The VVitch: A New-England Folktale (2015)

Ik ben toch best onder de indruk van The VVitch: A New England Folktale. Ik kan me inderdaad voorstellen dat je van een koude kermis thuis kan komen als je deze film opzet omdat je zin hebt om een horrorfilm te kijken - hoewel het horrorlabel an sich terecht is in mijn ogen, is dit toch voornamelijk een langzaam historisch drama met bovennatuurlijke (horror-)elementen. Meer The Crucible dan Halloween, meer Vredens Dag dan Psycho. Maar buiten de discussie over genreklassificaties en valse verwachtingen die dat op kan roepen (al kan ik niet zo heel veel met dat soort beperkende hokjes): ik vond dit een steengoede film.

The VVitch, zoals de ondertitel al aangeeft, speelt zich af in New England, in de tijd dat de Pilgrims net de overtocht hebben gewaagd. De familie waar de film om draait valt in dezelfde categorie: zwaar religieus en uit godsdienstige overwegingen gevlucht uit het oude Engeland, geisoleerd levend, met pijn en moeite in staat om te overleven als keuterboertje in een nieuwe omgeving, en had ik al gezegd zwaar religieus? Hoe dan ook, het verhaal draait om de desintegratie van de familie na het verdwijnen van de jongste telg dankzij de duivel, die de leden van de familie langzaam tegen elkaar uitspeelt en verleidt tot het verkopen van hun ziel. Bovennatuurlijke elementen en schrikmomenten zijn zeker aanwezig, maar dat is niet waar de film om draait. Het is met recht een slow burner, en Eggers weet een geweldig overtuigende sfeer op te roepen van een benauwend New England van een eeuw of wat geleden, midden in de donkere, claustrofobische bossen. Ietwat theatraal maar prima acteerwerk ook, waarin eigenlijk iedereen overtuigend overkwam. Het oud-Engelse dialect was ook een fijne finishing touch, samen met de fraaie kostuums toont het een oog voor detail wat ik kan waarderen. Voor mij een van de toppers van dit jaar.

Aparte film die een folktale over hekserij vertelt. Apart omdat het authentiek lijkt in hoe het het leven in de 17de eeuw weergeeft waarin alles in het teken van religie staat en mensen een wat Shakespeare-achtig Engels hanteren. De film is wat moeizaam en lijkt wat onzinnig maar gaandeweg komt er vaart in om op te bouwen naar een meer typisch horrorachtig climax. Al met al een geslaagde volksvertelling en een origineel drama/horrorverhaal.

Prachtige folktale.

Met de sfeer zit het vanaf minuut 1 al goed. De sombere belichting, sets en locaties, het Oud Engels, de onheilspellende muziek. En dat shot als ze knielend voor het bos zitten is zo goed. Vanaf het begin is het duidelijk dat heksen niet het enige is wat eng aan The Witch gaat worden. Het zijn hier vooral de personages en hun wantrouwen naar elkaar toe wat ook erg eng is. De religieuze aspecten kunnen op den duur wel te veel worden. Ik weet dat het bij die periode hoort, maar ik kan me voorstellen dat dit op den duur wat op de zenuwen begint te werken. Echter past het wel bij een aantal scenes waarbij je het kippenvel metersdik op je arm hebt. Er zit zoveel onderhuidse spanning in The Witch. Die shots van het bos, waarbij vooral die ene boom die in het midden staat opvalt, de scenes waarbij de personages het bos in gaan en nog zoveel meer geweldige momenten. Het is vooral in de laatste twintig minuten waar de film volledig losgaat. Wat een weergaloos slot.

Anya Taylor-Joy is echt een vondst. Ze acteert er helemaal op los hier en is daarnaast ook een mooie verschijning. Toch ook credits naar de jonge Harvey Scrimshaw die het ook behoorlijk doet. Ineson en Dickie geven een wat ondergewaardeerde performance.

Zoals gezegd is de belichting heel erg fijn. Het camerawerk, hoewel wat standaard, is erg passend. Mooie statische shots van locaties en personages en af en toe een leuk shotje, maar toch vooral subtiel. De muziek is enorm sfeerverhogend. Misschien wel een van de beste scores van afgelopen jaar. De locaties zijn geweldig en echt heel eng. Je zou mij dat bos in ieder geval nooit in krijgen.

Heel fijn debuut van Eggers. Een regisseur om in de toekomst in de gaten te houden. The Witch heeft erg veel goede momenten, maar heeft ook zeker mindere momenten waar vooral het tempo net wat te laag ligt waarbij het meer tegenstaat dan een sfeer creëert. En ook de vele religieuze gaan wat tegenstaan. Toch is A New-England Folktale beter dan ik verwacht had.

Goeie film over een gezin dat afgelegen in de bossen woont en te maken krijgt met magische krachten. Deze toch wel originele horrorfilm speelt zich af in 1630. Traag van opbouw, maar met een constante onderhuidse spanning (wat nog eens versterkt wordt door een prima soundtrack). Inhoudelijk stelt het niet al te veel voor. Een uitstekend regiedebuut van Robert Eggers.

Sfeervol is ook het eerste woord wat in me opkomt. Maar ook gestileerd. Ik keek wel even op toen ik "Finchie" uit The Office zag, maar hij doet het meer dan behoorlijk. Ook Dickie, bekend uit GoT is goed, maar vooral Anya Taylor-Joy maakt indruk als de oudste dochter. Qua sfeer deed het me wel wat denken aan gothic horror films als We are what we are, al is die wel een stuk minder.

The VVitch is eerder ongemakkelijk dan eng of spannend, er hing voortdurend iets in de lucht, en het was geen heks op een bezemsteel- de familie had misschien niet ens een echte heks nodig gehad om elkaar een kopje kleiner te maken, fanatiek-religieus en bijgelovig als ze waren. Ik vondhet wel een prima einde, alleen Black Phillip die gaat praten en van gedaante verwisselt vond ik wat afbreuk doen aan de sfeer.

The Witch is een film die toch heel apart is. Dat maakt dat deze vast niet voor iedereen is weggelegd, maar saai vond ik het zeker niet. De film heeft iets speciaals en er wordt goed geacteerd. Vooral Black Phillip, de geit, steelt de show. Het is geen ingewikkelde film hoewel de mensen van dat tijdperk alles wat ze niet begrepen verklaarden adhv dat ze God hebben teleurgesteld of iets dergelijks. De opbouw is traag maar de film behield wel mijn aandacht.

The Witch is absoluut een film die je gezien moet hebben als je enigszins geïnteresseerd bent in de middeleeuwen of een niet te alledaagse film wil zien.

Deze ook eens geprobeerd en 'k had er toch iets meer van verwacht. Niet dat het een slechte film was, maar er gebeurde toch ietsje te weinig naar m'n zin. Het was wel een opmerkelijke film en de cast deed het zeker ook niet slecht.

Het was wel geen cliché heksenfilm, het was zeker eens iets anders.

The VVitch vind ik een goede moderne Horror. De film besteed veel tijd aan opbouw en is in eerste instantie meer een historisch drama. Voor Amerikaanse begrippen heeft de film een ongekend traag tempo (alleen maar positief).

Ik kan het ook wel waarderen dat er een keer echt oud Engels gepraat wordt. Wat dan wel weer onrealistisch was, was dat de vrouwen veel weerwoorden hadden. In die tijd hadden vrouwen volgens mij echt niet zoveel te zeggen (Be silent, woman!).

De film is mooi opgenomen en de soundtrack is lekker unheimlich. Erg duister en akelig sfeertje naarmate het gezinnetje steeds meer het slachtoffer wordt van de heks.

Een film in het donker met weinig licht.. ik hou van wat meer contrast zodat ik niet alleen gezichten zie maar ook de achtergrond.

Een duistere film kan ook met kleur, voor de rest best wel spannende film met gordijnen dicht licht uit helderheid omhoog zodat je meer ziet.

Alleen klotemuziek...

Prithee, thou shalt not watch this film, for by Jove thou shalt find the first 75 minutes boring. Veel gepraat in een authentiek, maar ook afstotelijk Engels zoals het destijds werd gesproken. Het klinkt gekunsteld en doet de film, waarin lange tijd vrijwel niets interessants gebeurd, weinig goed. De spaarzame griezelscènes in de eerste 75 minuten zijn over-the-top en hoewel de finale een paar gruwelmomenten bevat, voelt de slotscène afgeraffeld af en laat het mij in ieder geval achter met het gevoel dat deze film aan het begin een uur korter had mogen zijn en dat er een kwartier aan het eind bij had gemogen. Hogere machten hebben de filmmakers helaas anders doen besluiten, maar deze film doet mij in ieder geval niet geloven dat dit het gevolg is van hekserij.

Net niet..

De toon wordt goed gezet. Het gezin wordt verbannen van de gemeenschap. Ze strijken neer op een stuk grond aan de rand van een groot bos. Een duistere setting. Helse muziek klinkt. Al snel verdwijnt hun pasgeboren zoon. Wat volgt is een trage opbouw naar de finale. De film wilt constant spannend zijn en je een onderbuik gevoel geven. Dat er elk moment wat kan gebeuren. De sfeer is goed, maar daar slaagde het bij mij helaas niet helemaal in. Net voor het einde leek veel goed te maken, maar wordt vervolgens met de eindscène weer teniet gedaan. Wat mij betreft hadden ze het einde open mogen laten. Dat zou op mij meer indruk hebben gemaakt.

2,5*

Na drie jaar weer eens ingelogd om deze film vier sterren te geven. Wat een pareltje vergeleken met de hollywood zooi van deze tijd. Dit vind ik echte horror. Als iemand films met een soortgelijk sfeertje kent hoor ik dat heel graag.

Horror in de 21e eeuw moet al stevig uit de hoek komen om qua sfeer te kunnen werken. Het zijn vooral actiescènes, schrikmomenten en gore die tegenwoordig werken. The Vvitch neemt je mee naar een tijd dat alles wat verkeerd liep de fout was van de duivel. En al wie een fout maakte was een heks. Uitstekend debuut met mooie beelden en een constante spanning. Zowel van actrice Anya Taylor-Joy als regisseur Robert Eggers zullen we nog wel meer horen.

Het idee van historische horror in de tijd van de puriteinen leek me wel wat. In het begin weten ze de juiste sfeer op te roepen, met mist, rook en kaarslicht. Er zitten enkele mooie scènes in, vooral wanneer het kindje verdwijnt. Anna Taylor Joy heeft de fragiliteit voor deze rol. Vervelend vond ik het stemgebruik van Ralph Ineson, als iemand die geforceerd gewichtig probeert te klinken. You en thou worden willekeurig dooreen gebruikt. De heksen op het einde zingen wel erg moderne muziek voor de zeventiende eeuw, maar dat is dichterlijke vrijheid. Na het veelbelovende begin zakt het toch wat ineen.

The VVitch: A New-England Folktale

Bijzondere horror/thriller met een heerlijk naargeestig sfeertje en sterk acteerwerk. Vooral talent Taylor-Joy is fantastisch in een moeilijke rol. Respect ook voor de jonge acteur die Caleb speelde. Het taaltje dat wordt gesproken is historisch misschien accuraat, maar op een gegeven moment begon ik me er aan te irriteren.

De film zelf komt wat traag op gang, maar de gecreëerde sfeer beviel me wel. Dat komt ook door de sfeervolle en treffende muziek. Naar het einde toe wordt het wat harder, en het onderlinge wantrouwen en de paranoia wordt goed gespeeld. Met een zeer sterke laatste scene. En na deze film (en Split) weten we één ding zeker, Taylor-Joy gaat een hele grote toekomst tegemoet.

Black Phillip, Black Phillip King of all.

The Witch is een titel die op heel veel lijstjes van must-see horrors voorbij komt. Toen ik de plot las stond de setting van 1630 mij toch net wat teveel tegen waardoor ik deze links liet liggen. Gelukkig voor mij is deze onlangs op Netflix komen te staan waardoor de drempel wel heel laag werd om deze alsnog op te zetten. Gelukkig maar.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: dit is voor mij toch wel heel duidelijk een you love it or you hate it gevalletje. Ik had eigenlijk ook meer het idee naar een theater voorstelling dan naar een film te kijken omdat er toch wel heel aangezet en theatraal geacteerd word en ik kan me voorstellen dat dit tegen kan gaan staan. Ook ik had hier met momenten moeite mee. Een goed voorbeeld is de scene waarbij Caleb overlijdt en waarbij hij voor zijn dood volledig buiten zinnen raakt. Voor mij zijn dit soort momenten erg op het randje. Ook het oud-engels taalgebruik is wel iets waar je je niet aan moet storen, maar ik persoonlijk had hier geen last van.

Wie besluit het verhaal een kans te geven, goed oplet en even weet door te bijten, wordt beloond met een weergaloos slot waarbij opeens heel veel puzzelstukjes op hun plaats komen te vallen. Bij de finale liepen de rillingen vervolgens over mijn rug. Dit is geen film die gaat voor de goedkope jumpscares zoals de nieuwste IT verfilming, maar is er meer eentje die onder je huid kruipt en je nog lang bijblijft. En dit is toch wel een zeldzaamheid tegenwoordig. Niet alles wordt de kijker voorgekauwd en niet alles wordt getoond, maar wel net genoeg om niet alles totaal aan de verbeelding over te laten. The Witch is daarbij op het eerste gezicht ook niet schokkend of eng, en mensen die niet tegen het aangezette en theatrale acteren kunnen zullen deze titel naar verwachting zelfs saai kunnen vinden, maar het publiek wat zich echt open weet te stellen zal echt verrast worden.

Ik raad The Witch geenszins aan voor een gezellig filmavondje met vrienden. Sterker nog, ik raad het je sterk af. Ook als je zin hebt in een recht-toe recht aan horror kun je deze beter op een ander avondje aanzetten. Als je besluit om The WItch te gaan kijken kan het namelijk best als een investering aanvoelen en soms zelfs als saai ervaren worden. Als je echter op voorhand weet wat je kunt verwachten en je hier een beetje op in kunt stellen zul je getrakteerd worden op een verhaal wat nog lang door je hoofd blijft spoken, als alle puzzelstukjes eenmaal op hun plaats vallen. Bij voorkeur kijk je The Witch wel echt alleen, of in ieder geval met iemand die zich niet snel af laat leiden. The Witch is namelijk allesbehalve een toegankelijke film waar je echt voor in de stemming moet zijn (en blijven).

3,5*

Viel me wat tegen, al sprak de sfeer van de film me wel aan. Deed me ook sterk denken aan Sleepy Hollow. Ben het ook met eerdere commentaren eens dat dit niet zomaar een horror-film is, maar eerder een allegorie, net zoals Guilermo del Toro's Pan's Labyrinth en The Devil's Backbone.

Wat dat betreft een zeer sterke film en eindelijk weer eens eentje die de mythe ontkracht dat het leven in de vorige eeuwen een pretje was. Totaal niet met die verschrikkelijk orthodoxe godsdiensten die het hele leven domineerden en het bijgeloof dat iedereen overal bang en wantrouwend over liet zijn!

Nou, die Middeleeuwen waren al ruim 100 jaren voorbij, hoor!

Aardige witch flick. Niet meteen mijn favoriete hoekje, maar de sfeer en het acteerwerk weten de film te redden. Het begin is best sterk met een beeld van een heks zoals ik ze ook altijd voor ogen heb. Smerig, oud en verschrompeld met een duivels lachje. Dat er een baby tot pulp wordt vermalen maakt het plaatje compleet.

Helaas weet het drama niet volledig te boeien. Het sfeertje is aardig, al heb ik soms moeite met een dergelijke setting: een film die zich honderden jaren geleden afspeelt rondom een boerderijtje en iedereen een jutezak aanheeft. Gelukkig is Taylor-Joy prima gecast als Thomasin. Ik kende haar al van Split, een jaar later, maar ook in dit debuut is ze sterk. Die gaat een prima carrière tegemoet. Ik werd ook even wakker geschud door Caleb die eventjes uitstekend uit de hoek kwam.

Het drama gaat vooral over het verdwenen kindje en het toenemende wantrouwen van de gezinsleden onderling. Volledig geboeid kon ik maar niet blijven. De daadwerkelijke horror is dan ook schaars, tegen het einde aan komt het weer aan bod en dan is de film ook meteen weer een stuk aangenamer. Geen slechte film, maar de horror is te klein gehouden om me te overtuigen.

Stijlvolle (reli-)psychologische thriller, die zonder overbodig effectbejag, maar met een rustige narratieve opbouw, met set design en aankleding, en met audio, belichting en cameravoering, een maximaal resultaat weet te behalen.

Ik hou er wel van, van die wisseling tussen realisme en fantasie, dan wel tussen ‘objectieve’ werkelijkheid en de kennelijke verbeelding van subjectieve angsten of verborgen verlangens. 'In en uit de vertrekken van de droom', noemt Bergman dat ergens.

Als dat goed gedaan is – en dat is het hier – dan ontstaat er een unheimische sfeer, een gevoel van zich aankondigend onheil, een vermoeden dat er elk moment wat verschrikkelijks kan gebeuren.

En dat gebeurt dan ook, maar dan dus zoals gezegd zonder veel poespas en spektakel, haast terloops (nou ja, die aanval van die bok zag ik echt niet aankomen) maar niet minder de haren te berge rijzend.

Een 'folktale' dus, maar ik stel me zo voor dat, als dit een bewerking van een toenmalig 'rechtbank'-verslag was, Thomasin zich er niet onderuit gekletst had, in die rechtszaak.

Vorige week gekeken en was verrassend goed. Goede spanningsopbouw, met in het begin de heks die de baby steelt en het op een brute wijze verwerkt om er mee te vliegen..

Vond Ralph Ineson in de rol van William zeer sterk spelen met een heerlijk accent. Althans, dat is mijn mening.

Vond de film alleen wat abrupt eindigen, einde had misschien iets spectaculairder gekund.

Deze film heeft een bijzondere setting weten te creëren wat een absolute lust voor het oog blijkt te zijn. Verhaaltechnisch viel het me behoorlijk tegen. Het verhaal komt moeizaam op gang en de verschillende elementen die werden geïntroduceerd leken niet helemaal vloeiend over te lopen. Het einde is daar een goed voorbeeld van.

Even voor de duidelijkheid: The VVitch is geen typische (folklore)horror. Wie over die valse verwachtingen heen kan stappen, treft een naargeestig historisch drama met bovennatuurlijke godsdienstwaanzin. Grauw en sober, waardoor anderhalve uur lang de beklemmende sfeer onder je huid kruipt. Dialogen zijn ietwat aangedikt, maar desondanks ook sterk acteerwerk.

Prima film.

Inderdaad, godsdienstwaanzin... Zo kan je het wel noemen. Dat zoiets al een rode draad van die tijd was wordt hier prima neergezet (net als in Brimstone)

We volgen een gezin; vader moeder, broer en zus en tweelingzusjes... die in eerste opzicht nog wel een prima leven hebben ondanks alles. Tot dat verhaal over een een of andere mythisch creatuur in de bossen. Al gauw ontstaan er spanningen in het gezin en word Caleb zogenaamd als behekst verklaard.

En toch komen er weer heel veel bekende dingen boven tafel. De hekserij, het exorcisme, dat het besmettelijk is etc etc.

Maar keek wel erg lekker weg. De grauwe sompige locaties, het sterke acteerwerk zorgden er wel voor dat het bleef boeien. Ook dat ene sneeuwwitje achtige figuur in de bossen was creepy en het einde was ook goed te doen. Had wel wat weg van Kill List.

Goed.

4,0*

Ik zag onlangs The Lighthouse (2019), Eggers’ nieuwste film op het filmfestival van Gent en was er zo door geïntrigeerd dat ik snel op zoek ging naar zijn debuurfilm The vvitch. Eggers mag wat mij betreft in het rijtje geplaatst worden van jonge veelbelovende (cult)horror regisseurs als Ari Aster en Jordan Peele. Niet zo sterk als The lighthouse, maar evenzeer mysterieus en iets minder toegankelijk dan de doorsnee horrorfilm. Geweldige poster ook die tegelijk dreigend is, maar ook een zekere schoonheid uitstraalt. Vreemd dat deze film slechts als 12+ staat gecatalogeerd. Niet dat hij supereng is, maar voor een simpele actiefilm gaat men toch al gauw naar 16+.

The vvitch is vooral een film die het moet hebben van zijn beklemmende sfeer. De bossen, riet en struikgewas ademen een doodse stilte uit. Aan de rand van het bos leeft een verbannen extreem gelovige familie. Godsdienstfanatisme en bijgeloof drijft hen tot waanzin. Wanneer een aantal onverklaarbare dingen gebeuren wordt al snel (haast letterlijk) een zondebok (of verklaring) gezocht.

Sterk acteerwerk van Anya Taylor-Joy die we ook onder andere al in Split en Glass konden bewonderen. Veelbelovende actrice! Fijne mix tussen realiteit en fictie waardoor je als kijker op zoek gaat naar verklaringen. Het houdt de film drijvende. Het slot is prima en de eindscène is uiterst geslaagd. Niet alles is onmiddellijk duidelijk voor me en ben ook niet van plan dit te achterhalen, want dat zou de film aan kracht inboeten.

Geen idee waar ik nou naar heb gekeken, maar boeiend of spannend was het ieder geval niet. Dit was me echt te traag en te vaag, ondanks dat het er allemaal fraai uit ziet. Heel veel meer wil ik er ook niet over kwijt, behalve dat anderhalf uur zelden zo traag voorbij zijn gegaan als hier.

2*

Redelijk sterk filmpje, zeker voor een debuut. Wilde als voorbereiding op 'The Lighthouse' eerst het eerste werk van regisseur Robert Eggers zien, en dit was allesbehalve een verspilling van m'n tijd. De film zet een heerlijk sfeertje neer van de eerste tot de laatste minuut; verschrikkelijk duister, somber en een groot gevoel van dreiging en afgezonderde eenzaamheid. Die donkere bossen, die kleurloze velden en omgevingen.. Op en top, en absoluut het beste aspect van de film. Verder is dit gewoon ook geen enge film (had op voorhand heel wat meer standaard horror clichés waaronder de gebruikelijke jump scares verwacht) in de traditionele zin van het woord, maar is de spanning veeleer onderhuids en meer van psychologische aard. Godsdienstwaanzin staat centraal, wat sowieso wel altijd fucked up is, maar er wordt genoeg aan de verbeelding en interpretatie overgelaten, zodat je als kijker op zich niet zeker weet of de 'heks' en het hele duivelachtige gedoe echt waar is of niet. De hele cast was ook erg sterk, inclusief de kleinere kinderen, maar Anya Taylor-Joy sprong er wel echt totaal bovenuit: wat een groot talent zeg!
Ondanks de korte speelduur vond ik de film vreemd genoeg wel af en toe te lang duren, zeker het eerste stuk komt traag op gang, plus de spanning zit er af en toe ook wel niet optimaal in, dus dat weerhoudt me van een hogere score.

Enkele jaren geleden gezien, maar schijnbaar nooit op gestemd. Aangezien die nu op Netflix staat, toch maar weer een kans gegeven.

En hij blijkt toch niet zo goed als ik mij herinnerde. Nou meende ik mij te herinneren dat het absoluut geen horrorfilm was en zich vooral profileerde als psychologisch drama, dus ik had geen verkeerde verwachtingen. Misschien wel te hoge verwachtingen. Ik kwam er namelijk geen moment écht in. Veel negatiefs is er echter niet te zeggen. Setting en sfeer zijn namelijk echt sterk en ook het acteerwerk is bovengemiddeld. Maar het greep mij niet.

Boeiende film die het moet hebben van de beklemmende sfeer. Hoewel al vroeg duidelijk wordt dat er inderdaad iets niet pluis is, weet je bij veel scènes niet of er echt iets aan de hand is - het kan ook paranoia zijn.

Een grote plus was voor mij de authenticiteit. Echt 17e-eeuws Engels en de gebeurtenissen komen overeen met wat men destijds daadwerkelijk geloofde.

Daar in de oncontroleerbare wildernis schuilen begeerte, bandeloosheid en perversie. Op een vernuftige manier weerspiegelt 'The VVitch: A New-England Folktale' (2015) het binaire wereldbeeld van een puriteinse kolonistengezin in de beklemmende bossen van New England. Een erotisch geladen horrorfilm waarin vader William (Ralph Ineson) het zelfs voor zijn tijdsgenoten te bont maakte met een rechtlijnige invulling van het geloof en werd verbannen uit de beschaving. Voor dochter Thomassin (Anya Taylor-Joy) en zoon Caleb (Harvey Scrimshaw) is er geen andere weg dan zich plooien naar de nukken van hun vader, terwijl ze beiden op een leeftijd komen van ontluikende seksualiteit en het vormen van een eigen identiteit. Beklemmender dan de mogelijke aanwezigheid van een paranormale entiteit, is hoe 'The VVitch: A New-England Folktale' (2015) de consequenties schetst van zulke patriarchale familieverhoudingen. Waar geen mildheid en genade opgebracht kunnen worden voor het onvolmaakte of het menselijke. Alleen al zo pakkend door de schitterende dialogen in schier onverstaanbaar Oudengels dat doorspekt is van bijbelcitaten.

Deze Drama / Horror film leunt heel erg op de sfeer en wat mij betreft is regisseur Robert Eggers hier met vlag en wimpel in geslaagd. De vormgeving en het camera werk zien er fantastisch uit en samen met het geluid en de onheilspellende opzwepende muziek zorgen deze voor een zeer dreigende sfeer waarbij je haren al bijna van rechtovereind gaan staan.

Het verhaal speelt zich af in 1630 in New England in Amerika, waarbij diverse gezinnen vanuit Engeland vertrokken zijn om een nieuw bestaan op te bouwen. Dat is ook het geval voor het streng christelijke gezin dat bestaat uit strenge vader William (Ralph Ineson met een geweldige stem), krankzinnige moeder Katherine (Kate Dickie), oudste dochter Thomasin (Anya Taylor-Joy), oudste zoon Caleb (Harvey Scrimshaw) en de jonge tweeling Mercy (Ellie Grainger) en Jonas (Lucas Dawson). Ze worden echter verbannen uit de gemeenschap waar ze wonen en zijn gedwongen een huis in de wildernis, aan de rand van het bos, te betrekken. Het is een zwaar bestaan waarbij er geen zekerheid is of de oogst zal lukken en of er genoeg voedsel te vinden is en zeker niet met de nieuw geboren baby Samuel (Axtun Dube en Athan Dube) erbij. De kinderen mogen de bossen niet in, omdat het er niet veilig is, maar wanneer onverwacht één van de kinderen verdwijnt staat het gezin onder druk. Wat is er gebeurt en wie is er voor verantwoordelijk. Naarmate de situatie er steeds slechter uit begint te zien worden er besluiten genomen die iedereen op de proef zullen stellen. Is er iets bovennatuurlijks aanwezig dat verantwoordelijk is voor diverse mysterieuze gebeurtenissen ?

De film wordt in oud Engels gesproken (ondertiteling is geen overbodige luxe bij deze film) en de aankleding neemt je terug de tijd in. Verder past de locatie en het grote zwarte bos naadloos bij het verhaal. Eenzaam, afgelegen, donker en "creepy", oftewel het plaatje is compleet. Dankzij een sterk script zie je hoe het geloof van het gezin langzaam maar zeker op de proef gesteld wordt en hoe dat tot spanningen leidt waardoor niet iedereen meer wordt vertrouwd. Deze vrome christenen twijfelen langzaam of er niet een heks aanwezig is of dat zelfs één van de kinderen er eentje is geworden. Met overtuigend spel van de cast, waaronder twee jonge kinderen, en een constante spanning met een ongemakkelijk gevoel in de lucht is "The Witch" een film die er in slaagt om je op het puntje van je stoel te laten zitten en daar te houden. Sommigen zullen misschien het tempo te laag vinden of op zoek zijn naar veel schrikmomenten, maar dit is een psychologische horror die ik wel kon waarderen.

Centraal in deze film draait het om Thomasin. Zij is het oudste kind en begint langzaam een vrouw te worden. Dit beseft niet alleen Caleb die plotseling anders naar zijn zus gaat kijken en haar borsten ziet, maar ook moeder Katherine die haar als een bedreiging gaat zien. Wanneer Thomasin baby Samuel kwijtraakt (wat is er gebeurd met de baby ? Is het echt een heks geweest ?) aan de rand van het bos, wordt Katherine bang dat ze ook Caleb en haar man William aan Thomasin zal verliezen, helemaal als ze beseft dat ook Caleb ouder wordt en het feit dat Thomasin het lievelingetje is van Will. Ze wil Thomasin daarom ook liever geven / verkopen aan een gezin van de plantage waar ze vandaan komen waar ze tot nut kan zijn en verder geen verleiding zal zijn voor Caleb en William.

Maar onderschat de kleine tweeling Mercy en Jonas niet, die vanaf het begin al zeer irritant (je wenst de tweeling op een gegeven moment een gruwelijk einde toe) zijn en wat op een prachtige subtiele manier in beeld wordt gebracht. Thomasin is te oud voor het gezin geworden en kan zich nergens aan meten en je ziet dat de tweeling (en vooral Mercy) daar gebruikt van maakt en het op het spits drijft. De scène aan de beek met Thomasin en Mercy is zeer veelzeggend en bepalend voor het verdere verloop en is daarbij zeer sterk gespeeld. Maar ook de scène (na circa 20 minuten) waarin Mercy en Jonas met de zwarte bok / geit "Black Philip" (eigenlijk de grote ster van de film en op het einde hoor je hem ook praten met Thomasin, zegt dan o.a "Wat wil je ?" en "Doe je jurk uit", en maakt hij een deal met haar) spelen en hun rijmpje zingen is erg verontrustend en dat rijmpje ging zo:

Black Phillip, Black Phillip, een kroon groeit op zijn hoofd.
Black Phillip, Black Phillip uitgehuwelijkt aan de koningin.
Black Phillip, Black Phillip Koning van iedereen.
Black Phillip, Black Phillip, koning van lucht en land.
Wij zijn je dienaren, wij zijn je mannen,
Black Phillip eet de leeuwen uit de leeuwenkuil.

De sfeer is duister en onheilspellend (mede door de muziek) en de beelden zijn grauw grijs en bruin en brengen je in de sfeer van een oude volksvertelling. De film is scherp met binnen in het huisje scherpe contrasten tussen donker en licht en schaduw. De film is mooi geschoten en wordt "creepy" in beeld gebracht, zonder gebruik te maken van bijzondere cinematografische effecten. Zo krijg je al van een close-up van een konijn de rillingen en dat zegt eigenlijk al genoeg. Je verwacht veel, spanning (vrijwel continu aanwezig) ligt op de loer evenals schrikmomenten die vrijwel uitblijven.

De grote kracht van "The Witch" is dat het kwaad dat de hoofdpersonen bedreigt weliswaar steeds alomtegenwoordig en voelbaar aanwezig is, maar ook lange tijd onzichtbaar blijft en zelfs deels verankerd is in de menselijke psyche. De werkelijke gruwelen worden overgelaten aan de verbeeldingskracht van de kijker (zoals het moment dat vader William het dierenhok in ravage aantreft, waarin hij Thomasin, Mercy en Jonas heeft opgesloten bij de geiten) of komen slechts subtiel in beeld, zoals de scène waarin moeder Katherine haar dode Samuel en Caleb weer ziet en zij Samuel de borst geeft, maar daarna zie je een kraai op haar schoot zitten die in de borst prikt en ervan eet. En verder ook nog de dood van vader William die door de bok / geit met zijn horens gegrepen wordt en moeder Katherine die tijdens een bloederig gevecht met Thomasin (waarbij Thomasin beschuldigd wordt dat de Duivel in haar zit) gedood wordt door Thomasin, die haar herhaaldelijk snijdt en slaat met een Sikkel.

Al met al weet "The Witch" een hele sterke sfeer neer te zetten, die erg onheilspellend en verontrustend is. En waarvan je niet weet wat enger is, het onderlinge wantrouwen onder elkaar of de subtiele manipulaties van de heks (die een tweetal keer fraai in beeld komt, één keer als een mooie verleidende rondborstige vrouw gespeeld door Sarah Stephens en één keer als een oude vrouw met een enge krijsende lach gespeeld door Bathsheba Garnett). Deze twee gegevens worden zo samengesmolten dat het wel degelijk een enge horror is en een zogenaamd waargebeurde volksvertelling van toen. De film ziet er prachtig en puur uit en het acteerwerk is heel goed en zeker van alle kinderen en voor Anya Taylor-Joy was het ook haar doorbraak. "The Witch" is een mooie en creepy film die zich onderscheidt van andere Horror films door zijn benadering en manier van vertellen en het zo realistisch houdt, dat het net echt gebeurd kan zijn.