Irrational Man (2015)

De nieuwe Woody Allen!

Ik vind het wel erg jammer dat er de laatste jaren weinig afwisseling zit in zijn werk.

Vanaf 20 augustus in de bioscoop (Paradiso)

In genre bedoel je? Of in plot?

Hakunamatafaka

Beide eigenlijk wel, en type personages.

Ik geniet nog steeds wel erg van zijn films. Het is na al die jaren misschien ook wel moeilijk om steeds wat nieuws te verzinnen en hij maakt er elk jaar een, jaar in jaar uit.

Ik mis films die even totaal anders zijn, zoals Zelig of Sleeper.

Ja, dat vond ik dus niet zijn beste films. Ik hou wel van zijn type film en kan er geen genoeg van krijgen. Al is het recept hetzelfde, het smaakt toch altijd weer anders. De tragikomische film zijn nog wel het best, zoals Annie Hall, Manhattan, Midnight in Paris, etc. Sleeper is te veel slapstick, Zelig is niet mijn ding. Ik hoop dat hij nog 10 tragikomische films maakt voor hij het loodje legt. Een meesterwerkje daartussen zou ook mooi meegenomen zijn.

Heeft Allen soms een dwangneurose om elk jaar een film af te leveren?

Volgens mij wel meerdere.

Ik hoop dat hij 100 wordt en gezond blijft, dan kunnen we er nog een stuk of 20 meepikken!

De lezers van Misdaad en Straf moeten hier toch echt van kunnen genieten... Noem het kitsch, pseudo-intellectueel of herhaling. Alsnog is dit vermakelijk en scherp. Dostojevski in een fictief US college stadje.

Wil de film wel zien omdat Joaquin Phoenix erin speelt, maar het komt wel erg Magic In The Moonlight'achtig op me over. Weer Emma Stone die wordt ingezet als liefdesobject voor een oudere kerel.

Bovenstaand is een fanmade filmposter. Dit is zowel de US als NL poster van de film: US poster IRRATIONAL MAN

Oh, en het is trouwens ook geen 'mystery' qua genre, gewoon een tragikomedie

moontje1980

Ik heb het aangepast. Dankjewel!

Emma Stone is wel een van de gedroomde nieuwe Allen-muzes. Lichtvoetige film die niet eens subtiel leentjebuur speelt bij Dostovjevski. En het werkt. Parker Posey (die was ik helemaal uit het oog verloren na de jaren 90 met Linklater, Hartley en Araki) heeft ook een heerlijk dankbare rol.

Heerlijk rustig opgebouwde film, waardoor de cruciale momenten weten te verrassen en extra impact hebben. Joaquin Phoenix en Emma Stone acteren uitstekend. Maar ook Parker Posey vervult haar rol meer dan behoorlijk. De thema's zouden best al te zwaarwichtig kunnen worden, maar Allen weet het aangenaam luchtig te houden zonder in het andere uiterste te vervallen.

Z'n moeder werd 95 en z'n pa zelfs 100, dus met de genen zit dat wel snor.

Zijn vorige met een verwijzing naar Misdaad en Straf (Match Point) was ook direct één van zijn beste, zo niet de beste.

Crimes and Misdemeanors en Cassandra's dream waren ook al verwijzingen naar Misdaad en Straf. Allen is wel dol op dat boek geloof ik.

Dat vond ik eerder (een van) z'n slechtste, van de films die ik heb gezien dan. Slecht uitgewerkte personages en veel te langdradig. Maar Annie Hall en Midnight In Paris vond ik ook al helemaal niks, dus mijn mening wat betreft Woody Allen zul je vast met een paar korreltjes zout moeten nemen.

Naar deze nieuwe kijk ik wel uit n.a.v. z'n vorige twee films. Helaas vertoont Pathé hem weer alleen aan de randen van Nederland.

Helaas heeft Woody Allen zichzelf geen rol toebedeeld maar gelukkig wel eindelijk weer een rol voor Parker Posey.

Ben benieuwd ga hem morgen kijken in het Venster......

Geen hoogvlieger, maar zoals altijd bij Allen een prima film. Maar echt beklijven doet het eigenlijk al jaren niet meer.

Alsof Allen, die toch wel bekend staat als intellectueel, een begincursus filosofie gevolgd had en dacht wel iets met die existentialisten te kunnen. Veel oppervlakkig gegooi met grote namen en ondertussen Dostojevski's Misdaad en straf kopiëren. Weinig tot niks nieuws onder de zon.

Nooit liet een film van Allen me met zo'n naar gevoel achter. Abe vervalt bijna ongemerkt (en nog veel erger: bijna logischerwijs, uitgaande van een logische portie beroepsdeformatie) van verheven idealen (of moet ik zeggen "verbaal masturberen"? ) tot ronduit misdadig gedrag (waarbij de moord op de rechter in het niet valt bij de poging tot moord op Jill). De grens tussen goed en kwaad is soms dun, en deze film maakt dat pijnlijk duidelijk.

Verder een niet bepaald revolutionaire Allen-film gezien het Dostojevski-plot. En dan ook nog weer eens nauwelijks grappen (schoenmaker, blijf bij je leest!). Jammer, want als serieus fiosofisch/ethisch dramaturg schiet Allen nogal eens tekort wanneer er geen komische vergoeding aanwezig is. Desondanks genoeg geraakt om niet lager te kunnen dan 3,5/5.

Woody Allen stelt opnieuw teleur met een praterig drama over een gedeprimeerde filosofie-docent en zijn aanbiddende studente, die net elkaar praten, nog meer met elkaar praten, praten over het plegen van de perfecte moord [shades of Stranger On A Train], met elkaar naar bed gaan en nog meer praten. De dialogen missen elke scherpte [ik durf het geen komisch drama te noemen] en de film sleept zich voort, ondanks de op papier zeer aantrekkelijke cast [Joaquin Phoenix, Emma Stone en de extreem ondergewaardeerde Parker Posey].

Niet slecht. Doet me enigszins denken aan Match Point hoewel deze Allen daar toch niet bij in de buurt komt. Tja, dat filosofisch geneuzel over Kant en Kierkegaerd van de in de existentiecrisis verkerende professor Abe deed mij achteraf wel een beetje op mijn lachspieren werken. Als je die filosofen goed bestudeerd heb, dan zou je dat toch uit de existentiecrisis moeten helpen, anders heb je van die filosofen en zeker van Kierkegaerd toch helemaal niets begrepen. Dus, van het filosofisch geneuzel moet deze film het van mij niet hebben, wel van het uitstekend acteren van de zeker niet onaantrekkelijke Emma Stone. Tja, ik houd nu eenmaal van aantrekkelijke dames in een film. Hoe zou dat toch komen . Ook Joaquin Phoenix deed het trouwens erg goed, hoewel ik doorgaans niet zo'n liefhebber ben van die acteur.

3,5* (incl. 0,5* extra voor Emma Stone)

Ik ben een liefhebber van de 'moderne' Woody Allen films, maar dit is wel de minste van de laatste jaren. Maar zeker niet slecht. Dankzij de intrigerende karakter van Phoenix, die het ook wel voortreffelijk neerzet (kan ook niet anders), is de film wel erg boeiend. En de chemie tussen hem en Emma Stone is aanstekelijk. Het verhaal verliest alleen wat kracht richting het eind en dat is jammer. Maar alsnog het is weer een fijn sfeertje dat Alleen heeft gecreëerd.

3.5*

Geen meesterwerk maar desondanks toch een leuke film die vanaf het begin tot het eind blijft boeien. Natuurlijk kun je discussiëren over Woody’s magere kennis van de filosofie. Maar is dat van belang? Welnee. Het filosofisch gelul is slechts decor voor de perfecte moord. Gaandeweg wordt er een spanning opgebouwd en blijkt de perfecte moord toch niet te bestaan.

Wat een heerlijk mens is Jill (Emma Stone)! De chemie tussen haar en professor Abe Lucas (Joaquin Phoenix) komt geloofwaardig over. Het eind van de film is verrassend en doet recht aan het gezegde: “wie een kuil graaft voor een ander… “

De liefhebbers van jazzmuziek uit de jaren ’60 komen ook aan hun trekken. The Ramsey Lewis trio is prominent op de achtergrond aanwezig.

Irrational Man

De nieuwe van Woody Allen. Ik moet zeggen dat ik van zowel Stone, Phoenix als Allen geen bijzonder groot fan ben, maar toch sprak de trailer van deze semi-filosofische romcom mij wel aan. Met welgeteld drie medebioscoopbezoekers was het heerlijk rustig in de zaal en kon ik mij volledig op de film focussen. Helaas pakt die echter uit in een teleurstelling.

De film tekent zich vooral door eindeloze conversatie. Stuk voor stuk zijn de conversaties nog best interessant, maar na een opstapeling van filosofen en hun uiteenzettingen, meningen en visies is de lol er toch wel vanaf. Dit geeft een stroperig geheel dat maar moeizaam vordert. De existentialistische crisis waarin Abe Lucas zich bevindt is op zich nog wel interessant: een soort thinking-block voor filosofen die hem ervan weerhoudt echt te leven. Ook de satarisch-kritische houding van Allen ten opzichte van het 'verbaal masturberen' is een interessant gegeven, maar de uitwerking loopt gewoon niet lekker. Je krijgt een absurdistisch verhaal dat elke ratio te boven gaat en dat vooral afstand met de kijker creëert. Nee, doe mij dan maar de oppervlakkige drama's van Allen.

Emma Stone speelt als een van de weinige verrassend fris. Haar obsessie met haar filosofiedocent weet ze op luchtige, frisse manier te uiten in de vorm van een bijna verliefde staat. De chemie met Phoenix, die vrij aardig is, komt met name van haar kant. Haar tegenspeler sleept zich met name van conversatie naar conversatie en is een weinig interessant figuur. Zijn totaal verloren realiteitszin is dan wel goed neergezet, maar blijft verder behoorlijk kleurloos en is verder een luchtbel gevuld met absurditeiten.

Ook de bijrol van Parker Posey is een twijfelachtige. Haar obsessie met Phoenix uit zich op een totaal andere manier dan die van Stone, maar in tegenstelling tot de rode schone blijft de chemie grotendeels uit en is het weinig overtuigend.

De setting is vrij klassiek-Amerikaans. Visueel zorgt Allen voor een veilige, ietwat clichématige route die weinig tot geen indruk achterlaat - in zowel positieve als negatieve zin. Het geheel wordt hiermee een wat sfeerloze, flauwe hap waar moeilijk doorheen te komen is. De relatief korte speeltijd is nog het meest aantrekkelijke facet van de film. Dit weerhoudt men ervan voortijdig weg te lopen.

Irrational Man is een filosofisch slippertje geworden van de vrij constant presterende Allen, die zich voortaan maar weer op de gebaande paden moet gaan begeven. Met een aardige Stone en een wat mindere Phoenix is het geheel nog net te pruimen.

2*

Ik voelde helemaal geen afstand en van mij had de film gerust nog een half uur langer mogen duren. Ofwel; jij bent niet 'de kijker' en jij bent niet 'men'. Je persoonlijke mening krijgt niet meer gewicht door ze algemeen voor te stellen.

Ik ben wel degelijk de kijker. Ik zit daar toch in de zaal en probeer relatief objectief de film te aanschouwen? Dat maakt mij daar onderdeel van. Ik ben net zo'n onderdeel van 'de kijker' als van 'men'.

Bovendien is kritiek hierop meer een stilistisch punt dan inhoudelijk. Ik mag aannemen dat iedereen weet dat ik voor mijzelf spreek, en niet namens Nederland of de alle aanschouwers ter wereld. Daarnaast is het prima, en moedig ik het zelfs aan, dat het andere spectrum van de algemene kijkerservaring, de positivisten zoals jij in dit concrete geval, zich ook laat horen, zodat de toekomstige kijker een genuanceerd beeld van de film kan vormen alvorens hem te aanschouwen - en daarmee bepalen of het de moeite waard is hem te aanschouwen. In dat geval zijn mijn ervaringen met betrekking tot de afstand tot de personages en de speeltijd van degelijk belang. Dat ik niet voor de gehele kijkerservaring spreek moge duidelijk zijn, en dat is ook het laatste wat ik wil pretenderen te doen. Ik ben echter gewoon onderdeel van 'de kijker' en 'men'.

Je bent dus een kijker. Niet de kijker.

Deze kijker (ikke) ervaarde de afstand niet waarover jij spreekt en deze kijker maakt net zo goed als jij onderdeel uit van 'de kijker'. Je sprak dus ook voor mij.

Je ziet dat natuurlijk vaak in recensies. Een poging het persoonlijke oordeel wat meer gewicht te geven.

Ik kan zowel de kijker als een kijker zijn, maar dan komen we in een taalkundige discussie terecht.

Laat ik voor een laatste maal zeggen dat ik niet pretendeerde voor jou te spreken. Daarnaast probeer ik mijn gewicht uit argumenten te halen en niet uit stijl.