Irrational Man (2015)

Een idee weggelopen uit een willekeurige Russische roman: een moment van bevrijdende moraliteit, waarin het individu zijn lotsbestemming leest. Vanzelfsprekend maakt Woody Allen daar iets absurd van: de openbaring gaat schuil in een daad die lijnrecht tegenover de gangbare morele regelgeving staat. Dat het dan nog een professor ethiek is die zoiets bekokstooft, maakt het alleen maar "erger". Ahum.

Nou ja, de komedie werkt. Joaquin Phoenix weet hoe de anti-professor er moet uitzien, hoewel Emma Stone een verliefde studente neerzet die niet clichématiger kan. Toevalligheden zijn verder de enige wetmatigheid waaraan de dolle plot gehoorzaamt. En de glansrol, die is trouwens voor de soundtrack, met Ramsey Lewis als onweerstaanbare ceremoniemeester.

Al duizend keer gezien - creatiever, grappiger, virtuoser. Maar Allen blijft Allen.

Zie, ik glimlach!

Weet, ik heb genoten.

3*

Ik ben absoluut geen fan van Woody Allen en vind al zijn werk eigenlijk mager tot slecht. Toch moet ik zeggen dat deze een uitzondering is. Ik vond hem erg orgineel , scherp en grappig. Dus prima.

Matige film.

De film begint goed en Joaquin Phoenix speelt een behoorlijk overtuigende depressieve filosofieleraar. De film blijft goed tot de scene op het feest en alles wat daarna komt is erg slecht. Ik heb heel veel moeite met Emma Stone. Ik geloofde haar echt niet. Helemaal nergens. Ze cijferde zichzelf niet weg en kwam helemaal niet over als iemand die heel veel bezig is met filosofie maar gewoon als een regular chick.

De film kan denk ik wel werken als je nooit misdaad en straf hebt gelezen maar als je dat wel hebt gedaan dan is dit ongeloofwaardig en een beetje lachwekkend. Het komt allemaal niet goed tot uiting in deze film. Misdaad en straf is één lange koortsdroom en geeft een zeer geloofwaardig en realistisch gevoel en deze film speelt daar een beetje mee maar vergeet de essentie van die roman.

En de typische Woody Allen stijl past hier helemaal niet bij. Die typische deuntjes beginnen nu te irriteren en je vraagt af of Woody Allen nooit geen andere muziek luistert. Het einde heeft nog wel iets origineels al pakt het niet de cynische variant maar de veilige variant. Kan Woody Allen nooit een beetje variëren of iets anders doen? Is dat niet een beetje lui?

Een dun verhaaltje over een simpel moreel dilemma. Langdradig en niet komisch. Woody Allen heeft fantastische films gemaakt, maar dit is een van de afraders.

Joaquin Phoenix speelde absoluut goed, maar zijn overdreven, vertwijfelde personage speelde nauwelijks tot de verbeelding. Een te trage, vederlichte en niet bijster bijzondere kluchtige komedie, die dramatiek, humor, spanning en psychologisch fundament miste.

Wat kan een film toch een verrassing zijn. Woody Allen had me met To Rome with Love ernstig teleurgesteld, Joaquin Phoenix vind ik over het algemeen zwaar overrated. Dus ja, dan begint deze film, binnen een minuut een typische Woody Allen film, met al dat gepraat en Joaquin Phoenix speelde geweldig. Het werd zelfs spannend. Ik heb er van genoten!

Meh.

Praatziek. Over allemaal existentiële onzin. Filosofie zegt me niks, de paar namen en enkele verwijzingen naar theorietjes kunnen me gestolen worden. Het zal allemaal wel.

Abe is gelukkig nog een kleurrijk personage. Bakvis Jill irriteerde me de hele speelduur.

Joaquin Phoenix speelt uitstekend, al is het toch weeral een personage dat zin en vreugde zoekt. Een iets ander personage van tijd tot tijd mag ook wel eens. Emma Stone doet het in principe ook wel oké, maar haar personage spreekt me totaal niet aan. In de paar scènes die ze heeft, vind ik Parker Posey stukken aangenamer.

Woody Allen houdt het licht, misschien maar goed ook. Het anderhalf uur kabbelt wat verder, maar het slot mist spanning, wat uiteindelijk toch de bedoeling was, me dunkt.

2,5

Aardig. Doet denken aan Match Point - de verwijzing naar Misdaad en Straf wordt hier zelfs zonder enige subtiliteit gegeven- maar haalt nergens dat niveau van die andere film. Slecht is het niet, maar Match Point was gewoonweg geweldig. Deze is minder zwoel en sexy en Match Point was veel meer een psychologische thriller. Irrational Man is een komisch tussendoortje zoals Allen ze veel vaker maakt de laatste tijd. Het vermaakt, het ziet er prima uit en Emma Stone is mooi. Phoenix begint nog matig met zijn overdreven maar ook weer cliché acteerwerk, maar halverwege gaat de knop om en toont hij wel wat hij kan. Maar dat is het dan ook. Spannend wordt het nergens (al is de moordscène sterk), prikkelend wordt het niet en beklijven doet het al helemaal niet. 3,0*.

In Match Point toch ook? De hoofdpersoon zie je daar 2 keer Dostojevski lezen. Het probleem is dat het morele conflict er niet bij wordt getrokken als het ware. Wat heeft Misdaad en Straf er uiteindelijk mee te maken? Dus in iedere film waarbij er een hoofdpersoon een moord gaat plegen kun je verwijzen naar Misdaad en Straf. Lijkt mij helemaal niet nodig.

Prima film met een erg leuk verhaal en prima acteerwerk. Phoenix doet het zoals altijd erg goed en zelfs Stone die ik niet zo hoog heb zitten deed het aardig. Jammer dat de film in het laatste gedeelte een beetje de bocht uit vliegt en het einde wel erg simpel is. Verder heb ik er wel van genoten, maar dat doe ik al gauw als Phoenix meespeelt want hij is een geweldige acteur.

Leuke onderhoudende film, met grappige en doordachte dialogen over Filosofie en goed acteerwerk

van Phoenix. Maar het verhaal is te dun en te weinig ambitieus. Zeker niet één van Allens beste films maar dat is vergeven als je bijna elk jaar een film aflevert.

Tja. Woody gaat weer eens opzichtig op de Dostojevski cq filosofen toer, maar zoals zovelen van zn films is het weer een klein, compact filmpje dat best goed in elkaar zit maar eigenlijk gewoon wat voortkabbelt zonder echte hoogtepunten.

Niet één van Woody Allen's betere films, helaas. Leuk om Joaquin Phoenix te zien in de hoofdrol, maar het script heeft weinig diepgang en naar het einde toe wordt alles nogal moralistisch en vervelend. Hier en daar lijkt de plot een beetje op eerdere Allen-films als Crimes And Misdemeanors en Match Point, maar deze Irrational Man haalt nergens dat niveau.

Als er op MovieMeter een topic was 'welke regisseur scoort het vaakst 3 sterren' dan had Woody Allen daar denk ik vaak voorgekomen. Bij mij had-ie bovenaan gestaan. En ja, 'Irrational Man' is een erg leuke film weer. Allen doet ook dit keer weinig mis, maar échte hoogtepunten bereikt deze film ook niet.

Vond Phoenix erg leuk in z'n rol. Met het plannen en uitvoeren van de moord halverwege zorgt de prent voor extra lol. Heerlijk. Stone wordt steeds irritanter naar het einde toe. Was ook opgelucht dat Phoenix haar dus ook even zou koud maken, maar we weten hoe dat eindigt. Drie sterren maar weer.

Na Blue Jasmine weer een prima film van Woody. Ingetogen film met een leuke twist er in. Emma Stone natuurlijk een heerlijk ding.

In navolging van wat HarmJanStegenga al zegt; Allen grossiert wat mij betreft wel in 3* films tegenwoordig. Voldoende dus wel, als in ”je valt je er geen buil aan.” Je wordt anderhalf uur vermaakt, maar uitblinken en een blijvende indruk achterlaten? Nee, beslist niet.

Het is allemaal iets te gemakkelijk, te weinig verrassend. Phoenix doet wederom zijn wazige kerel-act, Stone vertolkt ook een voor haar inmiddels zeer vertrouwd type en Allen voorziet het geheel weer van opgewekte herhalende deuntjes en casual gesprekken. Dankzij het zonnige sfeertje en het gaandeweg rijzende vermoeden dat één en ander vroeg of laat uit de klauwen gaat lopen is de film geen onaangenaam tijdverdrijf, maar helaas voelt het toch weer wat aan als van het zelfde laken een pak.

Comedy?

Ik neem de film op geen moment serieus, de plot niet, de karakters niet, de relaties, dat zal het wel zijn want er valt niks te lachen.

“I couldn't remember the reason for living, and when I did it wasn't convincing.”

Verrassend leuk! Irrational Man is eigenlijk het luchtige en zomerse broertje van Match Point en is voor mij dan ook meer een komedie dan een drama. Waar Match Point een verhaal was over een man die een diepe persoonlijke crisis doormaakt en moet kiezen tussen zijn comfortabele leven en zijn zwangere minnares blijft deze film veel meer aan de oppervlakte.

Joaquin Phoenix speelt een filosofie professor die ook een persoonlijke crisis doormaakt, maar dat ligt meer aan het feit dat hij geen doel in zijn leven heeft en meer dronken is dan nuchter. Wanneer hij een aantal vrouwen hoort praten over een corrupte rechter weet hij een manier om uit zijn persoonlijke crisis te komen… moord. Dat klinkt zwaar maar Woody Allen geeft er zijn eigen draai aan. De bal kan in de films van Allen altijd de dramatische of de komische kant oprollen en in Irrational Man kiest de oude meester voor een luchtige toon. Dat begint al bij de heerlijke zomerse setting en de fijne dialogen over filosofie en de zin van het leven. Phoenix moet er een beetje inkomen maar zodra Abe zijn moordplan tot uitvoering brengt, komt ook Phoenix op stoom. Stone is ook sterk als filosofie studente Jill, die als een blok valt voor Abe en haar optimistische kijk op het leven botst op een leuke manier met de naargeestige en cynische blik van Abe. Maar Emma, doe alsjeblieft nooit meer voice-overs want wat was dat storend en bloedirritant zeg. De films van Allen zijn nogal wisselend qua kwaliteit maar Irrational Man belandt aan de goede kant van de medaille.

Typische voortkabbelende Allen film die lekker wegkijkt en hier en daar best scherp is, maar toch, zeker t.o.v. zijn eigen film, originaliteit en humor mist. De cast is sterk, ook Stone speelt weer een goede rol. Soms lijken de acteurs dialogen meer op te lezen dan dat ze deze echt vertellen, wat met Allen z'n dialogen wel in meer films gebeurt.

Het was weer zover, de jaarlijkse Woody Allen. Voor mij al jarenlang op een steady 2.5*; wel uit te kijken maar verder zeker niet bijzonder.

En ik was weer wat sceptisch van tevoren. Emma Stone ben ik een beetje zat omdat ze altijd zo duidelijk Emma Stone is (wel leuk, maar ze is bepaald geen kameleon), en Joaquin Phoenix vind ik niet echt een sympathieke verschijning. Ook de synopsis leek weer opgebouwd uit meer van dezelfde Woody Allen-ingrediënten.

Toch pakt het allemaal heel leuk uit. Het begint erg straightforward, zoals wel meer van zijn nieuwste films, tot op het (te) simplistische af, maar vanaf het moordmotief wordt het interessant, en voel je samen met Abe (ik dan ieder geval) dat sprankeltje opwinding wel over wat hij van plan is. Ook omdat het totaal niet zwaar gebracht wordt, door de laid-back soundtrack en de fijne zomerse sfeer en beelden. In die zin is het eigenlijk de luchtigere en simpelere versie van Match Point, maar kan ondanks dat niet zeggen dat ik deze veel slechter vond.

Het einde zag ik persoonlijk helemaal niet aankomen, en gaf het toch nog een klein beetje extra pit mee.

Verrassend genoeg weer een vrij sterke Woody, terwijl ik daar allang geen hoop meer op had. Alleen jammer dat de echte scherpte en humor van weleer voorgoed verleden tijd lijken te zijn. Hoewel het logisch is dat je films slechts vermakelijke middenmodertjes zijn als je als inmiddels 80-jarige elk jaar een film aflevert.

3,5*

Hoewel ik van Woody de laatste jaren nooit echt meer hooggespannen verwachtingen heb, sinds hij elk jaar een middelmatige film uitbrengt die het niveau van zijn eerdere werk nooit haalt, vond ik dit eindelijk weer eens eentje die wel te pruimen was.

Het hele moordplan van Abe wordt nergens gloomy of donker gebracht, maar blijft juist luchtig en fris. Dat maakt dat het een laid-back sfeertje krijgt, waarbij je als kijker weliswaar niet echt verrast of geschokt wordt, maar wel geboeid blijft kijken.

Leuke cast verder, niets op aan te merken. Joaquin Phoenix heeft best een leuke rol en brengt het niet te zwaar, zoals hij in de meeste van zijn films doet.

Voor het eerst in tijden eindelijk weer eens de bevestiging dat die ouwe baas toch nog wel iets kan.

Hoewel hij een van mijn favoriete acteurs is, viel Joaquin Phoenix me helaas tegen. Dat werd gelukkig gecompenseerd door een prima Emma Stone.

Toch, het is allemaal wat kabbelend en mager en dat achtergrondmuziekje begon me enorm te storen.

Een net-niet film. En net niet is eigenlijk gewoon helemaal niks.

Héél erg leuk en onvoorspelbare film !

Het how to get away with murder thema wordt onderkoeld geestig aan de filmkijker gebracht.

Het is een prima tussendoortje die nergens erg spannend wordt maar wel boeiend blijft tot het enigszins ontspoorde einde.

Een goede komedie/drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Joaquin Phoenix, maar drank is niets...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD breedbeeld...

Deze misdaad ķlucht verteld via voor Allen ondertussen stereotype oudere man / jonge bloem relatie maakt op mij een low budget indruk. Ok fijn dat het luchtig blijft maar te is te. Ik heb een zwak voor Allen dus hij kan een potje breken maar dit Is een van zn mindere films van de laatste tijd, het mist magie of iets anders wat het bovengemiddeld kan maken en zo boeiend Is dit thema nou ook niet. Toch wel aardig desalniettemin om gezien te hebben.

Onderhuids grappig, deze nieuwe Woody Allen. Eigenlijk heeft de man me nooit ontgoocheld. Dat noemt fan zijn.

Het is de grote Woody niet meer maar nu tovert hij toch weer een clichématig, banaal verhaal om naar iets waar ge toch anderhalfuur geamuseerd kunt naar kijken. De soundtrack is zoals gebruikelijk goed en ook de voice-over is er, zij het nu de gedachtengang van de hoofdpersonages.

Emma Stone doet het behoorlijk als de studente die liefde verwart met bewondering en Phoenix is wat uitgestreken, zoals het een professor filosofie hoort.

Goeie film over een leraar die geen plezier meer in het leven heeft tot hij bedenkt een willekeurig persoon te helpen. Een vermakelijk plot dat een soort eenzijdige Strangers on a Train is. Uiteraard draait het hier echter meer om de manier waarop de personages hiermee omgaan (ook al gaat het niet echt de diepte in). Mede door de fijne cast, de prima dialogen en het luchtige karakter van de film kijkt het allemaal gemakkelijk weg.

Vorig jaar in de bios gemist, daarna Café Society wel gezien en vervolgens ben ik wat meer Woody Allen films gaan kijken. Bevallen me tot nu allemaal goed tot prima. Deze vond ik ook erg leuk, maf verhaal waarin de waarheid de leugen en de slechterik achterhaald. Dacht kort even dat de moordpoging met een sisser af zou lopen, maar gelukkig was dat niet het geval.

Ook nog een fijn muziekje er bij wat ik as we speak (of type) nu op heb staan.

Een warm sfeertje en Allen die braaf áchter de camera blijft: tot zover de verschillen met zijn bekendste werkjes Manhatten en Annie Hall.

Lang hoeven we echter niet te wachten - ik schat twee minuten - om Allens stempel te herkennen. Al vanaf de eerste dialoog is het bingo. De stroom aan verbale masturbatie - niet mijn woorden, zo beschrijft onze filosofieprofessor namelijk zijn vak - zet meteen de toon en voelt vertrouwd aan. Allen maakt het zichzelf wel érg makkelijk met zo’n hoofdpersonage, een nihilist met een gebroken ziel en bijhorend drankprobleem. Niet bijster origineel, wel gewoon vermakelijk. Vond Phoenix bovendien sterk.

Ook vintage Allen is de ietwat foute relatie tussen de twee hoofdpersonages, in dit geval dus Phoenix en groen blaadje van dienst Emma Stone (aardige rol, maar wel duidelijk ten dienste van Phoenix). Goed dat de regisseur beseft dat hij te oud is om zelf dit soort rollen te spelen, al zal het ongetwijfeld wringen dat hij Stone moest toevertrouwen aan Phoenix.

Anyway, de film begint scherp en vernuftig maar ontspoort ergens halverwege. De leuke dialogen ruimen plaats voor een lullig moordcomplot. Spannend wordt het nergens, maar ook niet echt saai.

Woody Allen: duidelijk een man van de kwantiteit. 3*