Victoria (2015)

Goed, dát absoluut, maar op de één of andere manier had ik meer verwacht.

Eén ding staat als een paal boven water: het bestaan van deze film is uiteraard al een prestatie an sich. Een welhaast utopische, niet te realiseren opgave, maar Schipper bokst het voor elkaar. In één lange take van maar liefst 140 minuten opgenomen. Op momenten laat dat zich even merken; sigaretje dat valt, gaan ze natuurlijk niet de hele film weer opnieuw voor opnemen, maar zulk soort zaken minpunten noemen is wel het summum van mierenneuken. Een film als 'The Russian Ark' kwam natuurlijk al wel eerder met zo'n one-take op de proppen, maar die was bij lange niet zo dynamisch (dutte vroegtijdig in, geen stem daar).

De openingsscene is in ieder geval echt lekker, alsmede de tweede clubscene op een later tijdstip in de film (heerlijke soundtrack). De film neemt voorts rustig zijn tijd om de personages te introduceren, gelukkig is het acteerwerk goed genoeg zodat verveling uitblijft. Stilaan escaleert de situatie, waarna ons jeugdig krapuul in een neerwaartse spiraal van misère belandt. De compassie is hierbij grotendeels weggelegd voor Victoria zelf - de rest wekte niet bijster veel sympathie op. Al deden zij hun taak als acteur zeker verdienstelijk. Visueel oogt het wel verzorgd, maar het camerawerk vond ik voor een film als deze eigenlijk wat te turbulent en ongecontroleerd. Niet enorm storend, op momenten zelfs ook gewoon passend, maar kijk naar het zwierige camerawerk in een Elephant en je ziet het verschil.

Verder deed me het af en toe, op bepaalde punten, een klein beetje denken aan Irréversible, maar dan wel een zéér gematigdere versie. Als het aan mij lag had de film simpelweg wel wat intenser, wat virulenter mogen zijn. En wat verrassender, want soms laten de gebeurtenissen zich al ruim van te voren raden. Bij sommige scenes veerde ik weliswaar wat op uit mijn bioscoopzetel, maar toch zat ik doorgaans met het idee dat de film nog wel een paar tandjes hoger kon schakelen. Ook het einde vond ik wat aan de flauwe kant, zoals eigenlijk wel het hele voorafgaande, nodeloze gehannes in het hotel.

Maar al met al toch een zeer boeiende, gave film; de forse speelduur voelde aan als aanzienlijk minder, en de uitermate knappe one-take zelf verdient natuurlijk ook een pluim. Maar écht van m'n stoeltje werd ik niet geblazen, daarvoor had de film wat mij betreft nog wat meer panache mogen tonen. 3,5*, dik.

Edit: toch maar afgerond naar een krappe 4,0*. Ondanks dat er best dingen op aan te merken vallen, blijft de film erg beklijven.

Omdat dat de film in één take opgenomen is, had ik lage verwachtingen. Want waarom zou een one-take film per definitie ook een interessante film zijn? Maar gelukkig viel het mee.
Het begin was sterk. Net als je blij bent dat die foute mannetjes weg zijn, komen ze weer terug. Met die nogal irritante figuren gaan we de hele film verder.
De keuzes in het verhaal waren niet altijd even logisch. Ze plegen een overval, gaan er met 50 duizend euro vandoor en het eerste wat ze doen is met de zak geld in hun hand teruggaan naar de club.
Dus kun je zeggen dat het verhaal toch ondergeschikt is gemaakt aan de stijlkeuze.

Hoe dan ook een knap gemaakte film die ondanks de lange duur het tempo erin houdt.

3,5 *

Camerawerk zal ongetwijfeld knap gedaan zijn maar eerste deel van de film is traag en verhaallijn erg matig.

Ongelofelijk goede film. Het idee om een film in een take op te nemen is een ding, maar om het vervolgens op deze manier uit te voeren op allerlei locaties in Berlijn is fenomenaal. Na 45 minuten zit er scene in waarin ze van het dak naar het cafe gaan om dit te openen. Zij gaan echter op de fiets en op de een of andere manier is het de camera ook gelukt om (zonder schokken!) op een fiets of bewegend vehikel te gaan zitten. Natuurlijk kan het een en ander wel bewerkt worden, maar de klasse druipt er vanaf.

Misschien nog wel belangrijker: de film klopt. Mooie beelden, sterke belichting, fantastische acteerprestaties en met name de actie is ook fenomenaal. Geen beperkingen, een klasse film.

Met de kritiek op het verhaal kan ik overigens niet zoveel. Het voordeel van een real-time-film is dat dat we helemaal niets weten over de voorgeschiedenis, behalve datgene wat ons wordt voortelt. Wie weet wat Victoria allemaal heeft meegemaakt. Dat andere users iets niet zouden doen, betekent niet dat iemand anders dat niet zou doen.

Goed. Inmiddels is wel gezegd hoe knap de film is gemaakt, en dat is absoluut waar. Daarnaast valt het op hoe sterk het tempo is omdat de film bijna nooit stilvalt of saai wordt. Sterker, de 140 minuten verlopen zeer gladjes en het geheel wordt zelfs behoorlijk spannend en altijd hangt er - zeker in het eerste uur- een gevoel dat het weleens heel erg mis kan gaan. Een fijn soort spanning. Dat verder an sich het filmen in één take eigenlijk niets toevoegt doet daar niets aan af.

De film wordt overigens wel steeds beter, omdat deze vooral in het begin nogal eens ongeloofwaardig is en zeker Victoria zelf kan je met de beste wil nog wel begrijpen, maar doet eigenlijk op het eerste oog domme dingen. Iets meer kennis van dat personage had dan allicht geholpen, maar door de manier van filmen lukt dat sowieso niet. Maar als de film meer plotgedreven raakt schieten die tekortkomingen naar de achtergrond en ben je als kijker helemaal om.

Maar goed, de film ziet er ook nog eens knap uit. Soms mooi gespeeld met focus en vooral als de geluiden wegvallen en rustige muziek opkomt wordt het van een betoverende schoonheid. Er zitten sommige echt knappe shots in. Ook leuk om geen bekend Berlijn te zien maar een beetje de buitenbuurten, als éénder welke Duitse (of grote) stad. Ik zou er zo naar verlangen weer een stedentrip te maken. Verder ook prima gespeeld, vooral door Lau als Sonne die in het begin irriteert maar langzaamaan iemand is waar je met mee gaat leven. 4,0*.

Ik schrijf deze voorlopig op nr. 1 van mijn 2015-lijst...

Ik ook

En bij mij mag hij in de top 10 aller tijden!

Toch jammer dat het verhaal niet wat beter is uitgewerkt.

De film moet even op gang komen; ik vond de introductie na een half uurtje zelfs wat vervelend worden, mede door de wat clichematige invulling van een paar personages. Gelukkig schiet de film daarna in gang en kom je in een achtbaanrit van jewelste terecht. Dat het in 1 shot is opgenomen maakt het een bijzondere film en het werkt goed. Ik kwam echt in een roes terecht, mede door de muziek. Bijna een cultklassieker, maar net niet helemaal.

Het is heel jammer dat de makers niet de moeite nemen het verhaal wat geloofwaardiger te maken. waarom gaat het meisje zomaar mee met zo'n groepje overduidelijke randfiguren? Ze zegt niemand te kennen maar werkt in een druk cafe in het centrum, als mooie jongedame zijnde ? En nog meer van die dingen? Je kunt je er aan storen of niet maar er had voor mijn gevoel wat meer ingezeten al heb ik me zeker goed vermaakt.

Het kan toch goed mogelijk zijn dat je in een druk cafe in het centrum van de stad werkt, maar daar niet echt collega's zijn/mensen komen waarmee er een "klik" is, ook al ben je een mooie jongedame? Ik vond het dan ook niet heel gek dat ze besloot om met die gasten mee te gaan, een mooie sprong in het diepe. We zijn soms ook wel eens irrationele wezens. En ik begreep het op een of andere manier nog beter nadat ze haar mislukte conservatorium avontuur had verteld.

Goede film wel, maar vooral ook omdat het in één take is opgenomen, anders had het waarschijnlijk nooit het buitenland bereikt. Net als bijvoorbeeld Boyhood (wat natuurlijk íets meer de tijd heeft genomen om alles op beeld te krijgen ) wordt dit project vooral vermaard door het feit dat de stijl zo bijzonder is. Maar is het daardoor per definitie een goede film? Met name aan de verhaalkant rammelt het helaas nogal eens.

Die jongens waren natuurlijk vanaf het eerste moment al niet te vertrouwen, maar als Victoria al vrij snel wordt geconfronteerd met wat dubieuze kanten van het gezelschap (ruzie zoeken met anderen, stelen, gevangenisverleden, etc) zou ze toch moeten besluiten het daarbij te laten of in ieder geval uiteindelijk vriendelijk te bedanken. Integendeel, zonder problemen gaat ze mee naar een parkeergarage, waar ze wordt bedreigd, wordt voorbereid op een overval en als de rest van de jongens daarna besluit het alsnog af te blazen, is zij nota bene degene die de rest aanspoort alsnog door te zetten. Dat gaat er bij mij niet in. Nouja, goed, dan krijgen we nog een schietpartij en het kidnappen van een baby, etc.. Gaat nergens meer over, jammer.

Desalniettemin ben ik uiteindelijk toch positief. Hoewel ongeloofwaardig, is het eigenlijk de gehele film lang spannend. Je voelt in het begin al dat er iets niet aan de haak is, wordt daar uiteindelijk in bevestigd, maar je beleeft het mee alsof je er zelf bij bent. Dat komt natuurlijk mede doordat je zo dicht op de huid van Victoria cs. zit en daarmee werpt de stijl toch echt zijn vruchten af. De scenes in de club vond ik erg tof en natuurlijk de pianosolo (ik dacht eigenlijk dat ze het ook niet zou kunnen, of dat hij ineens toch goed leek te zijn). En sowieso is Berlijn een pluspunt, ook al zitten ze ergens in een afgelegen deel van Mitte ofzo..

Ik lees -en zie: die poster is echt suf- pas na het zien van de film over de one take gimmick. Zal wel: zonder die gimmick had de film bij mij zeer waarschijnlijk hoger gescoord. Spanning zit vooral in het eerste deel en de film duurt zeker te lang en gaat teveel over the top "Oh noes, not the baby, not THE BABY!!" maar het acteerwerk maakt veel goed. Conclusie: ja mensen daarom filmt men doorgaans in meerdere takes, dat maakt een film vaak nóg beter

Desalniettemin 3,5* en een kijkbeurt waard

Geniaal.

Heeft al mijn verwachtingen overtroffen. Deze film is puur bedoeld als een achtbaanrit.

De film is niet eens zo heel special qua verhaal maar de vorm is heerlijk. Het verhaal zelf is niet boeiend maar de vorm brengt veel emotionele diepte. Het is zeer realistisch, dicht op de huid gefilmd waardoor je zelf alles ervaart wat de jongeren in deze film ervaren. Zeer invoelbare cinema. Na het einde heb je zelf het gevoel gehad dat je een nacht door Berlijn hebt gelopen.

Geweldige pacing in deze film. De film dendert 140 minuten door zonder ergens in te zakken of dat het even saai wordt maar blijft na een (korte) introductie constant spannend tot het einde. Het is eenzelfde soort spanning als in de Pusher trilogie. In Pusher is de spannendste scene dat ze moeten wachten op een dealer in een auto en in deze film zijn ook de autoscenes ontzettend nagelbijten.

Behalve de spanning is de film ontzettend mooi geschoten. Het uitgaansleven van Berlijn wordt niet echt benut. Ik ben daar op stap geweest en de clubs daar zijn ontzettend tof maar de club in deze film is gewoon een donkere hol die je overal in Europa hebt eigenlijk. Dat is een beetje jammer maar ik denk dat dat allemaal zo beter uit is gekomen om het in een take te doen. Het uitgaansleven van Berlijn is uiteindelijk meer achtergrond dan de basis van dit verhaal. Mijn favoriete scene is de tweede clubscene en de ultieme geluk die het uitbeeldt van de hoofdpersonen om het een scene later dat allemaal weer weg te nemen. Geniaal.

Overigens is dit de beste en realistische internationale romance tussen een Spaans meisje en een Duitse jongen die in gebrekkig Engels communiceren. Het is dat ik hier ontzettend veel herkenning inzie dat ik het zo waardeer. Het kan bijna niet realistischer dan dit.

Ik zie dat veel mensen hier het handelen van het meisje onrealistisch vinden en dat als een minpunt zien maar dat moet natuurlijk wel wil je een spannende film maken. Het is bijna alsof je een burgelijke bril ophebt en irrationeel handelen afwijst. Stel dat het meisje op een gegeven moment maar naar huis gaat, een kop thee zet en even gaat slapen en weer aan het werk gaat dan heb je natuurlijk een ontzettend saaie film. Overigens vind ik het niet zo onrealistisch aangezien dit meisje geen vrienden heeft, geen liefde heeft en geen passie meer heeft en zelfs in het begin van de film contact probeert te maken met een barman omdat ze echt helemaal niemand heeft. Nu kan je dit nog steeds onrealistisch vinden maar het draagt bij aan de achtbaanrit die deze film moet voorstellen.

Ik zit heel veel te zeiken dat 2015 een waardeloos filmjaar is maar deze maakt dat helemaal in een keer weer goed.

One girl. One city. One night. One take.

Victoria is een waanzinnig knappe film. De film is in één take opgenomen en dat is een huzarenstukje van regisseur Sebastian Schipper en de acteurs. Vanaf het moment dat we kennismaken met Victoria (Laia Costa) in een discotheek in Berlijn zit je als kijker in een flow om daar bijna tweeënhalfuur later pas uit te komen. En zelfs daarna blijft de film door je hoofd razen.

Als Victoria Sonne (Frederick Lau) en zijn drie vrienden ontmoet voel je het onheil naderen en wacht een nacht die begint als een flirterig spelletje maar eindigt in zelfdestructie. En de kijker is de lachende derde want het is een genot om deze vijf personen te volgen. Het is een goede keuze van Schipper geweest om personages te creëren zonder ook maar iets van een voorgeschiedenis want op deze manier blijft het mysterieus wat er nou schuil gaat achter de op het eerste gezicht vriendelijke uitstraling van Victoria en waarom ze zich inlaat met duidelijk foute types. Extreme eenzaamheid, dat is al duidelijk in de eerste scene met de barman, de briljante pianoscene en de scene erna als ze haar tanden aan het poetsen is. Maar ook de chemie met Sonne is voelbaar en beide acteurs excelleren. Vanaf de scene in de parkeergarage schakelt de film een tandje bij en neemt de actie toe. De overval en de nasleep zijn sterk gedaan en je zit op het puntje van je stoel als de paniek toeneemt en later plaatsmaakt voor euforie. De scene in de discotheek na de overval is een pareltje. Als ik één minpunt moet noemen dan is dat het gedeelte met Victoria, Sonne en de baby. De geloofwaardigheid wordt hier wel heel erg getest. Maar daarna komt de scene in de hotelkamer en ben je dat zo weer vergeten. Respect voor Costa die alles geeft (je ziet letterlijk het snot en tranen van haar gezicht lopen). Film van het jaar? Zou zo maar kunnen.

Tsja, ik weet niet wat ik hier nou mee moet. Knap geproduceerd en 'gefilmd'; het maken van een one-take-film zal wel heel erg moeiljk zijn.

Ik kon mij alleen op geen enkel moment vinden in ook maar één van de karakters, vooral omdat ze letterlijk allemaal zo ongelooflijk dom, naïf, slap en niet-standvastig (veranderlijk) zijn. Ik begreep er werkelijk helemaal niks van. Alle karakters waren drijfhout. Niemand zwom.

Niet helemaal mijn film, maar wel aardig om een keer te zien

Ik zit nog te twijfelen tussen een 4 of 4,5 sterren .

Maar wat een geweldige film is het toch geworden .

Natuurlijk hebben ze voordat ze de film in one take hebben gefilmd veel geoefend en werd de one take film 3 keer gefilmd , en hebben dan natuurlijk de beste one take film gepakt .

Daar valt wat mee te verdienen moet de regisseur gedacht hebben. Neem het op de huid zitten uit La Vie d'Adele en gebruik de "one shot" techniek uit Birdman (twee films die in de prijzen zijn gevallen) en poefff, je hebt Victoria. Behalve dat deze film, in tegenstelling tot Birdman, wel in real time gefilmd werd. Die zou dan normaliter dubbel in de prijzen moeten vallen toch? Vraag me af of dit een Oscar-inzending zal worden. De score op MM liegt er in elk geval niet om. Dit soort film blijft het publiek fascineren maar ik vond het niet meer dan een misdaadversie van La Vie d'Adele met de nodige clichés...

Nee, Victoria is daarom nog niet slecht : het feestelijke nachtje in Berlijn wordt in die "one take" die best voor een leuke flow zorgt, stilaan een onverwachte en minder aangename nacht zonder einde. Het is vooral dit besef dat er in zo'n korte tijd zoveel kan gebeuren dat sterk overkomt. Victoria, een wat eenzaam meisje die niemand kent in de stad is op zoek naar vriendschap; wat naief, levensgenietend en dom : hoe dom kan je zijn om je in een bankoverval te laten meeslepen? Geen personage met diepte zoals Adele, en dat is een wat gemiste kans als je twee uur lang de camera rond Victoria laat hangen.. Technisch zal het wel een hoogstandje zijn, maar daarom is de film in zijn geheel nog geen meesterwerk.

Quasi-kunstzinnige film die helaas te leiden heeft onder een chronisch gebrek aan inhoud. De eerste helft van de film zit vol met het halfdronken inhoudsloze gebrabbel dat je tijdens uitgaansnachten inderdaad veel tegenkomt, en dat dergelijke nachten tot een dodelijk saaie hel maakt. Daarna wordt het bij vlagen ietwat beter, maar veel scènes duren mij veel te lang. De soundtrack is ook nogal smaakgevoelig, kan me voorstellen dat dit sommigen ligt maar mij zeker niet.

Alsof deze film ook maar iets uit Birdman of La Vie d'Adèle heeft gehaald? Victoria was al geschoten toen Birdman uitkwam en de meest duidelijke overeenkomst met Adèle is de vrouwelijke voornaam in de titel...

Quasi-kunstzinnige film? Heeft iemand al het woord 'pretentieus' laten vallen?

Jazeker! Al is het vooralsnog slechts één keer. Verder zou ik echt niet weten wat hier quasi-kunstzinnig aan zou moeten zijn. Lijkt me eerder juist het tegenovergestelde.

Wauw, wat moet jij een zwaar leven hebben

Wat een heerlijke verbeelding van het "compleet dronken inhoudsloze gebrabbel dat je tijdens uitgaansnachten tegenkomt". Het acteerwerk is werkelijk uitmuntend. Juist de sfeer van het doelloze genieten wordt op een herkenbare en zelden vertoonde wijze neergezet. En wat te denken van de beelden: het spel met licht en donker is op zijn minst quasi-kunstzinnig!
Overigens: moet (film)kunst (in concreto deze film) zinnig of bepakt met inhoud zijn SPT? Juist deze film behoeft geen extra inhoud, meen ik. Daar is het simpelweg de film niet voor. Het is ook net wat je onder inhoud verstaat.

De naïviteit van de hoofdpersoon past perfect bij het doelloze van de eerste helft. Het enige moment dat me wat tegenviel was de wat clichématige scene met de bad guys in de parkeergarage , maar ach daar staat zoveel goeds tegenover. Wat een sensatie is het om te zien dat het "coming of age verhaal" plots verandert in een ware rollercoasterride..

Dat valt mee. Ik weet me op diverse andere manieren prima te vermaken, waaronder uiteraard het kijken van films .

De film beoogt anders dan anders te zijn, en is dat ook. Toch ben ik niet helemaal overtuigd van de originaliteit. Vooral omdat ik me afvraag of andere regisseurs hun film niet ook gemakkelijk in één take hadden kunnen opnemen, maar dat niet hebben gedaan omdat dat simpelweg niet het beste resultaat oplevert. Ik denk dat het af en toe trage verloop van de film daar grotendeels aan te wijten was. Al vond ik ook het plot, en vooral sommige dialogen, niet altijd even goed uit de verf komen (dat is trouwens waar ik met 'gebrek aan inhoud' op doelde, ik bedoelde natuurlijk niet dat ik een soort van documentaire of anderszins heel diepgaande film had gewild). In de tweede helft van de film kwam het allemaal aardig op stoom, maar in het eerste deel waren er ook hele stukken waarin voor mijn gevoel weinig interessants gebeurde. Normaal heb je aan het eind van een film nog een stevige redactionele ronde, waarin het eindproduct wordt afgemonteerd uit het beste materiaal dat is geschoten. Dat kon hier natuurlijk niet, en dat is eigenlijk gewoon heel jammer want daar had de film zo veel beter van kunnen worden.

Grappig, ik had de film dan weer een hoger cijfer gegeven als het niveau van het eerste stuk was volgehouden. Later zakt het duidelijk in.

Zojuist bekeken. Had zeer hoge verwachtingen en moet zeggen dat die ver zijn overtroffen.

Begin was een beetje standaard boy meets girl story. Deed me in zekere zin denken aan Stockholm (ofjah, misschien kom dat omdat ik die recent opnieuw heb bekeken), al had de boy in deze film beduidend minder moeite om de girl te overtuigen.Wat daarna allemaal gebeurd, zo ongelooflijk spannend. Hartslag is geen moment normaal geweest toen het spannend werd.

Wist dus totaal niet dat dit in een keer was opgenomen. Ik zocht ook tevergeefs naar de momenten waarop ik kon ontdekken hoe het technisch aan elkaar was geplakt. Grappig, zo kan je dus ook blanco een film in stappen. Het verklaart achteraf wel waarom sommige scenes iets te lang blijven aanslepen.

Technisch dus knap gedaan, al is het plot naarmate de film vordert niet altijd geloofwaardig te noemen. De bende handelt niet heel snugger na de overval. Zat ook iets irritants aan dat feestgevier in de club, kreeg er plaatsvervangende schaamte bij. Snap op zich wel de motieven van Victoria, hoe naief het ook lijkt. De scene met de piano onderstreept dat ook. De aantrekkingskracht tussen de twee is ook voelbaar aanwezig, al leek het er instantie even op dat Sonne verkeerde intenties had met Victoria. De hele cast acteert overigens erg goed en het komt naturel over.

Interessant project dus. Twijfel nog tussen 3,5 en 4, maar aangezien dit knap in elkaar gedraaid is ga ik voor de 4*. Filmen in nachtelijk underground Berlijn is sowieso tof.

Toffe film wetende dat het in één keer geschoten is maar het eerste gedeelte had zeker wel een half uur minder lang gemogen. Het was ietwat langdradig en had sowieso het idee dat er wat raars ging gebeuren. Ik stapte er blind in en de wending van de film vond ik tof gedaan. Zeker omdat ik dacht dat ze iets anders van plan waren met haar.

Prima acteerwerk en leuk verhaal. Ondanks de ietwat lange intro toch een mooie film.

Wat een geestdrift over deze in feite toch magere film! Wellicht kwam ie experimenteel over omdat de regisseur de productie in één shot opgenomen had, maar dat simpele feit mag toch niet meetellen in de (hoge) waardering. Wanneer je deze technische bijzonderheid achterwege laat, dan bleef er slechts een simpel, oppervlakkig en overbodig liefdesmisdaaddramaatje (een snel verlopende nacht in het centrum van en in Kreuzberg, Berlijn) over, waarin de personages nauwelijks enige diepgang kregen.