War Book (2014)

Kan iemand hier iets over zeggen?

Schijnt op feiten gebaseerd te zijn. Een spannend en authentiek overkomend één kamer ('n kille vergaderruimte) drama, dat zich afspeelde in de tijd van de koude oorlog en waarin dilemma's over politieke, sociale en morele aangelegenheden centraal stonden. Jammer alleen dat het gebeuren zo nu en dan inzakte. Als kijker is het een benauwend nachtmerriescenario dat deze mensen besluiten zullen nemen over jouw toekomst (en van de wereld), met alle gevolgen en risico's van dien (in termen van oorlogsspelletjes). De cast speelde geweldig.

Mooi gespeeld drama, als een toneelstuk. Boeiend onderwerp, maar heel aangrijpend vond ik het niet. Uiteindelijk blijft het maar bij een plan van wat te doen als. En of dat nu werkelijk zo zal worden uitgevoerd is aan zoveel variabelen onderhevig. Wie zegt dat de Verenigde Staten zich gaat mengen in een nucleair onderonsje tussen Pakistan en India? En daar hangt dan die belangrijkste vraag van Engeland en dit groepje mensen aan vast, want de rest van de aan te pakken zaken zijn helemaal niet zo interessant.

Maar het drama blijft door het spel van het groepje erg goed, hoewel ik de minister wel zwak vond.

De onenigheid onderling vond ik eigenlijk nog het meest sprekend.

Een nepkabinet moet oefenen wat er allemaal besloten moet worden in geval van een nucleaire oorlog en bespreekt allerlei denkbeeldige scenario's. Er wordt goed gespeeld maar ik vond het behoorlijk saai. 95 hele lange minuten luisteren naar wat stijve Britten in een kamer die discussiëren over wat er volgens hen zou moeten gebeuren. Pfffff... zware kost in ieder geval. Ik had moeite de aandacht vast te houden, het interesseerde me gewoon niet genoeg.

Een intrigerende inkijk in de werking van een overheid - de versie die in gang treedt als die overheid zich in haar bestaan bedreigd begint te voelen, waarbij zoals altijd schijnt te gebeuren de rechten en belangen van de burger als sneeuw voor de zon verdwijnen. In het belang van het grotere goed, of zoiets.

Tot zover weinig nieuws, en het spel gaat dan ook meer over de interacties tussen de personen in de kamer dan over de letterlijke inhoud - dat neem ik dan tenminste maar even aan. Maar die interacties blijven wel wat vlak, weinig uitgewerkt, en weinig interessant. Waarmee de vraag zich opdoet wat de makers van deze toneel-achtige film nou eigenlijk wilden bereiken - shockeren met hoe plat een regering in crisis werkt? Niet echt geslaagd, wat mij betreft.

Spelen met dillema's. Altijd leuk om te doen en om naar te kijken.

De film zet een aantal kopstukken in een kamer. De kopstukken buigen zich over een oorlogsscenario. Wat volgt zijn discussies en keuzes. Het levert boeiend, maar ook vluchtig theater op.

Van veel doorwrochte betogen is namelijk geen sprake. De snelheid van handelen staat voorop. Dat komt in de film goed naar voren. De snelheid creëert echter ook oppervlakkigheid. Het genereert niet de intensiteit die nodig is om in het toneelstuk te worden meegezogen. De snelheid maakt dat er afstand blijft tussen kijker en plot.

Aardig is dat er zich (naast het rollenspel) een tweede verhaallijn ontwikkelt, waarin de onderlinge verhoudingen (met veel oud zeer) naar voren komen. Doordat bij de kijker specifieke kennis ontbreekt, is er ook hier logischerwijs afstand.

In een extra halfuurtje film hadden de personages meer uitgediept, en de twee verhaallijnen meer verweven, kunnen worden.

En dat zou zeker geen straf zijn geweest, want er wordt goed en overtuigend geacteerd.

Die keus is helaas niet gemaakt.

Sodeju dit was me een staaltje acteergeweld zeg.

Edoch, de film zelf is me toch wat te abstract.