Blood Feast (1963)

Heerlijke onzinfilm en een leuk opwarmertje voor De Nacht Van De Wansmaak op 28 oktober.

Voor een film uit '63 extreem goor, Herschell Gordon Lewis heeft zijn bijnaam "The Godfather of Gore" dan ook alles behalve gestolen. Leuk ook hoe hij net als in The Wizard of Gore de genadeloze slechterik van een bijna iconische status weet te voorzien.

Het geheel is natuurlijk lachwekkend dankzij het hilarisch slechte acteren, het alomtegenwoordig hypnotiserend muziekje en een van de meest ironische eindes ooit gezien in een horrorfilm.

Goed dat Blood Feast maar 67 minuten duurt trouwens, op die manier blijft alle onzin erg vermakelijk en bekijkbaar.

Terecht een cult-classic!

Eerlijk is eerlijk, Blood Feast is een kleurenfeest. Suikerspin-roze jurkjes, hagelwit badsop, hemelblauwe lucht (zelfs als het avond/nacht is), en knalrode splatterverfbloed. Er wordt wat afgehakt, uitgerukt etcetera. Wat dit betreft is het een ware traktatie.

Helaas is het acteerwerk en het plot van belabberd niveau. Hier en daar werkt het op de lachzenuwen, maar niet genoeg om in een lacherlijke wansmaak gemoedstoestand [ondanks een hilarische bad guy + hilarisch slot] te geraken. Daarvoor is het kleurrijke visuele spektakel te goed (sommige scenes lijken wel kunstwerkjes).

Moeilijk te beoordelen. 2* dan maar. Ik heb wel trek in kebab...

Inderdaad een heerlijk kitscherig cultfestijn. Het is natuurlijk schots en scheef aan alle kanten, en er is mijlenver geen goede acteerprestatie of degelijke plotwendig te bespeuren, maar Lewis serveert zijn Egyptian Feast met zoveel charmante knulligheid dat het gewoon onweerstaanbaar wordt.

Ook het gore-gehalte is opvallend, al had de ontknoping best wat smeriger mogen zijn. Het "traditionele offerritueel" in de keuken (met een heerlijk comateuze Connie Mason) is natuurlijk een sof van jewelste, maar net door het frustrerend repetitieve karakter natuurlijk ook een echte giller.

En verder zit ook Blood Feast weer vol met lullige muziek, bordkartonnen decors en oerdomme politieagenten ("Ishtar ... Itar! Now it makes sense!")

Fantastisch. 1 ster.

Blood Feast, een culthit die bekend staat als de eerste splatterfilm. Voor een film uit 1963 is Blood Feast ook extreem goor, vandaag de dag zijn wel wel wat gewend en is het niet meer zo extreem. De film heeft een strakke, grappige intro. Na deze intro wordt alles door 2 rechercheurs tot in de details uitgelegd. Nadat je alles een beetje is uitgelegd krijg je meer te weten over het plot van Blood Feast. Jammer dat ze voor dit plot hebben gekozen, het is namelijk alles behalve interessant. Het hele egyptische feestmaal van Isthar en het hele verhaal achter Ramses mocht van mij worden weggelaten. Genoeg over het plot, even over de andere aspecten van Blood Feast. De hand van Lewis is duidelijk voelbaar, en te zien aan het verfrode bloed. Het acteren is van een ongelooflijk laag niveau. Vaak zorgt dit ook voor hilarische scenes. Zoals op het einde, als de rechercheur zegt dat het feestmaal het bewijs is van de moorden en de moeder met dit antwoordt komt: 'Oh Dear, I gues my guests have to eat hamburgers tonight.'

De film bevat ook een aantal erg mooie scenes, zoals de scene waarin wordt ingezoomd op het lijk van Trudy Sanders. Ook bevat de film een hilarisch (slechte) soundtrack.

Al deze punten willen dus zeggen dat het mijn soort film is.

Een must voor de trash fanaten!

De beste grap uit de hele film inderdaad. Het slot is fantastisch en de kleuren ook. Vandaar 2 sterren, maar net als Mug vind ik de rest nu eenmaal niet goed of leuk genoeg om deze maffe, toch wel legendarische film echt goed of vermakelijk te maken.

2.0*

Oei, oei, oei wat is dit slecht. Ik kan me maar weinig films voor de geest halen met een nog matigere decoupage en laat staan acteerwerk.

Als ik het goed heb staat Blood Feast bekend als de allereerste Splatter Horror, en daarmee werd het genre meteen goed afgetrapt. Lekker overdadig veel bloed en er wordt volop gesmeerd met ledematen. Veel scenes zijn te lang maar door het humoristisch slechte spel goed uit te houden. Herschell Gordon Lewis geeft de film een lekker absurde hoofdpersoon mee en levert met een behendig korte speeltijd een erg leuke Splatter film af.

Waren de mensen in 1960 geshockt door Psycho. Komt 3 jaar later Blood Feast uit. Wat een verschil. Nou was Psycho natuurlijk veel spannender. Ik heb me voorgenomen me dooor een lijst Grindhouse filmen te werken die mij wel aanspraken. Dit was er een van, maar wat is dit een wangedrocht. Er zit zeker voor 63 veel gore en ledematen in, maar daar is ook alles mee gezegd. De film heeft acteerwerk die ik nergens anders ooit slechter heb gezien. Verder vond ik de killer er maar raar uitzien. Ik zag alsmaar iets aan dat grijze haar van hem waardoor ik hem niet serieus kon nemen. Ik denk dat de eerste scene ook gelijk de beste was.

Ondanks dat ik een trash liefhebber ben was dit wel heelerg slecht.

Door de korte speelduur nog 1,5*

Eigenlijk vormt het 1 grote grap, tenenkrommend acteerwerk, een waardeloos uitgewerkt verhaal en wat een graf soundtrack zeg. Maar toch genietbaar, zeker voor een 'splatter' werkje uit '63 best indrukwekkend nog. De gore dan vooral, toch een aantal goede momenten, al stelt het nu natuurlijk nog maar weinig voor.

Gelukkig neemt het niet al te veel tijd om het flut plotje uit te werken en kent het weinig onnodige scénes, de 67minuten zijn zo voorbij. Filmtechnisch een waar gedrocht, maar o zo leuk.

3*

Ondanks de titel, geen feest.

De gore valt nogal tegen en is voorzien van liters rode, bijna fluoriserende, verf. De wapens zijn overduidelijk van plastic. Ook het ontbreken van enige soundeffecten tijdens de kills maakt de film er zeker niet beter op. De audio is soms lachwekkend zelfs. Zo horen we het geluid van de zee wanneer de meisjes liggen in een zwembad. De score, die voornamelijk wordt overheerst door een Hammond, is wel leuk maar kan dit werk ook niet voorzien van sfeer.

Het absolute dieptepunt van zijn de amateuristische acteerprestaties. Ze zijn zo slecht dat ze hilarisch worden. Je moet het zien om te geloven.

De behind-the-scenes feature op de DVD is in ieder geval een stuk enger dan de film zelf vanwege het surrealistische tintje.

De 'Carving Magic'-feature is op zijn minst bizar. We zien de Kerwin in een twintig minuten durende promo over het snijden van vlees. Hier is hij overigens wel op zijn gemak en is het acteerwerk stukken beter. Leuk extraatje. Maar daarvoor was de DVD niet aangeschaft.

Slecht.

Een heel stuk gisteren weer gezien.
Eerst gaf ik dit een 1,5. Misschien heb ik dit toch wat te kritisch bekeken wat bij deze film niet hoort. Op zich heeft de film wel wat leuks, die bizarre muziek/geluiden en dan hoe die acteurs overkomen is hilarisch. Lekker cheesy gemaakt ook. Mal Arnold zet een leuke maar ook best eng moordenaartje neer. Maar zijn rol is eerder lachwekkend door die stomme gelaatstrekken en ook dat domme loopje bij het einde wanneer die vlucht voor de politie. Het einde is trouwens erg simpel en dom, dat maakt de film er niet veel beter op. Toch verhoog ik 'm naar een 2,5. Geweldig is het nog steeds niet maar het biedt wel genoeg fun. Misschien toch de dvd maar eens kopen van "Something Weird Video".

oei een beetje slechte film, nauwelijks serieus te nemen, een kwajongensstreek volgens mij

een mislukt project

1,5 gebraden been

Voor de intenties heb ik veel sympathie, maar die verdwijnt in de loop van de film als sneeuw voor de zon doordat echt àlles aan deze film slecht is, en 67 minuten lang lachen om campy knulligheid kan ik helaas toch niet opbrengen. Grootste afknapper was dat ik op het einde zat te wachten op hoe het diner dat Ramses gaat opdienen er uit zou zien – maar tevergeefs, want in plaats daarvan zien we hoe ook hij zijn rode verf plengt, ditmaal tussen de raderen van een wagen waarin deze film eigenlijk ook wel thuishoort.
        Blijft eigenlijk alleen de historische waarde van deze film over. Als ik daarvoor nou een halve ster zou geven, wordt die waardering dan al gedekt door de halve ster die op MovieMeter als minimale beoordeling geldt? Ach welnee, we doen er nog een half sterretje bij voor die prachtige zuurstokkleuren en de fraaie bustes. Royaler gaat ècht niet.
 

Oh dear! The guests will have to eat hamburgers for dinner tonight

Herschell Gordon Lewis, het is toch een figuur die een zekere status heeft verworven in het horrorgenre. Mijn eerste kennismaking met het werk van de man kwam er via The Gruesome Twosome en dat was werkelijk een verschrikking. Het was dankzij een leuke openingsscène met twee paspoppen dat ik uiteindelijk toch nog 1* kon geven. Met Two Thousand Maniacs verbaasde Lewis me echter compleet en kon hij rekenen op een 2.5*. Mijn broer had nog Blood Feast liggen (ik was gestopt met kopen na The Gruesome Twosome) en die gisteren eens geprobeerd.

En dat blijkt dan weer van het niveau te zijn van The Gruesome Twosome, dus voor mij mag het hier stoppen met Herschell Gordon Lewis. Het enige pluspunt is dat zijn films nogal kort zijn, want voor de rest is hier bitter weinig positief aan op te merken. Het grootste hekelpunt moet ongetwijfeld het banket zelf zijn. Lewis bouwt heel de tijd op naar dit feestelijk gerecht om het dan uiteindelijk nooit te laten zien. De enige reden waarom ik bleef kijken was omdat ik benieuwd was wat Ramses dan eigenlijk had gemaakt en dan is dit wel een grote teleurstelling. Interessanter zijn de extra's die op de DVD staan. Even onzinnig zoals de film (er staat echt gewoon een twintig minuten durende short op genaamd Carving Magic die de hele tijd gaat over hoe je verschillende soorten vlees moet snijden), maar vond het wel een leuke toevoeging. Dit was trouwens wel een editie die op De Nacht van de Wansmaak is gekocht, dus ik weet niet of ze overal op staat.

Voor de rest weer de usual Lewis stuff, in hoeverre dat gezegd kan worden na 3 films. De regisseur heeft alle potten met rode verf die hij maar kon vinden aangeschaft en gebruikt deze lustig om zijn personages mee te bekladden. Sowieso een erg kleurrijke film, men moet enkel het verschil tussen dag en nacht nog eens uitleggen aan de makers, en de Godfather of Gore doet zijn naam eer aan. Lichaamsdelen worden met de vleet afgerukt of afgekapt en dat alles gebeurt onder begeleiding van een vreselijke soundtrack (dan was die hillbilly muziek uit Two Thousand Maniacs leuker) en al even abominabel acteren. Zeker die ene gast die zijn vriendin op het strand vermoord ziet worden. Niet te doen hoe slecht dat stuk is. William Kerwin mag de idiote flik spelen (Ishtar <-> Itar) en Mal Arnold mag zich amuseren als de killer. Die slecht te been is en op een bepaald moment besluit om een soort van machete vanop een kilometer naar zijn achtervolgers te smijten..

Er is blijkbaar nog een tweede Blood Feast waar de kleinzoon van Ramses dezelfde toer opgaat. Voor mij hoeft het allemaal niet meer en ik betwijfel of ik ooit nog iets van Lewis zal kijken. Er zit wel een zekere charme in zijn films, maar na 5 minuten ben ik het alweer kotsbeu geraakt. Alleen voor de echte liefhebbers blijkbaar.

1*

Mja, ik werd hier toch niet heel erg warm van. Ik ben over het algemeen wel te porren voor een slechte horror of een incompetente maar charmante cultfilm, maar deze sloeg toch wel erg door richting incompetent. Het verhaal an sich vond ik best leuk gevonden, en hier had best een degelijke horrorfilm ingezeten. Helaas! Ondanks dat en de vrolijke felle kleurtjes (dat dan weer wel) is dit toch echt heel erg slecht. Zelfs voor een B-film is het script abominabel en het acteerwerk zo mogelijk nog abominabeler. Als geheel is de film dan wel weer zo knullig dat het er een beetje leuker van werd, maar nog steeds niet heel erg leuk. Wel weer aardige gore, met hopen losse ledematen en emmers rode verf die er doorheen gaan.

Goed, het is maar 67 minuten en omdat het toch nog wel aardig in de richting van 'zo slecht dat het weer leuk is' komt, kon ik er wel met enig goed fatsoen doorheen komen. Maar dit soort prutswerk moet niet veel langer duren dan een goed uurtje, en ik heb mijn horrors toch liever wat serieuzer en mijn cultfilms met wat meer liefde gemaakt. Twee sterren.

Bloederige film voor de drive-in werd de eerste officiële splatter-movie en we kregen meteen enkele genre-voorwaarden mee: slecht acteerwerk, politie-onderzoek dat ons alleen maar verveeld terwijl wij wachten op de splatter-scenes, voornamelijk vrouwelijke slachtoffers, geen spanning, niet eng, misplaatste humor. krankzinnige muziek op de soundtrack ... ja je doet jezelf wat aan als genre-liefhebber.

De keuken-scene en het eind tillen het nog net tot enigszins memorabel niveau.

Het ene moment is het pikkedonker, het andere moment zitten we in het ochtendlicht. In Blood Feast is, for Pete's sake, van alles mogelijk. Dat is de detective die er wel erg lang over doet om Itar en Ishtar aan elkaar te koppelen. Geweldig als hij het gaat uitleggen. Zo stom dat het grappig wordt en dat geldt voor eigenlijk alles wat dit tot een film maakt. Met kleurtjes waar je hoofdpijn van krijgt, waar rood uiteraard de opvallendste is. Splatter. De eerste. De lokale slager zal destijds goede zaken hebben gedaan, want aan vleeswaren geen gebrek. De killer heeft het er maar druk mee. Rare snuiter die er ook niks van kan, maar wel gewapend is met een bot mes en twee formidabele wenkbrauwen. Het is maar goed dat dit slechts 67 minuutjes op de teller heeft.

De eerste zogeheten 'splatter'-movie dus. Naast het feit dat Blood Feast nogal gedateerd is, zelfs de bluray is niet echt mooi te noemen, heeft het nog veel meer zaken niet mee. Buiten de paar moorden om weet het simpelweg niet genoeg te boeien. En een goed script was ook in de jaren '60 al te maken.

Het budget was dan weliswaar amper $60,000, ook voor dat geld kun je betere acteurs van de straat plukken lijkt me. Het is af en toe werkelijk te slecht voor woorden. De politieagent die voortdurend hard op het bureau slaat, het statische opzeggen van elke zin door diverse castmembers en natuurlijk de killer die wel erg over de top is. Overdreven slecht, maar niet echt leuk. Helaas draait het ook veelal om meneer de politieagent die de zaak moet oplossen maar die geen enkele clue kan vinden, ook al gaat de killer nogal rigoureus te werk.

De moorden zijn dan wel theatraal, de effecten kunnen nog net door de beugel. Het is wel erg rood allemaal, maar dat is wel eens slechter gedaan, ook in moderne films. Wel jammer dat details dan wel eens te wensen overlaten. Zo'n hart dat wordt uitgerukt zonder dat er een gat in de borst te bespeuren is. Dat soort onzin. De soundtrack is op zijn beurt weer behoorlijk slecht. Soms deed het een beetje denken aan de deuntjes van de oude LucasArts games, al paste het daar perfect. Hier niet.

Het grootste voordeel is de korte speelduur. Knap om in zo'n korte tijd de film toch regelmatig saai te laten zijn. De moorden zijn wel leuk, maar dat was het ook wel een beetje. Misschien een halfje erop voor de historische waarde. Geen aanrader.

Veel mindere Gordon Lewis.

Ik lees hier dat het zijn eerste splatter-film was, waar hij uiteindelijk mee beroemd werd onder de horrorfans. Want ik denk niet dat Gordon Lewis nu ooit zal aanslaan bij het grote publiek. Misschien als er opeens een groot brandend verlangen naar oude Video Nasties uitbreekt.

Ik keek deze vooral omdat deel 2 is genomineerd bij de K.O. 2019 van horrorfilms. MM-collega alexspyforever had ook al genoemd dat je deze wellicht niet perse hoeft te zien mocht je deel 2 willen zien. Maar zo eigenwijs als ik ben ben ik hem toch maar eens gaan opzoeken, maar het was inderdaad niet nodig geweest.

Bij The Wizard of Gore kon ik het nog wel waarderen dat deze film zo ongelooflijk fout was. Deze film is ook redelijk fout, maar veel terughoudender op het gebied van gore. Er is veel minder te zien, wat misschien aan het budget kan liggen. Maar het gaat wel ten koste van de ervaring.

Gordon Lewis slaagt er nog wel in de gore nog enigzins indrukwekkend te maken en bij vlagen nog wel schokkend. Een artiest op het gebied van lichaamsdelen laten zien in oudere films. Al zal ik deze mening wellicht niet delen met andere filmliefhebbers.

Maar de gore verzacht de pijn van de film nog wel een beetje. Zeer goedkoop, maar duidelijk met een beetje liefde gemaakt. Want buiten de gore om, heeft de film weinig om het lijf. Nu is al meerdere keren gezegd dat je bij Gordon Lewis niet op acteerwerk moet letten, maar voor mij maken deze zaken integraal deel uit van de film.

En deze film neemt zichzelf veels te serieus. Wat opmerkelijk is aangezien het compleet stompzinnige verhaal. Het acteerwerk is abominabel. Iedereen lijkt een soort kinderboek voor te lezen. De dialogen zijn ook van lage kwaliteit. Net als de audio.

Slechts de killer zelf maakt bij vlagen nog een komische indruk. Maar van de rest van de acteurs en actrices is er weinig te beleven. Iedereen lijkt wel onder dwang te acteren. De film ontbreekt aan enige detail en de ene na andere domme keuze komt weer om de hoek kijken.

En oliedom verhaal. Slecht geschreven en zeer ondermaats geacteerd. Minder gore dan in bijvoorbeeld The Wizard of Gore en dat is helaas de sleutel in dit soort films. Ik zou kunnen zeggen dat ik dit nog rond de 2,0* of 2,5* zou kunnen geven, maar dan kan ik mezelf als schrijver van reviews niet langer meer serieus nemen.

Deze film zou de voorloper zijn in het toen nog erg prille splatter genre , mischien moet je de maker die credits geven , de gore is inderdaad overdadig aanwezig en voor die tijd wellicht schokkend .

het duurde nog wat jaartjes voordat de make up tovenaars zoals Bottin , savini etc lieten zien wat er zoal mogelijk is met een groter budget en professionelere aanpak .

het acteerwerk is wel echt de archilleshiel van deze film , monotoon opdreunen van lines is hier de standaard en het niveau is bedroevend slecht .

Nu weet ik waar sommige films hun mosterd hebben gehaald. Het is een scenario dat ik ook al in andere films zag waarbij een bepaalde seriemoordenaar telkens aparte lichaamsdelen van zijn slachtoffers meeneemt. Maar blijkbaar is deze film meer en geldt hij zelfs als één van de pioniers in het splatter genre in het algemeen.

Gesplatterd wordt er inderdaad wel. Veel bloed, nouja, veel nepbloed alvast. Misschien destijds erg schokkend, vandaag oogt het eerder wat klungelig. Maar lovenswaardig is het zeker. Vrij beperkte speelduur van de film en mede met het acteerwerk vrij monotoon van aard.

Het zijn de gruwelijke scènes die in het oog springen en de film tot de cultstatus hebben gelift. Daarmee is dan ook alles gezegd, want de rest was vrij ondermaats. Beetje vreemde soundtrack die je ook te horen krijgt. Een must see voor elke liefhebber, maar laat deze film alvast de aanzet gegeven hebben voor al wat later is toegevoegd. Ook dat is een verdienste!

Helaas ook deze film van pionier (wat gore films betreft) regisseur Herschell Gordon Lewis weet mij niet te boeien. Voor die tijd is de gore inderdaad opvallend aanwezig, maar het komt allemaal wat te klungelig over. Het verhaal stelt weinig voor, maar oké het is ook een horrorfilm die het van andere elementen moet hebben. Maar ook hier weet de film niet te scoren. De wijze van uitvoering wanneer de Egyptische restauranteigenaar de moorden pleegt, tart alle verbeelding. Niet zozeer de moorden, maar de weg er naar toe wordt wel heel erg simplistisch weergegeven. Daarbij een zeer rare soundtrack en vreselijk acteerwerk. Spanning ontbreekt helemaal. 4/10