The Revenant (2015)

Met hoge verwachtingen (nota bene genomineerd voor 12 Oscars) heb ik deze Avontuur / Drama film gisteren in een uitverkochte bioscoopzaal gezien, maar eigenlijk viel deze film me vies tegen en vond ik het ook maar een een saaie (tot het slaapverwekkende toe) en langdradige bedoeling.

Het eenvoudige sobere verhaal (draait om overleven en wraak) stelt eigenlijk weinig voor en echt boeiend of spannend vond ik het ook nergens worden. Ook vond ik het eigenlijk sfeerloos (er heerst eigenlijk alleen maar soberheid en op bepaalde momenten is het ook best deprimerend) en is het verloop van het verhaal vrij voorspelbaar, inclusief het einde (wel lekker hard). Doordat het verhaal eigenlijk vanaf de eerste tot de laatste minuut zeer sober en deprimerend is, krijg je soms wat aanstootgevende beelden te zien (o.a. m.b.t. indianen die een centrale rol spelen in het verhaal) maar echt aangrijpend of schokkend vond ik het eigenlijk nergens.

In dit verhaal draait het om avonturier Hugh Glass (verdienstelijk gespeeld door Leonardo DiCaprio), met een tragisch verleden, die op een gegeven moment wordt aangevallen (zeer realistisch en spectaculair in beeld gebracht en die scene was ook best heftig) door een moederbeer met welpen en waardoor ook zijn hals en keel flink beschadigd worden en waardoor hij nauwelijks meer kan praten (het is dan vooral rochelen wat hij nog kan). Sterker nog, door de verwondingen is hij meer dood dan levend en wordt hij op een smerige manier achtergelaten. De verwonding aan zijn hals en keel vond ik helaas ook mede de oorzaak dat het verhaal behoorlijk saai is, want vanaf dan wordt er eigenlijk weinig meer in gepraat en moet de film het vooral hebben van de visuele winterse beelden.

De visuele winterse beelden werden overigens prachtig in beeld gebracht, maar daardoor had ik wel soms het gevoel dat ik naar een natuurfilm zat te kijken (waar ik eigenlijk niet op de wachten zat) en zijn ze tevens behoorlijk eentonig (alleen sneeuw en geen zon), sober en ook saai (zo zit je op een gegeven moment gewoon 10 seconden lang naar de maan te kijken of naar natuurbeelden en zelfs naar een meteoriet). De film begon overigens best sterk en toen was het tempo eigenlijk ook nog best hoog, maar zodra de pelsjagers/avonturiers moeten vluchten gaat het tempo enorm achteruit en wordt het best een langdradige bedoeling en eigenlijk ook een veel te lange zit (kreeg in de bioscoopstoelen ook last van mijn rug en zitvlak, waardoor ik soms even rechtop moest gaan zitten). Het gedoe met de Frans sprekende pelsjagers/criminelen en de indiaan die opzoek is naar zijn vermiste dochter, voegden eigenlijk niets toe aan het verhaal (maakten het alleen maar langdradiger) en dat had men er beter ook uit kunnen laten .

Omdat de acteurs Leonardo DiCaprio en Tom Hardy (als de slechterik John Fitzgerald, die Hugh Glass voor dood achterlaat en ook diens zoon vermoord) de hoofdrol spelen in deze film en ik deze acteurs hoog in het vaandel heb staan, had ik mede hoge verwachtingen van deze film. Maar omdat Leonardo DiCaprio na de aanval van de moederbeer nauwelijks nog praat en voor een groot gedeelte zelfs kruipt over de grond, kon hij me niet echt bekoren in deze film, maar speelde hij de rol van Hugh Glass natuurlijk wel overtuigend en zeker m.b.t. de ellende die hem maar blijft achtervolgen en waarbij hij steeds dient te overleven. Qua overlevings methodes (vooral als hij zich verschuilt in het kadaver van een dood paard om de kou en sneeuwval te overleven) deed hij me soms denken aan Bear Grylls (vooral bekend van het presenteren van het survivalprogramma "Ultimate Survival" op de televisiezender Discovery Channel). Tom Hardy speelde de rol van slechterik opzicht ook wel overtuigend, maar ik vond het wel te clichématig en zijn manier van praten vond ik best irritant. De overige cast is eigenlijk niet het vernoemen waard, maar ik vond wel Domhnall Gleeson een sympathiek personage in de rol van kapitein Andrew Henry.

Nee deze Avontuur / Drama film is me behoorlijk tegengevallen en ik heb me er dan ook niet echt mee vermaakt (ik was op een gegeven moment zelfs soms op mijn smartphone aan het kijken en interesseerde de film me op dat moment niet). Sterker nog, ik moest zelfs zien te overleven (wel toepasselijk bij het verhaal ) om de hele film uit te zitten tot de laatste minuut. Een vriend die mee was gegaan omschreef de film zelfs als volgt "wat een kut film was dit, gewoon drie uur van mijn leven weggegooid" Na het einde van de film hebben we dan ook heel snel de bioscoopzaal verlaten, zonder nog eventjes te blijven zitten (bijvoorbeeld om even bij te komen, aftiteling kijken, of wachten op een extra scene na het einde). Nu ik deze film gezien heb, verbaasd het me eigenlijk ook waarom deze film genomineerd is voor 12 Oscars. Leonardo DiCaprio mag zeker eens een Oscar gaan winnen (had hij eigenlijk al eens moeten winnen), maar niet voor deze film, die qua verhaal eigenlijk niet meer is dan een te lang uitgerekte dertien in een dozijn cliché film.

P.S. weet iemand misschien wat er met de welpen van de moederbeer is gebeurt, want dat vond ik best zielig

Ik ben normaal niet zo'n fan van pauzes in film, maar af en toe worden ze wel goed getimed en lijken ze zowaar te passen - bij The Revenant was daar sprake van. De film begint met het geluid van DiCpario die ontwaakt, en de pauze start direct na de dood van zijn zoon als DiCaprio naar ghem toe is gekropen en zijn hoofd te ruste legt waar het licht uitgaat met de wasem op de lens. Vervolgens begint de film weer (na de pauze) met beelden van bergen en weer die adem van DiCaprio. Herboren, teruggekeerd voor de jacht, The Revenant dus. Wie wil kan daar van alles in zien: een wraakfilm, een Bijbelse vergelijking met Christus' herrijzenis, een spiritueel verhaal of gewoon een ode aan de veerkracht van de mens die overwint en blijft doorgaan.

Iñárritu verpakt dat gegeven dan ook nog eens in een wereld waarin wordt geleden, waar het leven zwaar is en waar je sowieso moet vechten om te bestaan. En hoewel aan alles te zien is dat DiCaprio er vol voor gaat betekent het nog niet dat hij overtuigt, maar dat doet DiCaprio bij mij eigenlijk nooit. Hij weet mij zelden te raken en enkel in The Aviotor vond ik hem echt goed. Maar ook hier zucht en schmiert en tiert hij rond, eet rauwe bizonlever, gaat tigmaal het koude water in en zal vast ook hebben geleden, maar het blijft te afstandelijk (en misschien ook wel theatraal) om erin mee te gaan. En hoewel er wat achtergrond wordt meegegeven blijft hij toch een wat vlak personage. Nee, dan zie ik liever Hardy die het wat subtieler aanpakt maar met zijn stem je direct helemaal inpakt - wereldrol.

En uiteindelijk is de eigenlijke hoofdrol weggelegd voor de natuur, prachtig in beeld gezet door Lubezki. Zijn camera lijkt altijd te zweven en beweegt prachtig soepel door de bossen en over rivieren waardoor je een soort trance ervaart, iets dat hij heeft meegekregen van zijn samenwerkingen met Malick. Daarnaast zijn de vele shots ook gewoon prachtig, deels door de natuur zelf die in alle naakte schoonheid wordt getoond, maar ook door hoe het wordt getoond. Maar het zou een opsomming van shots worden. Verder is de aankleding allemaal prima, muziek passend ijzig (vreemd genoeg geen Oscar-nominatie) en is de cgi soms fenomenaal. Behalve dan bij die kudde bizons, dat zag er echt niet uit.

Wel is de film allicht iets te lang en zitten er wat scènes in rond DiCaprio's verleden die mijns inziens niet nodig waren. Ook dat gedoe tussen de indianen en Fransen had niet gehoeven en leidt alleen maar af. Van mij had de eigenlijke plot nog dunner mogen zijn. Maar toch tweeënhalf uur geboeid gekeken. 4,0*.

"I ain't afraid to die anymore. I'd done it already."

Met twaalf Oscarnominaties zijn de verwachtingen vanzelfsprekend hooggespannen te noemen.

Qua uitgangspunt heeft de film een simpele opzet; man wordt voor dood achtergelaten door zijn eigen team en moet het maar zelf zien te redden. Het is dan ook de manier waarop het gebracht wordt. Er worden namelijk een aantal interessante thema's - naast wraak - aangekaart die een diepere laag geven aan het hele gebeuren. Wel moet gezegd worden dat men plotgewijs een paar steken laat vallen.

'The Revenant' dompelt je als kijker onder in een rauwe ervaring die er geen doekjes om windt. Het is pure overlevingsdrang die de klok slaat door man versus natuur tentoon te stellen. De vele ontberingen die Hugh Glass moet doorstaan, worden genadeloos weergeven. Het is alleen jammer dat enkele hallucinerende scènes soms iets te veel aandacht opeisen.

Leonardo DiCaprio levert wederom een sterk staaltje acteerwerk af. Ditmaal moet hij het zelfs stellen met nagenoeg geen dialoog, wat zich uit in overtuigende non-verbale communicatie. Al kreunend en voortslepend is hij een man met één duidelijk doel voor ogen. Daarbij vormt het prachtige landschap een uitstekend, doch kil decor. Zonder twijfel afkomstig van de hand van Emmanuel Lubezki.

Al met al een indrukwekkend survival-drama dat ondanks de lange speelduur een mooie ervaring is.

4,0 Sterren.

Yess, het Oscarseizoen is weer al een tijdje geopend en deze film gaat natuurlijk de nodige prijzen binnenhalen. En terecht natuurlijk, de film zelf is goed en Leonardo DiCaprio is weer ouderwets goed bezig in een ultieme survivaltocht die redelijk episch te noemen is. Ik kan wel van dit soort films genieten waarin het uiterste gevergd wordt. Regie van Alejandro Iñarritu zag er ook weer bijzonder strak uit.

Redelijk langdradig, had wat meer verwacht met zo'n gemiddelde. Lijkt weer typisch zo'n film waarvan iemand heeft geroepen dat het goed is en alle schapen lopen er weer achteraan. Het enige wat ik echt mooi vond waren de landschappen, maar daarvoor zet ik geen film aan. Dan kijk ik wel naar Discovery Channel.

The Revenant is een prachtige film, die je opslorpt van het begin tot het einde, ook al sputtert de motor wat tegen na de eerste helft. Het is een visueel meesterwerk dat ons achterlaat met één grote vraag: waar tekenen we die petitie zodat Lubezki vanaf nu alles filmt?

Hier mijn uitgebreide recensie

Toch wel weer fascinerend zo'n waargebeurde film. Alleen al het feit dat Hugh Glass daadwerkelijk werd aangevallen door een beer (wat hem bijna fataal werd), vervolgens werd achtergelaten, maar het toch voor elkaar heeft gekregen om in z'n eentje Fort Kiowa te bereiken. Maar kennelijk was dat niet bijzonder genoeg en dan vind ik het toch jammer dat het ongeloofwaardig wordt. In de film moet hij namelijk de winter trotseren.. En dat bestaat o.a. uit te lang zwemmen in ijswater, vuurtjes maken en slapen in een paard. Maar eigenlijk was het zomer. Althans, dat met de beer gebeurde in de zomer. Dus kan me niet voorstellen dat het een week later dan ineens keihard winter is. En sowieso is met paard en al in een ravijn vallen en slapen in een paard meer voor een film als Rambo. Zoals ik al zei vind ik dit jammer, maar het heeft de film niet verpest hoor.

The Revenant is een rauwe indrukwekkende meeslepende film met een intense deprimerende score. Daarbij ook mooi camerawerk, goed acteerwerk, spanning en prachtige natuurbeelden. Helaas wel wat overbodige scènes en op een gegeven moment merkte ik bij mezelf dat ik dacht, nou.., hoe lang nog? Ik durfde vooraf een beetje te hopen op een nieuw meesterwerk, maar dat is het gewoon niet. Toch een hele dikke 4 sterren voor deze indrukwekkende film!

Lange zit, mooie natuurbeelden en het verhaal was best goed. Het spel van DiCaprio was oke. Het had inderdaad wat korter gekund. De koud oke maar ze liepen het water in of het 30+ graden was. En ze hadden het niet koud. Het is een film zullen we maar zeggen.

"Visceral", zouden de Engelsen zeggen.

Een adjectief dat niet alleen een beroep doet op (oer)instinct itt. intellect, maar in medische termen ook refereert aan de ingewanden, die we hier minstens twee keer tegenkomen. Een intense ervaring, zo veel is The Revenant zeker maar ook niet zonder keerzijden.

Zo zijn er enkele erg indrukwekkende single-shot scènes maar bijtijds voelt zo'n cameravoering ook wat opzichtig aan (bijvoorbeeld wanneer Leo achterwaarts de rivier in vlucht, weg van de indianen), draaiend van prooi naar jager, als een wat sullige toeschouwer. Hetzelfde geldt voor het dicht-op-de-huid-karakter doorheen de film. Vaak effectief, soms als automatisme weinig toevoegend, afgezien van het zoveelste shot iemands neusgaten in.

DiCaprio valt op geen foutje te betrappen en is constant indrukwekkend om te aanschouwen. Anderzijds zien we de man eigenlijk ook constant hetzelfde doen, slechts de ene ontbering voor de andere verruilend. Het is inherent aan zijn (plottechnische) reis maar legt ook de magere opzet van datzelfde plot bloot.

Een plot, dat wellicht krachtiger effect zou hebben, was het niet verweven met overbodige scènes (van bijvoorbeeld Hardy of indianen die naar hun dochter op zoek zijn) of de simpelweg lelijke visioenen van Leo's vrouw, spiritueel gefluister incluis. De soundtrack ondersteunt het (melo)drama uit die laatste scènes, al evenmin subtiel.

Prachtige make-up, bar none. Zelden heb ik geweld (of gore) zo vlezig realistisch in beeld gebracht zien worden. Het is in feite ook, samen met Leo's grimassen, de hoeksteen van de film.

The Revenant is, in alle opzichten, in your face. Opzichtigheid is dus een stijlmiddel doorheen de film. Stoort je dat niet, is de film een overdonderende totaalervaring, lijkt me zo. Voor mij waren er ook genoeg elementen dissonant, repetitief of simpelweg niet mijn kopje thee, waardoor ik er nét te vaak uitgehaald werd. Jammer, want camera, acteerwerk en make-up op zich zijn erg, erg sterk. Een kleine 4*.

Mooie beelden en er wordt goed geacteerd maar toch laat deze film geen goede indruk achter. Wat een ontberingen ondergaat onze held. Van de ene tragische gebeurtenis gevolgd door een andere calamiteit. Menig superheld zou al het loodje hebben gelegd maar niet Hugh Glass. Zijn ballen zijn van ijzer en de wil om te overleven wordt gevoed door haat.

Sterkste punt van The Revenant is het visuele gedeelte maar toont tevens ook zijn zwakte. De uitdaging voor een film met weinig dialoog is om de vaart erin te houden. De beelden van de geestenwereld werkt eerder destructief dan dat het wat toevoegt. Als je half dood bent is het aannemelijk dat je in de schemerwereld bevind dus in dat opzicht begrijp ik de keuze van de regisseur. Neemt niet weg dat een boek een totaal ander medium is dan film.

Uren kijken naar de lijdensweg van een pelsjager. De kerel is niet dood te krijgen en hij weigert om op te geven. Heel nobel allemaal en enig gevoel van sympathie en medelijden kan je niet onderdrukken maar echt interessant wordt het nergens. Erg jammer, want op deze film had ik verwachtingsvol naar uitgekeken.

Zo dan toch gezien in de bios waar dit ook hoort gezien te worden als je het maximum eruit wil halen. Niet alleen visueel maar ook op vlak van audio is een bioscoopbeleving hier echt noodzakelijk.

Het is een verpletterende survival thriller geworden, intens, rauw, heftig over een man die moet overleven in de natuur en op wraak zint. Het camerawerk is absoluut top, zeker met die Indianenaanval in het begin waarbij het beeld over het slagveld draait en wentelt in een vloeiende beweging. Ik blijf dit buitengewoon vinden. En ook de vloeiendheid waarmee de camera rond, in en over natuurlijke obstakels gaat is indrukwekkend. Een ietsje ongeloofwaardig hoe hij van de bijna dood terugkeert maar veel meer kan ik de film niet verwijten. De natuurbeelden zijn geweldig, DiCaprio brengt de lijdensweg van zijn personage overtuigend over en de finale vond ik lekker hard. Dit is imo het soort films dat zowel liefhebbers van mainstream als arthouse zou moeten aanspreken.

Een film waar ik lang naar heb uitgekeken. En het is zeker niet tegengevallen. Maar een echt meesterwerk is het ook niet. Maar Iñárritu is op de goede weg.

The Revenant duurt misschien net wat te lang. Door dat lengte verliest de film toch net wat te veel impact en verliezen scenes toch wat aan kracht. Maar overall is het wel een erg goede avontuur/drama film met toch wel een klein beetje een Malick feel. Lubezki's camerawerk is geweldig. Al is het bij vlagen ook wat te obvious. Voelt net wat te gemaakt. De muziek is ook erg goed en weet je echt mee te slepen en alle emoties goed over te brengen. Verhaal is best simpel maar staat niet in de weg van de geweldige beleving die The Revenant brengt. Ook de locaties zijn schitterend. Dan komen we bij het acteerwerk. DiCaprio doet heel erg zijn best en is bijna perfect maar wordt er helemaal uitgespeeld door Tom Hardy. Wat een prachtige rol zet die man weer neer. Verdient ook zeker een Oscar. Supporting cast is ook fijn. Die Domhnall Gleeson zit opnieuw weer in een geweldige film. Een veelbelovend jonge acteur waar we nog heel veel moois van gaan zien in de toekomst. O ja, wat een prachtige sounddesign ook. Geweldig gedaan om je het gevoel te geven dat je er midden in zit door alle kanalen zo veel en zo goed te gebruiken.

The Revenant – (n. One who has returned, as if from the dead.)

Ik heb deze film ervaren als een soort vagevuur tussen leven en dood waar Hugh Glass door moet trekken, hierin tot het uiterste wordt gedreven en daardoor meer dan ooit wordt geconfronteerd met zijn eigen menselijkheid. Dit neemt al snel vormen aan van een spirituele zoektocht in het decor dat er al lang voor de mensheid was, namelijk de wonder en woestheid van moeder natuur zelf in al haar ijskoude glorie. Daar schuilt er anno 1823 echter een overvloed aan oorlog, misbruik, bloed en geweld.

Dit dwingt Glass om de meest donkere hoeken van zijn psyche te tasten in een inferno om te overleven en daardoor eigenlijk wordt wat hij het meeste verafschuwt en hetgene hij probeert te doden. Ik quote de Fransen in de film: on est tous des sauvages. Niets is minder waar. De mens is nu eenmaal het meest monsterlijke en wildste dier van allemaal, en onze omgeving is daar altijd het meeste verantwoordelijk voor. Hier in de ruige wildernis zonder beschaving komt dit beest dan ook het beste in al zijn slechtheid en wanhoop tot uiting.

De setting en het verhaal van deze film beelden deze thema’s erg mooi, hard en realistisch uit. Het moet zonder twijfel een erg smerige en zware tijd zijn geweest om in te leven, waar liefde en familie zo moeilijk is om aan vast te houden en waar dood en gevaar achter elke hoek loert. Maar het zijn natuurlijk wel deze gruwelijkheden in het leven van die tijd die de mens meer dan ooit tot een religie heeft geleid, omdat daar de enige plaatst is waar hoop nog te vinden is, en voor zij die geloven - verlossing.

Monologen bij kampvuur over God en surreële taferelen die bijna Tarkovskyaans aanvoelen, spreken tot de innerlijke verbeelding voor zij die deze film net iets meer durven ondergaan. En dat allemaal in een veranderend landschap van het oude Amerika met een native cultuur die op uitsterven na is.

Boodschap van de film was dat wraak je geliefdes niet terug brengt. In deze odyssee heeft Glass de dood in de ogen aangekeken, kroop letterlijk uit zijn graf, werd herboren uit het karkas van een paard en vocht met zijn duivel, om enkel tot de bittere conclusie te komen dat die lege holte in ziel niet (meer) kan gevuld worden, en dat is een angstig en erg eenzaam besef. Alles waar een mens waarde aan lijkt te hechten, die hen even een drive geeft om te leven, verdwijnt steeds zo snel als sneeuw voor de zon. Een confrontatie met een uitzichtloos bestaan, die uiteindelijk enkel maar in Gods handen ligt. Die overgang in een wraakfilm heb ik zelden zo puur gebracht zien worden. Laatste scene zag ik dan ook als een soort spirituele oversteek, met een wel erg treffend laatste shot, volledig verkocht door het spel van een ijzersterke DiCaprio.

Voor mij was er dus wel degelijk diepgang in The Revenant, vooral dan op een subjectieve poëtische manier. Er werd met mijn verbeelding en gevoelens gespeeld en was bij momenten daardoor ook ontroerd. Te danken dus vooral aan de wondermooie cinematografie van Lubezki, die je haast een entiteit kan noemen in dit audiovisueel meesterwerk van Iñárritu, die cinema hier nog eens in al zijn vormen en vakmanschap als de 7e kunst beschouwt.

Mooie plaatjes, een klein handjevol mooie scènes (veelal met dank aan de landschappen en dieren), en een ietwat potsierlijke Di Caprio.

Ondertussen slaat de verveling aardig toe, met name in het middenstuk.

Verder de gebruikelijke holle preekjes van Iñarritu en dat is het wel zo ongeveer.

The Revanant, zo'n type film waarbij je ineens de grootste zaal in Pathé vol ziet zitten met filmhuispubliek van gemiddeld 50-60 jaar oud. Ik verwacht dat iedereen die naar de bios komt om een actievolle wraakfilm met DiCaprio en Hardy te zien, zich ongetwijfeld gaan vervelen. Het overige publiek krijgt een prima film voorgeschoteld, op technisch vlak - zowel qua spel als uiterlijk - uitstekend. Maar dat mag je inmiddels ook wel verwachten van een man als Alejandro González Iñárritu.

Tof (en productioneel gezien ongetwijfeld een nachtmerrie) dat Iñárritu enkel met zonlicht en op locatie wilde werken, maar zijn doel om de film zo realistisch mogelijk te laten overkomen is mede daardoor wel gelukt. The Revenant is lekker rauw, geen gevoel van verwende acteurs, die na 'cut' meteen in hun trailer gaan rondhangen met een cocktail. Vandaar ook dat ik de meer filmische elementen juist niet op zijn plaats vond, al die droomsequenties waren nogal afleidend en imo ook nergens goed voor. Verder een paar andere vreemde keuzes (de dubbing van die indiaan was erg vreemd) en ook die uitstapjes als het ontvoerde meisje hadden van mij niet gehoeven, de film had bij zijn simpele kern mogen blijven. Want die was, met zijn sterke uitvoering en uitstekende cast, helemaal prima geweest.

3,5 sterren.

Mijn verwachtingen bij deze film waren erg hoog. Wie wil deze fameuze film met 12 Oscar-nominaties nu niet zien? Mijn vreugde kende dan ook geen grenzen toen ik deze film eindelijk kon bekijken.

DiCaprio heeft volgens mij een indrukwekkende acteerprestatie naar voor gebracht. De emoties die je terugvind in zijn gezicht en stem kennen geen grenzen. Voor mij heeft hij die Oscar al zeker verdiend!

Ook geef ik graag mijn complimenten aan de andere acteurs, die hun werk deden zoals het hoort.

Decor en setting, daar kan je niet veel over neerschrijven. Het was prachtig mooi, zeker een pluspunt volgens mij.

De scène met de beer was voor mij ook zeker de moeite! Ik kreeg rillingen over mijn rug toen ik het zag. Heel goed gedaan allesinds.

Over het verhaal moet ik helaas wel wat kritisch zijn. Het zit wel oké, maar komt heel traag op gang. Misschien dat het verhaal wat beter kon worden uitgewerkt, hoewel ik begrijp dat het in dit geval zeer moeilijk moet zijn.

Ook kan ik begrijpen dat sommige mensen dit helemaal niet mooi zullen vinden, volgens mij ligt dat gewoon aan de stijl van deze film.

Ik raad de film zeker aan, maar heb geduld met deze film. Het vergt toch wel even moeite om door te kijken.

"I ain't afraid to die anymore. I'd done it already."

Gisteravond dan The Revenant gezien en ik moet zeggen dat ik eigenlijk nooit eerder in de bioscoop zo het gevoel heb gehad een stukje filmgeschiedenis te hebben meegemaakt. Van te voren had ik natuurlijk al wat van de lovende kritieken gehoord en een paar vrienden hadden gezegd dat ze het een ongelooflijk saaie film vonden. Dus wat ik moest verwachten wist ik eigenlijk niet.

Amerika 1823. Hugh Glass wordt door zijn mede-pelsjagers voor dood achtergelaten na door een beer te zijn aangevallen. In zijn eentje moet Glass zien te overleven en baant hij zich een weg door de sneeuw... uit op wraak.

Leonardo DiCaprio is toch echt geen slechte acteur. Voorheen vond ik hem nog wel eens irritant acteren maar hier... Echt top. Hij ziet er onverzorgd uit met scheve gele tanden en een lange baard, littekens. Als vegetariër heeft hij rauw bizon vlees gegeten, en heeft echt het weer getrotseerd. Een ding is zeker, DiCaprio heeft die Oscar nu toch echt wel verdiend. Naast hem waren ook Tom Hardy, Domhnall Gleeson en Will Poulter goed. En natuurlijk moeten we de vele indianen niet vergeten, nog nooit zo realistische vertolkingen gezien. Met name de oudere leken rechtstreeks uit de oude foto's gekomen.

De film is gebaseerd op het leven van de Amerikaanse Kolonist Hugh Glass en (deels) gebaseerd op het boek van Michael Punke. De geloofwaardigheid van het hele verhaal durf ik in twijfel te trekken. Amerikanen hebben wel meer legendes over kolonisten en dit is dan waarschijnlijk nog een van de meest waarschijnlijke. Het plot van de film was af en toe een beetje toevallig of onwaarschijnlijk, maar ik vond het toch nergens echt storend worden. Wel had er wat meer aandacht besteed kunnen worden aan karakter ontwikkeling, met name aan Glass. Want op wat vage achtergrond info na weten we eigenlijk niets van hem. Ik moet ook zeggen dat de climax in de film weliswaar wat minder goed met het begrip 'vergeving' om gaat, maar veel beter is als de werkelijkheid. In realiteit liet Glass Fitzgerald namelijk gewoon leven, wat natuurlijk heel erg anticlimactisch geweest zou zijn.

De CGI-dieren in de achtergrond vond ik af en toe een beetje te onnatuurlijk (toen een paard werd neergeschoten viel deze wel heel raar neer) en de overkill aan achteraf toegevoegde lens flares vond ik een beetje overbodig. Ook waren sommige camera-bewegingen een beetje raar. Dat allemaal gezegd hebbende, vind ik The Revenant een visueel meesterwerk. Schitterend opgenomen, in sommige scènes is het gewoon alsof je er daadwerkelijk bij bent. De cinematografie was uitstekend en net als bij Birdman krijgt de film er een unieke uitstraling door. De scéne met de beer was ook bijzonder goed gedaan, die poten waren sowieso practical effects en de CGI zag er goed uit. Maar wat mij ook echt aansprak (als Horror-fan) waren de geweldige littekens, verwondingen en bloedingen die er levensecht uitzagen omdat er geen CGI voor is gebruikt.

Een groot compliment voor regisseur Alejandro González Iñárritu dat hij de film helemaal op locatie en volledig met natuurlijk licht heeft opgenomen. Slechts voor een scène met een kampvuur zijn een paar spotjes bijgezet. Ook de enorme toewijding bij deze productie van zowel acteurs als filmmakers vind ik bewonderenswaardig. De film is chronologisch opgenomen in 9 maanden tijd. Deed me denken aan Aguirre, der Zorn Gottes, waarvoor Werner Herzog met een gestolen camera met een paar acteurs gewoon op een vlot de amazone heeft afgevaren.

De locatie is ook gewoon ronduit schitterend. Fantastisch dat Canadese landschap. De film is eigenlijk een halve natuurdocumentaire met al die mooie beelden. Snap mensen die de film 'slaapverwekkend' of 'langdradig' noemen echt niet. De mooie natuurbeelden stralen een mooie rust uit, iets wat tegenwoordig zelden nog in een film te vinden is. Daarnaast is het ook een mooi contrast met de actiescènes. Sowieso snap ik mensen die een film lang of saai vinden niet, op homevideo oké, maar in de bioscoop kan het toch nooit lang genoeg zijn? Denk dat dat ook een serieus probleem is tegenwoordig. Alles moet flitsend en spectaculair zijn en mag vooral niet te lang duren... Nou, voor mij niet.

De muziek van de Japanse componist Ryuichi Sakamoto, de Duitse Carsten Nicolai en diverse klassieke muziek paste uitstekend bij de film en hielp de dramatiek enorm. Vond wel dat de soundtrack een beetje herhalend was, ieder emotioneel moment wordt de zelfde muziek gebruikt. Maar heel storend is dit niet.

Waar ik Birdman, hoewel goed opgenomen, echt een saaie film vond en zijn eerdere werk me ook niet echt aansprak, kan ik Alejandro González Iñárritu nu echt waarderen als filmmaker. Deze quote is ook echt geweldig: "If we ended up in greenscreen with coffee and everybody having a good time, everybody will be happy, but most likely the film would be a piece of shit."

Alles bij elkaar vind ik The Revenant een bijzonder goede film, en een van de weinige recente films waar ik de hype wel van kan begrijpen. Cinema met zulke diepgang zien we niet vaak meer van Hollywood. Want de onderliggende thema's als vader-zoon liefde, de onderdrukking van de indianen bevolking, wraak en vergeving (wat ook heel christelijk is) voegen toch echt wat toe aan het spektakel.

Echt een aanrader.

Wat grappig hoe een mens toch een film kan beleven. Gezien de recensies hier. Dit was top, het verhaal zelf is niet heel bijzonder, maar dat is ook helemaal niet het belangrijkste: Di Caprio en Tom Hardy (vooral die eerste) doen even een lesje acteren, manier van filmen en de locatie zijn echt super. Het gevecht met die beer is intens...je hebt af en toe het idee dat het allemaal wel wat sneller mag, maar hey waarom de haast......die scene met dat paard...man, das heftig.....Ik begrijp als deze film een paar prijzen binnen hengelt.....Di Caprio is overtuigend als altijd....dikke aanrader mensen!

Het verhaal is simpel en biedt niet echt verrassingen. Dat de film toch zo weet te overtuigen zit 'm duidelijk in het feit dat de setting bijzonder prachtig in beeld wordt gebracht, fantastisch ondersteund door de muziek en dat de actiescènes erg indrukwekkend zijn. De aanval in het begin is met lange shots waarin echter wel van alles gebeurt overrompelend in beeld gebracht.

Duidelijk wordt dat stijl en toewijding enorm belangrijke aspecten zijn bij het maken van een film, de toewijding uit zich in de cast die op locatie niets uit de weg gaat. Aan CGI ontkom je uiteraard niet, maar als het niet hoeft dan biedt echte decors enorm veel meerwaarde. Mooi dat de filmmakers hiervoor beloond worden aan de kassa en in de recensies.

De flashbacks werken niet echt en de achtergrond die Glass mee krijgt voegt weinig toe, maar storend is het ook niet. Knappe rol van DiCaprio maar eveneens van Hardy.

Bruut, rauw, intens en prachtig.

Een intense start. De actie die in de film zit is rauw, bruut en echt in beeld gebracht, dit heb ik lang niet zo sterk gezien in een film. Zowel de actie aan het begin als het gevecht tussen Glass en Fitzgerald aan het eind van de film, heerlijk bruut! De scène met de aanval van de beer was overigens ook echt super bruut gedaan..

De film bevat prachtige natuurbeelden en shots, ondersteunt door sterke muziek. Ook zijn er een aantal erg intense, spannende momenten. Zoals eerder gezegd wordt de film in de tweede helft iets langdradig, echter op de momenten dat je je hier aan begint te ergeren vindt er weer iets schokkends plaats. Hoe bruut was het toen hij in dat paard ging liggen?!

Enig puntje van verbetering voor mij is dat ik graag meer achtergrond had gezien van de hoofdpersoon en zijn familiaire relaties. De flash backs voegden nu weinig toe in mijn ogen. En wellicht had de tweede helft inderdaad iets ingekort kunnen worden.

Als geheel toch een super mooie film. Prachtige shots gecombineerd met intense momenten en rauwe, echte actie. 4,5*

Eindelijk kon ik dan de film zien, wat keek ik er naar uit zeg.

Alles klopte vooraf al gewoon, de cast, de regisseur en de filmposter. Stiekem werkt dat al in het voordeel van de film. Maar wat een beleving was dit in de bios. Inarritu kan je verschrikkelijk goed het gevoel geven alsof je zelf aanwezig bent in de film. Dit deed hij bij Birdman al, die me iets minder beviel maar toch bijzonder was, en nu weer. De gevechten en de struggles van Dicaprio worden echt zeer goed in beeld gebracht. Schitterend.

Dat is dan ook het grote pluspunt van de film. Je wordt er gewoon in gezogen. De prestaties van de acteurs dragen er ook aan bij want Dicaprio en Hardy spelen weer alsof hun leven er van afhangt. Wat mij betreft mag Dicaprio dit keer die Oscar krijgen en ik denk dat het ook gebeurd. Wat een prestatie.

Minpuntje is het verhaal, het heeft gewoon weinig te bieden. Maar de andere factoren laten je weer vergeten dat het verhaal niet zoveel te bieden heeft. Moeilijk te zeggen of er wel een goed verhaal van gemaakt had kunnen worden.. Ik vind het prima zo.

Ja deze mag ook de Oscar voor beste regie en beste film pakken. Alleen nog even aankijken of Spotlight en the Big Short hier tegenop kunnen. Maar ik ben bang van niet. Of zijn er misschien nog andere uitdagers van the Revenant.

Heerlijke beleving en daardoor bijna het maximale.

Recensie via mijn blog: In 100 woorden | El Bromista beoordeelt - in100woorden.wordpress.com

Ik heb goed nieuws en ik heb slecht nieuws. Eerst maar het slechte? The Revenant duurt tweeënhalf uur en dat is minstens een halfuur te lang. Het verhaal is te simpel en clichématig om meer dan 120 minuten te boeien. Bovendien ligt de symboliek er bij wijlen zo duimendik op dat ze het onder haar eigen gewicht dreigt te begeven. Anderzijds trekt regisseur Alejandro Iñárritu de sterke lijn van Birdman door: alweer verbaast hij met een indrukwekkende beeldvoering en mise-en-scène. Oh ja, en kudo’s voor het meest epische mens-beergevecht uit de filmgeschiedenis (dat moment waarop die grizzly de cameralens bewasemt!).

Please fill in your Oscar application form

Het wordt met deze nieuwste van DiCaprio al gauw duidelijk dat hij een open sollicitatie naar het felbegeerde beeldje doet, want zijn acteerprestaties zijn op alle fronten indrukwekkend te noemen. Als publiek kun je de pijn van zijn hoofdpersonage bijna voelen, en wat deze meemaakt is dan ook niet niks te noemen. Al heb je met de beren aanval het hoogtepunt op lichamelijke pijn wellicht gehad, de moord op zijn zoon recht voor zijn ogen, terwijl hij geen vinger kan uitsteken, doet er nog een flink aantal scheppen bovenop. de ontberingen die daarop volgen zijn ook niet van de lucht, maar dit staat in schril contrast tot wat hij eerder heeft meegemaakt.

The Revenant is van de regisseur van onder meer Babel en Birdman, die weliswaar hoog aangeschreven staan in de filmwereld maar mij echter bijna tegen hebben gehouden om deze alsnog te gaan zien. Ik vond (hoewel beide verhaallijnen van de titels mij aanspraken) deze titels absoluut niet voor mij weggelegd en vond het heel moeilijk om door deze films heen te komen, omdat ze mij niet wisten te grijpen en de stijl van de regisseur mij absoluut niet aan leek te spreken. Drie maal is echter scheepsrecht want met The Revenant weet Alejandro González Iñárritu, ook eindelijk mij te bekoren. Dit is overigens nog een understatement want ik denk dat deze nu al met gemak tot een van mijn favorieten van 2016 behoord en daarom ook een plek in mijn top 10 krijgt.

Met een 5 sterren beoordeling wil ik echter niet zeggen dat de hele film perfect is. Sommigen kijkers zullen de film wellicht kunnen beschuldigen van te weinig diepgang, een te traag verloop en het gekerm van DiCaprio eentonig gaan vinden. Ik ervoer echter geen nadelen aan deze film en heb van iedere scene, ieder prachtig natuurshot, ieder gevecht, en de bevredigende eindconfrontatie, intens kunnen genieten.


5,0*

Een tegenvaller. Leonardo is een favoriet acteur van mij en daarnaast het gegeven dat deze film iets van 12 Oscarnominaties heeft gekregen; had ik heel veel meer verwacht. Ik werd moe van dat "lijden" wat steeds maar te zien en te horen was en het verhaal vind ik mager.

Velen hebben het al voor me gezegd, maar inderdaad, deze film is echt een belevenis. Ik geloof niet dat een Indianenaanval ooit enger en geloofwaardiger in beeld is gebracht dan in het begin van The Revenant, waarmee de toon is gezet van een film waarin het continu vechten is om te overleven. De intensiteit van met name de vechtscenes maar ook wel de epische dimensie van het overlevingsverhaal en voor een deel de cinematografie (de 360-graden shots bijvoorbeeld) deden me een beetje denken aan Gladiator. Verder ben ik toch een redelijk doorgewinterde filmkijker inmiddels maar ik had soms echt de neiging om even weg te duiken in mijn bioscoopstoel. Daar heb je geen 3D effecten voor nodig, zo bewijzen Lubezki en Alejandro González Iñárritu.

De dwingende cameravoering, dynamisch, vaak dicht op de huid en met vele mooie effecten en dito belichting, is denk ik voor het grootste deel verantwoordelijk voor de uitwerking die The Revenant heeft op de kijker. Het verhaal is redelijk uitgebeend, hoewel er enkele concessies zijn naar het grote publiek (de hele Powaqa-zoektocht van de Indianenleider wordt op een gegeven moment zelfs hinderlijk, en ook de eekhoorn-monoloog vond ik dissoneren). Maar volgens mij waren er toch genoeg mensen die redelijk moeite hadden om tweeënhalf uur te moeten kijken naar een hijgende, lijdende en bijna doodgaande DiCaprio, die overigens de volkswijsheid dat een koudje zo gevat is hier effectief ontkracht.

Tenslotte denk ik dat Iñárritu op een eerlijke manier een stuk van de geschiedenis van de VS weergeeft, een zwarte bladzijde die in opvallend weinig films z'n weerslag heeft gekregen (het merendeel van met name westerns speelt zich later af en gaat vooral over cowboys). De soevereiniteit van de Ree die bijvoorbeeld de laatste scene uitstraalt kwam heel goed over, maar The Revenant vervalt niet in het sentiment van de nobele wilde zoals dat in zo'n beetje elk jongensboek over Indianen de boventoon voert.

Een geweldige film dus, en voor wie nog twijfelt: zorg dat je dit in de bioscoop meepakt.

Dat sommige beelden echo’s zijn van, of variaties op, soortgelijke beelden uit films van Tarkovsky, mag duidelijk zijn. Maar eerlijk gezegd ontgaat mij verder het verband met de gang van zaken in deze film; Inarritu slaagt er volgens mij totaal niet in dit soort surrealisme, deze visioenen, zinvol te koppelen aan de verder hyper-realistische sfeer van The Revenant.

Daarom maken deze referenties op mij een wat geforceerde, en zelfs storende indruk. Alsof Inarritu alleen maar wil laten zien dat ie niet van de straat is. Het draagt alleen maar verder bij aan de mislukking van deze film, juist omdat het op een mijns inziens verkeerde manier méér wil zijn dan realistisch. En het begon allemaal nog wel zo sterk.

Wat de film ook niet goed doet is het geknutsel aan het plot, met de ontvoering van de dochter van dat stamhoofd, en die nobele Pawnee als barmhartige Samaritaan. Het ‘verhaal’ is niet te mager, maar te dik.

Ik kon tot nog toe redelijk door de bocht met Inarritu, ook met zijn neiging tot construeren en melodrama; met name Birdman vond ik bijzonder scherp, geestig, en goed gemaakt. Maar dit vind ik een behoorlijke tegenvaller. Want hoe indrukwekkend ook de cinematografie: er blijven nog genoeg mogelijkheden over om een film te verpesten.

Een van dé topcameramannen van deze tijd (o.a. Birdman) die ook nog eens waagt het Amerikaanse landschap (stiekem is het Canada) te filmen in origineel licht. Regie van dé man van de huidige Latijns-Amerikaanse cinema. Gespeeld door dé acteur, en deze keer ook nog eens Oscar-waardig. Een uiterst geslaagde soundtrack. Een prachtige sfeer. En een verhaal dat zijn rauwheid niet verliest gedurende de film. Wat kan er eigenlijk nog misgaan? Nou, niet veel. Een man die vecht tegen moedertje natuur om zijn rouw voor de gruwelijke dood van zijn zoon te verwerken en de moordenaar te vinden, om vervolgens te besluiten dat wraak niet in zijn handen ligt, om óók nog eens de breeddenkende Europeaan uit te hangen die helemaal niets heeft tegen, en zelfs identificeert met, Indianen - ik bedoel native-Americans. Welke man wil Hugh niet zijn? En welke gezonde vrouw wil niet in de armen van deze held sterven? Maar The Revenant laat ook zien dat je er als regisseur nog niet bent wanneer je filmwerk in orde is, de spanning perfect is, de acteurs goed gecast zijn en de held een held is. Want met welk gevoel gaat de kijker de zaal uit? Het gevoel dat ook hij eigenlijk wel een Hugh Glass zou kunnen zijn? Dat de natuur wreed is maar dat dat ook de schoonheid van haar is? Dat Europeanen zich moeten schamen voor wat er in de VS gebeurde met de indianen maar dat de grens tussen "bad" en "good" lang niet zo duidelijk is in een omgeving waar natuur boven wet heerst? Been there, done that, zou ik willen zeggen (in filmervaring natuurlijk - weinig levenservaring). Wat een vreemde teleurstelling. En het is niet de eerste Iñárritu waar de paradox van spanning en leegte mij overspoelt. Ik weet nog altijd niet wat ik met Babel aan moet. Het meest verrassende van The Revenant is dat een spannende, goed doordachte film best leeg kan zijn.

Fijne film.

Net terug van een maandje Australië. En buiten belachelijk veel mooie stranden, natuur, chille sfeer hebben ze kennelijk ook het grootste Imax scherm ter wereld. Dus de favoriet van de oscars moest daar wel even gezien worden.

Lubezki is duidelijk de held van de film. Het camerawerk is genieten. Het beergevecht is niets minder dan geweldig. Hoorde geluiden dat mensen de film wat te lang vonden. Ik had daar weinig last van. Hoewel het wraak verhaal voor mij ook niet het belangrijkste was. Wellicht dat men dat bedoelde. Vond Iñárritu de mix tussen arthouse en episch/blockbuster wel sterk neerzetten. Dicaprio acteert naar behoren maar dit is niet zijn beste. Denk dat de gunfactor erg hoog is voor hem bij de oscars. Desalniettemin is het een film van hoog niveau.

4 sterren.

Deze de hemel in geprezen film vanavond maar eens bekeken hoewel ik er direct niet al te hoge verwachtingen van had. Maar...ik moet bekennen dat deze film zijn status meer dan waar maakt. Het begon al met de schitterende opening van het gevecht tussen de pelsjagers en de indianen. Dat hakte er flink in. Niet lang daarna volgde het gevecht tussen Hugh Glass en de grizzly en wat daarna volgde...nou ja, ik ga verder niks verklappen. Wat deze film vooral zo mooi maakt zijn de verpletterende beelden van de natuur. Die heb ik in geen enkele film zo mooi gezien. Zonder die schitterende beelden zou de overlevingstocht van Hugh Glass op mij minder indruk gemaakt hebben denk ik. Want ja, je weet zo'n beetje hoe het allemaal af gaat lopen. Dit soort overlevingstochten heb ik al meer in films gezien. De droomscène van Hugh Grant - waarbij we o.a. een ruïne van een kerk met beierende klokken te zien krijgen - deed mij erg denken aan de films van Tarkovsky. Verder opvallend ook dat er door een groep rondtrekkende avonturiers Frans gesproken werd. Zeker niet ongeloofwaardig, want Missouri waar het verhaal zich afspeelde is lange tijd Frans gebied geweest. Dat indianen door sommige avonturiers als untermenschen werden gezien dat kwam ook duidelijk naar voren in deze uitstekende western die mij geen moment verveelde. Of deze film aan de haal gaat met de meeste oscars durf ik nog niet te zeggen, maar ik denk wel dat het verdiend zou zijn.

4.5*

Sluit me helemaal aan bij leatherhead. Ik vind het een schrikbarend oppervlakkige one-trick show geworden. Terwijl ik er met goede moed aan begon.

Ik ben met name teleurgesteld in Lubezki. Ik denk dat de barre omstandigheden voor meer dan genoeg uitdaging hebben gezorgd, waardoor hij op creatief vlak het er nogal gemakkelijk vanaf brengt. TWEE EN EEN HALF UUR(!) een herhaling van zetten, met (toegegeven) enkele mooie pieken, maar het is al met al een bijzonder vlak gebeuren. Met name de scene met de beer beklijft; dat is nog nooit zo goed gedaan. Maar wat de nasmaak domineert, is het gebrek aan lef. De vergelijking met Tarkovsky zegt alles - het zijn tevens het type shots dat continue wordt herbruikt. Ik mis een eigen beeldtaal en met name een gezonde afwisseling. Ik kon niet anders dan terugdenken aan Valhalla Rising (mistige wateren, verslagen soldaten). Het was 2 en een half uur verlangen naar een film zoals Refn op deze regiestoel zou hebben gemaakt.

De locatie maakt de film meer dan dat het is, alsmede de prestaties van de behaarde mannen voor de camera. Die vooral fysiek en mentaal diep moeten gaan, maar (vergelijkbaar met Lubezki en Inarritu) daardoor hun specialiteit op de tweede plaats zetten. Een sympathy oscar voor Leo, helaas.