Elle (2016)

Ik zou het einde opnieuw moeten bekijken want die scene staat me niet meer zo bij.

Maar volgens mij gaat de film vooral om haar bizarre reactie, met Verhoeven die ons lijkt te vertellen dat mensen anders kunnen reageren dan wat als "normaal" wordt gezien. Op zich prima, maar haar reactie blijft ongeloofwaardig, daar is verkrachting te extreem voor.

Het was voor mij geloofwaardig genoeg om te intrigeren. En Haneke (La pianiste), Von Trier (Nymphomaniac) en Grandrieux (Malgré la nuit) hebben ook met dergelijke thema's gespeeld, ik denk niet dat het helemaal niet voorkomt eerlijk gezegd.

Zoals ik in mijn review schreef had ik Elle liever verfilmd gezien door Haneke, Denis of (inderdaad eRCee) Grandrieux of Von Trier. Vind dat Verhoeven helemaal niet subtiel of eigenzinnig genoeg regisseert om dit soort personen/thematiek te portretteren.

Michelle heeft zich altijd furieus tegen de verkrachter verweerd. Dus dat ze het leuk zou hebben gevonden om verkracht te worden is echt onzin. Dat ze het niet wilde aangeven bij de politie is ook niet héél erg vreemd, niet alle vrouwen doen dat. Haar verleden heeft haar geleerd om voor zichzelf te zorgen. Het wordt pas echt merkwaardig als ze er achter komt wie het is (de lekkere buurman, dat is heel belangrijk, als het een onbekende was geweest had ze ongetwijfeld heel anders gereageerd) en dan een spel met hem gaat spelen. Waarom? Tegenstelling verkrachter/ lekkere man is heel belangrijk. Ook de suggestie dat zij (sterke vrouw) haar sullige zoon zou hebben overgehaald hem te doden is wel heel ver gezocht, ze heeft er geen reden voor, ze gebruikt hem juist, ze heeft hem in haar macht. En anders had ze het zelf gedaan. Het 'why' van de buurman? Waarschijnlijk vond Verhoeven het leuk om nog wat mist op te werpen. De buurman heeft zijn eigen issues en kiest Michelle uit als slachtoffer om zijn geweten te sussen.

Gisteren La Pianiste gezien, toch een veel betere film.

Ik zag wel degelijk revenge ja. Michelle laat niet met zich spotten en die 'werktuigen' ( ) koopt ze ook met een reden. Daarnaast neemt ze ook schietles en spant ze zich in om te achterhalen wie haar de verkrachtingen heeft geflikt. Dat noem ik wraak, al is Michelle in haar harde en fiere karakter (dat wel mede gevormd door familie-dna) wel minder vatbaar voor de vernedering die haar ten deel viel dan je in eerste instantie zou verwachten.

arno74

Film gaat over mixed feelings. Alle relaties in de film bevatten ze in sterke mate, met als hoogtepunt Michelle-verkrachter. Michelle haat haar verkrachter, maar geilt op haar buurman. Wat blijkt, ze zijn één en dezelfde. Wat doe je met mixed feelings? Is dit niet wat Paul Verhoeven ons over de mens wil vertellen? We zijn allemaal klootzakken en geilaards.

Klopt, ik zag dat er niet in Meer welwillendheid dan noodzaak, meer machtsgevoel dan angst onder de macht van een ander te komen.

Voor de liefhebber, het Engelse script:

http://www.sonyclassics.com/awards-information/screenplays/elle_screenplay.pdf

En een Cesar voor beste film!

-en voor Huppert, die vind ik veel terechter (nog).

Paul Verhoeven wint een César voor Beste Film Video

Isabelle Huppert wint een César voor Beste Actrice

Video

Peter Bradshaw

Paul Verhoeven on his ‘rape comedy’: ‘this is horrible and that is funny’ - irishtimes.com

Lastig om deze bijzondere film op waarde in te schatten. Is het een meesterwerk of juist een slap aftreksel? Eenieder zal deze film op geheel eigen wijze beleven. Natuurlijk het is gek raar dat iemand die wordt verkracht daar luchtig mee omgaat. Maar wat zit erachter? Waarom reageert zij zo? Wat is haar jeugd, waarom shockeert zij mensen zo in het openbaar? Ze is direct en zegt wat ze ervan vindt. Eigenlijk een beetje zoals Paul Verhoeven dat altijd graag wil in zijn films.

De keuze om deze film juist in Frankrijk op te nemen is een juiste beslissing. Dit had in Amerika niet gewerkt. Grappig is dat Fransen het niet zo nou nemen met de liefde. Zoals ze praten zo neuken ze ook. Over praten gesproken, Frans is een snelle taal, maar en dat is zeker wel een minpunt, alles moet snel. Enige rust is ver te zoeken. Een thriller ala Basic Instinct is het niet (jammer), vond het meer een drama op luchtige toon. Zeg maar vooral hard en onverschillig. Overigens Volvo's zijn uitgerust met technieken voor beesten die ineens voor je auto verschijnen. Haar verkrachter is op een gegeven moment een soort vriend, maar duidelijk geen Stockholm syndroom. Meer van waarom hij het deed?.

Veel vragen dus die je zelf best kunt invullen. Kort samengevat treffen we hier een vrouw die al zwaar beschadigd is door haar verleden en de rest haar niet zoveel uitmaakt. Enige vorm van liefde is ver te zoeken. Ze zoekt de confrontatie telkens weer op en doet daar heel luchtig over. Normaal gesproken gevaarlijke types

Is Elle geslaagd? Deels wel, het geheel is strak geregistreerd. Isabelle speelt haar rol voortreffelijk. Spannend in de vorm van een thriller is hij zeker niet. HD beeld vond ik wat wazig. Geluid prima. Muziek speelde niet echt een rol. Oscar waardig? Nee. Hij is best wel druk en ik heb zeker betere Franse films gezien, maar heb me toch niet echt verveeld. Vooral omdat hij zo anders is!

Ondertussen drie keer gezien, verspreid over dik een half jaar... en ik ben er nog steeds niet erg uit wat ik er nou van vind. Mijn vriendinnetje wel, die vind het echt helemaal niks - Verhoeven is een vies oud mannetje met de moraal van een puber, en dan hou ik het nog netjes.

Sowieso heeft Verhoeven wel weer alles uit de kast getrokken om discussie mee op te roepen, te shockeren. En dat lukt grotendeels ook wel, hoewel er wel ietwat met een erg brede kwast geschilderd wordt om het karakter van Michèle Leblanc in te kleuren. En waarom die slapjanus van een mislukte zoon daar dan nog bijgesleept moet worden? wellicht om het einde extra onbevredigend te laten aanvoelen. Dat lukte bij mij dan toch.

Visueel is het ergens tussen wat al te plat (en dan bedoel ik vooral die scene waar Michèle een bad neemt), en intrigerend als de kat met heerlijk feliene afstandelijkheid het noodlot van z'n baasje aankijkt. En in de actiescenes dacht ik wat slordigheidjes te zien. Niet heel ernstig overigens, maar wel wat een aangever dat het toch echt om het shockeffect moest gaan. Minder vraagtekens bij de soundtrack, dat zeker - die vond ik meer dan mooi passen.

Maar dan de uitsmijter waar ik nog op was blijven zitten - waar nogal unaniem lof voor lijkt te zijn, de rol van Huppert. Ik vond dat ze vooral heel erg hetzelfde type neerzette dat ze al zovaak gespeeld heeft - de licht mysterieuze, onaantastbare en onraakbare Franse 'Grande Dame'. Veel herhaling, en nauwelijks overtuigend eigenlijk.

Ik vind Elle ook zeer lastig te beoordelen. Enerzijds vond ik de film erg intrigerend en speciaal, anderzijds toch ook een beetje raar. Huppert speelt natuurlijk fantastisch, maar haar personage maakt vreemde keuzes en de appel is duidelijk niet ver van de boom gevallen wat haar vader betreft. Haar gedrag is al even ziek als van haar vader met het verschil dat zij er uiteindelijk wel mee zal wegkomen.

Het interessante aan de film zijn de gemengde gevoelens die Michèle voor haar aanrander overhoudt. Enerzijds is ze uiteraard gedegouteerd over haar verkrachter, maar anderzijds geilt ze op haar buurman die wat later haar verkrachter blijkt te zijn. Je zou kunnen spreken van een Stockholmsyndroom dat naar het einde toe misschien eerder wordt omgekeerd. Bovendien worden de rollen op het einde wat omgedraaid vind ik. Haar zoon slaat Patrick het hoofd in dus ik zie hem hier even als het slachtoffer, hoewel hij eigenlijk niets beters verdiend. Het is in feite hetgeen hij sinds de verkrachting verdiende.

Elle is dus duidelijk een film die wat dient te bezinken. Ik heb me er hoe dan ook wel aardig mee vermaakt. Ik vond de film totaal niet rommelig of verwarrend, natuurlijk heeft zowat iedereen er een eigen kijk op en dit is een duidelijke love it or hate it film. Elle is erg apart maar toch een film die volgens mij een lange tijd gaat blijven hangen in het geheugen.

Isabelle Huppert: 10 essential films

Eigenaardige Verhoeven.

Een wat aparte film waar best veel over te vertellen valt, maar eigenlijk ook weer niet. Er gebeurt echt een hele hoop, maar veel wordt er niet mee gedaan. Beetje raar omdat het toch allemaal "grote" gebeurtenissen zijn waar andere regisseurs een hele film mee vullen. Maar in Elle zijn ze er blijkbaar gewoon voor de reactie van Huppert te tonen.

Een uur lang is dat op zich wel leuk. De film wordt steeds grotesker en alle personages lijken wel hun koffertje aan geheimen te hebben, probleem is een beetje dat Huppert's personage eigenlijk op alles hetzelfde reageert. Met een soort van venijnig, semi-apatisch cynisme worstelt ze zich door elke ontwikkeling heen.

Na een uur heb je dat wel door, maar dan volgt er nog een uur, met meer van hetzelfde. En als je je dan nog afvraagt waar het allemaal heengaat ... wel, op 10 minuten van het einde worden de meeste verhaallijntjes mooi uitgesponnen met elke hun semi-happy end. Credits rollen over het scherm en eigenlijk zit je zo'n beetje hetzelfde naar die credits te kijken als Huppert's personage zich de hele film lang gedragen heeft.

Wel grappig, niet bijster interessant en veel meer dan een cynicsh lachje kan er niet vanaf. Oh, en best een lelijk game met serieus wat framerate issues zo te zien. En dat op een PS4, ook geen reclame voor Sony

2.5*

De berichten vooraf waren lovend maar ik vond het maar een langdradig verhaal. Huppert speelt overigens fantastisch . Geen winnaar wat mij betreft. En waarom dat dan ruim 2 uur moet duren ontgaat me.

Dikke tegenvaller voor mij. Heb met veel verveling en irritatie de film uitgekeken. De manier hoe het verhaal verloopt, de reacties vind ik volkomen belachelijk. Voor mij geeft Verhoeven zwaar naast de bal geslaan met deze. En het enige echte pluspunt is de cast. Er werd goed geacteerd. Vooral door Huppert. Maar daar blijft het ook bij is dan ook de reden dat ik hem niet nog lager doe scoren. 3/10

Michèle, het hoofd van een videogamebedrijf, wordt op een dag verkracht in haar huis. In plaats van aangifte te doen, doet ze alsof er niets gebeurt is. Ondertussen speelt ook de rechtszaak tegen haar vader, een massamoordenaar, weer op in de pers.

Elle is Paul Verhoeven's eerste Franstalige film. Hij wilde de film aanvankelijk in de VS maken, maar alle actrices die hij benaderde wezen het project vrijwel meteen af. Isabelle Huppert was echter al langer geïnteresseerd om een rol te spelen in een verfilming van het boek van Philippe Djian en toen de productie zich naar Frankrijk verplaatste nam zij de rol op zich.

Het camerawerk was prima verzorgt en het acteerwerk van Huppert was ook sterk. Het drama was ook best goed gedaan en het gegeven dat je in je eigen huis niet veilig bent voor verkrachters is op zichzelf al een goed uitgangspunt voor een thriller. Toch vond ik nu net dat thriller-gedeelte tegenvallen.

Het probleem van Elle is dat de film minstens een half uur te lang is en een clue of omslag in de personages ontbreekt. De hele film door blijft Michèle de zelfde houding aannemen; ze doet alsof er niets gebeurt is. Van een kat-en-muis-spel is niet echt sprake, Michéle gaat niet opzoek naar de moordenaar, maar die zoekt haar op. De vele zijweggetjes die de film bewandelt (zoals de videogame met de tenenkrommende graphics) helpen ook niet echt.

Al met al was Elle een vermakelijke film, al had ik toch iets beter verwacht van Verhoeven.

Wat onschuldig begon bij Turks Fruit eindigt met Elle in een bizarre climax.

Een verontrustende film die toch wel tot het einde toe blijft boeien.

De toch wel merkwaardige keuzes van Hupert om al dan niet bepaalde dingen wel/niet te doen blijven ook na de mondjesmaat vrijgekomen informatie enigszins vreemd.

Maar ach, de Franse Carice van Houten zet met haar toch niet al te sympathieke personage wel een geweldige performance neer.

Een goede misdaad/drama/thriller film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Isabelle Huppert...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prima camerabeweging...

Verhoeven maakt met Elle een aardige comeback, de critici waren lovend, het publiek misschien net wat minder. Leuk voor hem aangezien hij altijd te maken heeft gehad met matige kritieken. Toch vind ik deze film juist wat minder.

Het verhaal draait wel erg veel om seks, het houdt, soms tot vermoeiends toe, iedereen bezig in deze film. Daarnaast zijn de karakters vervelend; de cynisch apatische rol van Hupport, haar vervelende zoon met irritante vriendin in een plotje dat niets toevoegt, vervelende collega's, vreemdgaan, horkerige vrienden, een pa als moordenaar, ga zo maar door. Als drama zijn de karkaters te oppervlakkig en heb je te weinig (of geen) symphatie met ze. Als thriller werkt de film ook niet echt, spannend wordt het nergens, hoofdzakelijk vanwege de apatisch rol van Huppert.

Desondanks levert Verhoeven wel een eigenaardige film af die niet verveelt, soms boeit en van het het karakter Michelle bijna een studie heeft gemaakt.

Verhoeven is nu wel weer echt van zijn sciencefiction stigma af.

Hij kreeg steeds eentonige scripts zij hij paar jaren terug.

Dankzij deze film , is hij terug .

Logisch natuurlijk .

Veel animo in Cannes voor Blessed Virgin van Paul Verhoeven | NU - Het laatste nieuws het eerst op NU.nl

Snap niet dat deze film in de prijzen viel. Ik vond hem langdradig. Had er meer van verwacht. Er zijn zo veel films met dit onderwerp. En hij duurt ook nog zo lang. Huppert speelt heel goed dat wel.

Landradig, ongeloofwaardig verhaal van Paul Verhoeven. Tenenkrommend hoe de hoofdrolspeelster omgaat met haar verkrachting. Zeer ongeloofwaardig. Daarom 1 ster voor de moeite.

Eindelijk deze ook eens gezien en was wel nieuwsgierig hoe het verhaal ging evolueren en wie de dader ging zijn. De film duurt wel redelijk lang en mocht misschien een tikkeltje korter. De cast deed het wel prima.

De film is geen meesterwerk, het hoofdpersonage is toch iets te koel om echt mee mee te leven, maar vond hem wel eens het bekijken waard.

Ten dele is dit een thriller; ten dele is het een psychologisch drama. Het hoofdpersonage is diep onderbouwd, met innerlijke conflicten en een pijnlijk verleden en een web van persoonlijke en professionele relaties. De chronologische verteltrant wordt doorbroken met vervormde herinneringen en computeranimatie.

Het begint als een whodunit met verschillende mannelijke verdachten. Een aanwijzing is wanneer Patrick opschept over z'n atletische vermogens. Hij is dus sterk genoeg om de verkrachter te zijn. Ik vind het goed dat de ontknoping niet tot het einde bewaard wordt. Daardoor kan het derde bedrijf zich toespitsen op de psychologie van de dader en zijn verhouding met het slachtoffer. Even lijkt het erop dat ze naar elkaar toegroeien en dat Michèle het zelfs leuk vindt. De verhoudingen worden echter omgekeerd met een penetratie van haar schaar in zijn hand. In haar fantasieën zie je haar evolueren van weerloos slachtoffer naar overheerser.

Dit ligt niet zo ver van de oudere thrillers van Verhoeven, alleen is het in het Frans en wat ernstiger van sfeer. Hij bewijst dat hij het nog steeds kan. Isabelle Huppert zet op briljante wijze een personage met meerdere gezichten neer.