetsu elkaar ondanks de verschillen steeds beter leren kennen.Waarbij het eerste gedeelte van het verhaal leek op “The Jungle Book” en als ze dan in Jutengai zijn aangekomen het meer op “The Karate Kid” ging lijken. Het lukt Hosoda lange tijd om die vreemde relatie interessant te houden. Mede door de ondersteunde rollen van de aap Tartara en monnik met varkenskop Momoaki. Echter in het tweede gedeelte als de dan zeventien-jarige Kyuta terugkeert naar de mensenwereld en het meisje Kaede ontmoet verliest hij grip. Dit komt vooral omdat dit gedeelte maar weinig toevoegt aan het verhaal en weinig zeggend en oninteressant was. Pas aan het einde herpakt de film zich een klein beetje door visueel aardig mooi uit te pakken. Echter blijkt hierdoor ook dat Mamoru Hosoda visueel erg mooi voor de dag komt maar verhaaltechnisch niet heel sterk is.

De regent [Masahiko Taugawa] van een Beestenstad nomineert twee kandidaten om hem op te volgen. Iozan [Kazuhiro Yamaji] en Kumatetsu [Kôji Yakusho] moeten hun geschiktheid als strijders bewijzen in een duel én aantonen dat ze leiding kunnen geven. De arrogante Kamutetsu beweert dat hij iedereen kan opleiden tot een geweldige strijder. Hij stuit bij toeval op Ren [Aoi Miyazaki], een mensenkind dat van huis is weggelopen na de scheiding van zijn ouders. Hoewel mensen niet erg welkom zijn in de Beestenstad, besluit Kumatetsu dit kind onder zijn hoede te nemen. Variant op The Karate Kid waarin beide hoofdpersonen ondanks hun opvliegende karakters naar elkaar toegroeien en elkaar belangrijke lessen leren. Minder origineel dat Hosoda’s meeste films en vrij gewelddadig, wat het minder geschikt maakt voor jeugdige kijkers, maar Hosoda weet je toch weer aangenaam te verrassen met een visueel indrukwekkende finale.