Irrational Man (2015)

Alsof Allen, die toch wel bekend staat als intellectueel, een begincursus filosofie gevolgd had en dacht wel iets met die existentialisten te kunnen. Veel oppervlakkig gegooi met grote namen en ondertussen Dostojevski's Misdaad en straf kopiëren. Weinig tot niks nieuws onder de zon.

Nooit liet een film van Allen me met zo'n naar gevoel achter. Abe vervalt bijna ongemerkt (en nog veel erger: bijna logischerwijs, uitgaande van een logische portie beroepsdeformatie) van verheven idealen (of moet ik zeggen "verbaal masturberen"? ) tot ronduit misdadig gedrag (waarbij de moord op de rechter in het niet valt bij de poging tot moord op Jill). De grens tussen goed en kwaad is soms dun, en deze film maakt dat pijnlijk duidelijk.

Verder een niet bepaald revolutionaire Allen-film gezien het Dostojevski-plot. En dan ook nog weer eens nauwelijks grappen (schoenmaker, blijf bij je leest!). Jammer, want als serieus fiosofisch/ethisch dramaturg schiet Allen nogal eens tekort wanneer er geen komische vergoeding aanwezig is. Desondanks genoeg geraakt om niet lager te kunnen dan 3,5/5.

Niet slecht. Doet me enigszins denken aan Match Point hoewel deze Allen daar toch niet bij in de buurt komt. Tja, dat filosofisch geneuzel over Kant en Kierkegaerd van de in de existentiecrisis verkerende professor Abe deed mij achteraf wel een beetje op mijn lachspieren werken. Als je die filosofen goed bestudeerd heb, dan zou je dat toch uit de existentiecrisis moeten helpen, anders heb je van die filosofen en zeker van Kierkegaerd toch helemaal niets begrepen. Dus, van het filosofisch geneuzel moet deze film het van mij niet hebben, wel van het uitstekend acteren van de zeker niet onaantrekkelijke Emma Stone. Tja, ik houd nu eenmaal van aantrekkelijke dames in een film. Hoe zou dat toch komen . Ook Joaquin Phoenix deed het trouwens erg goed, hoewel ik doorgaans niet zo'n liefhebber ben van die acteur.

3,5* (incl. 0,5* extra voor Emma Stone)

Ik ben een liefhebber van de 'moderne' Woody Allen films, maar dit is wel de minste van de laatste jaren. Maar zeker niet slecht. Dankzij de intrigerende karakter van Phoenix, die het ook wel voortreffelijk neerzet (kan ook niet anders), is de film wel erg boeiend. En de chemie tussen hem en Emma Stone is aanstekelijk. Het verhaal verliest alleen wat kracht richting het eind en dat is jammer. Maar alsnog het is weer een fijn sfeertje dat Alleen heeft gecreëerd.

3.5*

Geen meesterwerk maar desondanks toch een leuke film die vanaf het begin tot het eind blijft boeien. Natuurlijk kun je discussiëren over Woody’s magere kennis van de filosofie. Maar is dat van belang? Welnee. Het filosofisch gelul is slechts decor voor de perfecte moord. Gaandeweg wordt er een spanning opgebouwd en blijkt de perfecte moord toch niet te bestaan.

Wat een heerlijk mens is Jill (Emma Stone)! De chemie tussen haar en professor Abe Lucas (Joaquin Phoenix) komt geloofwaardig over. Het eind van de film is verrassend en doet recht aan het gezegde: “wie een kuil graaft voor een ander… “

De liefhebbers van jazzmuziek uit de jaren ’60 komen ook aan hun trekken. The Ramsey Lewis trio is prominent op de achtergrond aanwezig.

Irrational Man

De nieuwe van Woody Allen. Ik moet zeggen dat ik van zowel Stone, Phoenix als Allen geen bijzonder groot fan ben, maar toch sprak de trailer van deze semi-filosofische romcom mij wel aan. Met welgeteld drie medebioscoopbezoekers was het heerlijk rustig in de zaal en kon ik mij volledig op de film focussen. Helaas pakt die echter uit in een teleurstelling.

De film tekent zich vooral door eindeloze conversatie. Stuk voor stuk zijn de conversaties nog best interessant, maar na een opstapeling van filosofen en hun uiteenzettingen, meningen en visies is de lol er toch wel vanaf. Dit geeft een stroperig geheel dat maar moeizaam vordert. De existentialistische crisis waarin Abe Lucas zich bevindt is op zich nog wel interessant: een soort thinking-block voor filosofen die hem ervan weerhoudt echt te leven. Ook de satarisch-kritische houding van Allen ten opzichte van het 'verbaal masturberen' is een interessant gegeven, maar de uitwerking loopt gewoon niet lekker. Je krijgt een absurdistisch verhaal dat elke ratio te boven gaat en dat vooral afstand met de kijker creëert. Nee, doe mij dan maar de oppervlakkige drama's van Allen.

Emma Stone speelt als een van de weinige verrassend fris. Haar obsessie met haar filosofiedocent weet ze op luchtige, frisse manier te uiten in de vorm van een bijna verliefde staat. De chemie met Phoenix, die vrij aardig is, komt met name van haar kant. Haar tegenspeler sleept zich met name van conversatie naar conversatie en is een weinig interessant figuur. Zijn totaal verloren realiteitszin is dan wel goed neergezet, maar blijft verder behoorlijk kleurloos en is verder een luchtbel gevuld met absurditeiten.

Ook de bijrol van Parker Posey is een twijfelachtige. Haar obsessie met Phoenix uit zich op een totaal andere manier dan die van Stone, maar in tegenstelling tot de rode schone blijft de chemie grotendeels uit en is het weinig overtuigend.

De setting is vrij klassiek-Amerikaans. Visueel zorgt Allen voor een veilige, ietwat clichématige route die weinig tot geen indruk achterlaat - in zowel positieve als negatieve zin. Het geheel wordt hiermee een wat sfeerloze, flauwe hap waar moeilijk doorheen te komen is. De relatief korte speeltijd is nog het meest aantrekkelijke facet van de film. Dit weerhoudt men ervan voortijdig weg te lopen.

Irrational Man is een filosofisch slippertje geworden van de vrij constant presterende Allen, die zich voortaan maar weer op de gebaande paden moet gaan begeven. Met een aardige Stone en een wat mindere Phoenix is het geheel nog net te pruimen.

2*

Een idee weggelopen uit een willekeurige Russische roman: een moment van bevrijdende moraliteit, waarin het individu zijn lotsbestemming leest. Vanzelfsprekend maakt Woody Allen daar iets absurd van: de openbaring gaat schuil in een daad die lijnrecht tegenover de gangbare morele regelgeving staat. Dat het dan nog een professor ethiek is die zoiets bekokstooft, maakt het alleen maar "erger". Ahum.

Nou ja, de komedie werkt. Joaquin Phoenix weet hoe de anti-professor er moet uitzien, hoewel Emma Stone een verliefde studente neerzet die niet clichématiger kan. Toevalligheden zijn verder de enige wetmatigheid waaraan de dolle plot gehoorzaamt. En de glansrol, die is trouwens voor de soundtrack, met Ramsey Lewis als onweerstaanbare ceremoniemeester.

Al duizend keer gezien - creatiever, grappiger, virtuoser. Maar Allen blijft Allen.

Zie, ik glimlach!

Weet, ik heb genoten.

3*

Matige film.

De film begint goed en Joaquin Phoenix speelt een behoorlijk overtuigende depressieve filosofieleraar. De film blijft goed tot de scene op het feest en alles wat daarna komt is erg slecht. Ik heb heel veel moeite met Emma Stone. Ik geloofde haar echt niet. Helemaal nergens. Ze cijferde zichzelf niet weg en kwam helemaal niet over als iemand die heel veel bezig is met filosofie maar gewoon als een regular chick.

De film kan denk ik wel werken als je nooit misdaad en straf hebt gelezen maar als je dat wel hebt gedaan dan is dit ongeloofwaardig en een beetje lachwekkend. Het komt allemaal niet goed tot uiting in deze film. Misdaad en straf is één lange koortsdroom en geeft een zeer geloofwaardig en realistisch gevoel en deze film speelt daar een beetje mee maar vergeet de essentie van die roman.

En de typische Woody Allen stijl past hier helemaal niet bij. Die typische deuntjes beginnen nu te irriteren en je vraagt af of Woody Allen nooit geen andere muziek luistert. Het einde heeft nog wel iets origineels al pakt het niet de cynische variant maar de veilige variant. Kan Woody Allen nooit een beetje variëren of iets anders doen? Is dat niet een beetje lui?

Meh.

Praatziek. Over allemaal existentiële onzin. Filosofie zegt me niks, de paar namen en enkele verwijzingen naar theorietjes kunnen me gestolen worden. Het zal allemaal wel.

Abe is gelukkig nog een kleurrijk personage. Bakvis Jill irriteerde me de hele speelduur.

Joaquin Phoenix speelt uitstekend, al is het toch weeral een personage dat zin en vreugde zoekt. Een iets ander personage van tijd tot tijd mag ook wel eens. Emma Stone doet het in principe ook wel oké, maar haar personage spreekt me totaal niet aan. In de paar scènes die ze heeft, vind ik Parker Posey stukken aangenamer.

Woody Allen houdt het licht, misschien maar goed ook. Het anderhalf uur kabbelt wat verder, maar het slot mist spanning, wat uiteindelijk toch de bedoeling was, me dunkt.

2,5

Aardig. Doet denken aan Match Point - de verwijzing naar Misdaad en Straf wordt hier zelfs zonder enige subtiliteit gegeven- maar haalt nergens dat niveau van die andere film. Slecht is het niet, maar Match Point was gewoonweg geweldig. Deze is minder zwoel en sexy en Match Point was veel meer een psychologische thriller. Irrational Man is een komisch tussendoortje zoals Allen ze veel vaker maakt de laatste tijd. Het vermaakt, het ziet er prima uit en Emma Stone is mooi. Phoenix begint nog matig met zijn overdreven maar ook weer cliché acteerwerk, maar halverwege gaat de knop om en toont hij wel wat hij kan. Maar dat is het dan ook. Spannend wordt het nergens (al is de moordscène sterk), prikkelend wordt het niet en beklijven doet het al helemaal niet. 3,0*.

Tja. Woody gaat weer eens opzichtig op de Dostojevski cq filosofen toer, maar zoals zovelen van zn films is het weer een klein, compact filmpje dat best goed in elkaar zit maar eigenlijk gewoon wat voortkabbelt zonder echte hoogtepunten.

Niet één van Woody Allen's betere films, helaas. Leuk om Joaquin Phoenix te zien in de hoofdrol, maar het script heeft weinig diepgang en naar het einde toe wordt alles nogal moralistisch en vervelend. Hier en daar lijkt de plot een beetje op eerdere Allen-films als Crimes And Misdemeanors en Match Point, maar deze Irrational Man haalt nergens dat niveau.

Als er op MovieMeter een topic was 'welke regisseur scoort het vaakst 3 sterren' dan had Woody Allen daar denk ik vaak voorgekomen. Bij mij had-ie bovenaan gestaan. En ja, 'Irrational Man' is een erg leuke film weer. Allen doet ook dit keer weinig mis, maar échte hoogtepunten bereikt deze film ook niet.

Vond Phoenix erg leuk in z'n rol. Met het plannen en uitvoeren van de moord halverwege zorgt de prent voor extra lol. Heerlijk. Stone wordt steeds irritanter naar het einde toe. Was ook opgelucht dat Phoenix haar dus ook even zou koud maken, maar we weten hoe dat eindigt. Drie sterren maar weer.

“I couldn't remember the reason for living, and when I did it wasn't convincing.”

Verrassend leuk! Irrational Man is eigenlijk het luchtige en zomerse broertje van Match Point en is voor mij dan ook meer een komedie dan een drama. Waar Match Point een verhaal was over een man die een diepe persoonlijke crisis doormaakt en moet kiezen tussen zijn comfortabele leven en zijn zwangere minnares blijft deze film veel meer aan de oppervlakte.

Joaquin Phoenix speelt een filosofie professor die ook een persoonlijke crisis doormaakt, maar dat ligt meer aan het feit dat hij geen doel in zijn leven heeft en meer dronken is dan nuchter. Wanneer hij een aantal vrouwen hoort praten over een corrupte rechter weet hij een manier om uit zijn persoonlijke crisis te komen… moord. Dat klinkt zwaar maar Woody Allen geeft er zijn eigen draai aan. De bal kan in de films van Allen altijd de dramatische of de komische kant oprollen en in Irrational Man kiest de oude meester voor een luchtige toon. Dat begint al bij de heerlijke zomerse setting en de fijne dialogen over filosofie en de zin van het leven. Phoenix moet er een beetje inkomen maar zodra Abe zijn moordplan tot uitvoering brengt, komt ook Phoenix op stoom. Stone is ook sterk als filosofie studente Jill, die als een blok valt voor Abe en haar optimistische kijk op het leven botst op een leuke manier met de naargeestige en cynische blik van Abe. Maar Emma, doe alsjeblieft nooit meer voice-overs want wat was dat storend en bloedirritant zeg. De films van Allen zijn nogal wisselend qua kwaliteit maar Irrational Man belandt aan de goede kant van de medaille.

Typische voortkabbelende Allen film die lekker wegkijkt en hier en daar best scherp is, maar toch, zeker t.o.v. zijn eigen film, originaliteit en humor mist. De cast is sterk, ook Stone speelt weer een goede rol. Soms lijken de acteurs dialogen meer op te lezen dan dat ze deze echt vertellen, wat met Allen z'n dialogen wel in meer films gebeurt.

Het was weer zover, de jaarlijkse Woody Allen. Voor mij al jarenlang op een steady 2.5*; wel uit te kijken maar verder zeker niet bijzonder.

En ik was weer wat sceptisch van tevoren. Emma Stone ben ik een beetje zat omdat ze altijd zo duidelijk Emma Stone is (wel leuk, maar ze is bepaald geen kameleon), en Joaquin Phoenix vind ik niet echt een sympathieke verschijning. Ook de synopsis leek weer opgebouwd uit meer van dezelfde Woody Allen-ingrediënten.

Toch pakt het allemaal heel leuk uit. Het begint erg straightforward, zoals wel meer van zijn nieuwste films, tot op het (te) simplistische af, maar vanaf het moordmotief wordt het interessant, en voel je samen met Abe (ik dan ieder geval) dat sprankeltje opwinding wel over wat hij van plan is. Ook omdat het totaal niet zwaar gebracht wordt, door de laid-back soundtrack en de fijne zomerse sfeer en beelden. In die zin is het eigenlijk de luchtigere en simpelere versie van Match Point, maar kan ondanks dat niet zeggen dat ik deze veel slechter vond.

Het einde zag ik persoonlijk helemaal niet aankomen, en gaf het toch nog een klein beetje extra pit mee.

Verrassend genoeg weer een vrij sterke Woody, terwijl ik daar allang geen hoop meer op had. Alleen jammer dat de echte scherpte en humor van weleer voorgoed verleden tijd lijken te zijn. Hoewel het logisch is dat je films slechts vermakelijke middenmodertjes zijn als je als inmiddels 80-jarige elk jaar een film aflevert.

3,5*

Hoewel ik van Woody de laatste jaren nooit echt meer hooggespannen verwachtingen heb, sinds hij elk jaar een middelmatige film uitbrengt die het niveau van zijn eerdere werk nooit haalt, vond ik dit eindelijk weer eens eentje die wel te pruimen was.

Het hele moordplan van Abe wordt nergens gloomy of donker gebracht, maar blijft juist luchtig en fris. Dat maakt dat het een laid-back sfeertje krijgt, waarbij je als kijker weliswaar niet echt verrast of geschokt wordt, maar wel geboeid blijft kijken.

Leuke cast verder, niets op aan te merken. Joaquin Phoenix heeft best een leuke rol en brengt het niet te zwaar, zoals hij in de meeste van zijn films doet.

Voor het eerst in tijden eindelijk weer eens de bevestiging dat die ouwe baas toch nog wel iets kan.

Hoewel hij een van mijn favoriete acteurs is, viel Joaquin Phoenix me helaas tegen. Dat werd gelukkig gecompenseerd door een prima Emma Stone.

Toch, het is allemaal wat kabbelend en mager en dat achtergrondmuziekje begon me enorm te storen.

Een net-niet film. En net niet is eigenlijk gewoon helemaal niks.

Het how to get away with murder thema wordt onderkoeld geestig aan de filmkijker gebracht.

Het is een prima tussendoortje die nergens erg spannend wordt maar wel boeiend blijft tot het enigszins ontspoorde einde.

Een goede komedie/drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Joaquin Phoenix, maar drank is niets...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD breedbeeld...

Onderhuids grappig, deze nieuwe Woody Allen. Eigenlijk heeft de man me nooit ontgoocheld. Dat noemt fan zijn.

Het is de grote Woody niet meer maar nu tovert hij toch weer een clichématig, banaal verhaal om naar iets waar ge toch anderhalfuur geamuseerd kunt naar kijken. De soundtrack is zoals gebruikelijk goed en ook de voice-over is er, zij het nu de gedachtengang van de hoofdpersonages.

Emma Stone doet het behoorlijk als de studente die liefde verwart met bewondering en Phoenix is wat uitgestreken, zoals het een professor filosofie hoort.

Goeie film over een leraar die geen plezier meer in het leven heeft tot hij bedenkt een willekeurig persoon te helpen. Een vermakelijk plot dat een soort eenzijdige Strangers on a Train is. Uiteraard draait het hier echter meer om de manier waarop de personages hiermee omgaan (ook al gaat het niet echt de diepte in). Mede door de fijne cast, de prima dialogen en het luchtige karakter van de film kijkt het allemaal gemakkelijk weg.

In de bib lag deze en eens bekeken. Het was geen slechte film, maar heb al betere films van Woody Allen gezien, misschien omdat het verhaal me iets minder lag.

De cast deed het niet slecht en verder zag de film er prima uit.

Al bij al niet slecht, maar meer toch ook niet.

Na het toch wel tegenvallende Magic in the Moonlight ging ik (als fan nota bene) ook niet met hoge verwachtingen naar deze film kijken.

Gelukkig is Irrational Man weer een stapje de goede richting op, zeker geen meesterwerk of het betere werk van Allen maar zeker wel een film met een herkenbare sfeer, goede acteerprestaties en met een wat scherper randje dan zijn voorganger.

Woody kan het dus eigenlijk nog steeds wel, alleen soms lijkt hij een film iets te snel en te makkelijk te willen maken. Ze zijn wel altijd prachtig geschoten, ze hebben goede herkenbare en bijpassende muziek en ook de acteurs doen in de meeste gevallen erg hun best als het over Woody Allen gaat, maar soms zijn de verhaaltjes (de laatste jaren vooral) wat simpeltjes. Maar goed, we raken een beetje offtopic.

Irrational Man doet soms denken aan Crimes and Misdemeanors en Manhattan Murder Mystery, haalt het niveau van deze 2 pareltjes nooit maar het is duidelijk wat Woody o.a. in zijn gedachten had. Emma Stone is een leuke verschijning, maar vind haar niet een bijzonder goede actrice, het verhaaltje rondom haar en de leraar is niet super storend maar ook nergens super interessant.

Het geen wat deze film de moeite waard maakt zijn de innerlijke gedachten van Abe Lucas, die naarmate de film vordert steeds een tikkeltje donkerder worden en wat op blijft bouwen op een boeiende manier.

Dit keer toch een voldoende.

3*

Leuk! Schaamteloos die buik van Phoenix maar het past bij iemand die al wat ouder is, drinkt en depri is. Het idee om weer joie de vivre te krijgen door een moord is briljant en lekker duister (ook zo treffend uitgebeeld in Breaking Bad) maar door de typische Allen-esque luchtigheid wordt het nooit naar. De twee dames die naar de hand van Abe, die kennelijk een reputatie geniet die eerder aan een rock ster doet denken, dingen zijn wel erg mooi en dat maakt het minder geloofwaardig dat ze zo snel en makkelijk voor een filosofie professor vallen, hoeveel vrouwen zijn daar nu echt geinteresseerd in. Emma Stone heeft een goeie uitstraling die past bij de rol, intelligent en mooi maar ook jong en zoekende. Qua pure rauwe geilheid haalt ze het niet bij Parker Posey, die nog net niet meteen bovenop Abe springt en wanhopig een nieuw leven zoekt.

Goeie focus in het verhaal, niet teveel gebabbel dat er niet toe doet en erg plezierig om te kijken met een stiekem best fraaie setting. Qua scherpe oneliners zijn er betere Allens te vinden maar qua plot is het gewoon sterk. Filosofie is voor Allen, de eeuwige zwartkomische tobber over de zinloosheid en chaos van het leven, verder tweede natuur dus ook dat past erg goed en door de luchtigheid blijft het altijd leuk.

Van mij mag dit ouwetje nog elk jaar een film blijven maken! Wat hij doet blijft misschien bescheiden maar hij is er wel meester in. Chapeau.

Allen stelt opnieuw teleur met deze praatzieke film over drankzuchtige filosofieprofessor Abe Lucas [Joaquin Phoenix] die kort na zijn aanstelling op Braylin University in Newport kan rekenen op de aandacht van zowel studente Jill Pollard [Emma Stone] als collega Rita Richards [Parker Posey]. Abe laat het allemaal over zich heen komen in zijn doelloze leven, tot hij zichzelf ervan overtuigt dat hij zijn leven betekenis kan geven door een moord te beramen. Phoenix en Stone besteden veel tijd met gesprekken over filosofische vraagstukken terwijl ze doelloos rondlopen over campus. Hoewel Allen er altijd op toeziet dat dat mooie plaatjes oplevert (met dank aan Darius Khondji) levert het niets interessants op. Posey heeft de beste momenten.

Ik moest eerlijk gezegd toch even in de film komen vooraleer ik hem kon appreciëren, zoals zo vaak eigenlijk bij Woody Allen. Bij momenten nogal zweverig rond de pot draaiend gedoe met een half filosofische insteek, maar ik liet me uiteindelijk toch meeslepen door Joaquin Phoenix die schijnbaar makkelijk elke rol naar zijn hand weet te zetten.

Vanwaar de charismatische aantrekkingsfactor als vrouwenmagneet vandaan komt, heb ik geen idee, want zo benijdenswaardig vond ik professor Abe Lucas niet. Zelfs zijn colleges vond ik eveneens een stroom van lauw gezemel. Nu, het begint wat interessanter te worden wanneer het flauwe theoretische kader een praktische uitwerking kent wanneer hij actie onderneemt om een wildvreemde vrouw te "helpen". Jammer genoeg is de film dan al ruim over halfweg.

Het redt de film matig. Cinematografisch zoals we gewend zijn van Allen sowieso gelekt en gestrekt. Soms is dat echter niet voldoende, hier slechts gedeeltelijk.

Kierkegaard gekoppeld aan Kant en dat uitgewerkt in real life in een film met goed acterende Phoenix en Stone. Phoenix levenservaring binnen het filosofisch en existentieel denken fascineert Stone doch het niveau wat haar voorbeeld haalt blijkt voor haar onbereikbaar. Goede film met moreel vraagstuk en de dunne lijn tussen creëeren en vernietigen.