Esio Trot (2015)

Geinig.

Het heeft wel eens langer geduurd vooraleer ik het nieuwe jaar aanving met een film uit datzelfde nieuwe jaar, deze keer was het blijkbaar meteen prijs. Kende het verhaaltje van Dahl niet (hoewel ik vroeger wel fan was), maar dat deed naar mijn gevoel weinig af aan de ervaring.

Esio Trot is een wat kleine - waarschijnlijk wel TV - film, al moet je goed opletten om het er aan af te zien. Het doet eerder aan als een Jeunet voor jongere kijkers. Het doet soms nét iets te leeg aan, maar verder oogt het allemaal lekker knus en warm. Erg gezellig sfeertje dat de film makkelijk weet te dragen.

De vertelstem van Corden doet sterk denken aan Jude Law, wat op zich niet eens zo verkeerd is om het Britse sfeertje wat kracht bij te zetten. Dench en Hoffman zijn grappig als stoffige oudjes, veel kleine details die typisch zijn voor Dahl en een economische speelduur zodat je niet twee uur lang opgesloten zit in wat verder een simpel verhaaltje is.

Gericht op iets jongere kijkers, maar charmant genoeg om ook daarbuiten liefhebbers te sprokkelen. Wie vroeger fan was van Dahl doet er goed aan deze even mee te pikken. Geen groots juweel, wel een lief en charmant filmpje.

3.0*

The price of love… !sesiotroT

Geinig filmpje.

Geen verhaal dat ik meteen kende van Roald Dahl. Het is dan ook een wat kort verhaal om eigenlijk een hele film mee te vullen. Toch doen de makers het aardig om het de speelduur boeiend te houden. De vertelstem is prettig. De acteurs sympathiek. Het ademt net iets teveel televisie uit voor een film. Maar als tussendoortje goed te verteren.

3 sterren.

Wat een vreselijke slechte film. Niet grappig. Niet ontroerend. Niet origineel. Gewoon niet leuk. Terwijl ik de boeken van Roald Dahl wel erg grappig en origineel vind. Ook Dench vind ik normaal gesproken erg goed. Nu niet. Het

Charmant filmpje dat met twee kanjers als Dustin Hoffman en Judi Dench heerlijk tot zijn recht komt.

Een echt aangename verrassing met veel grappige momenten - doorgaans gesteund op de bedeesdheid en ook vindingrijkheid van onze Hoppy - in deze film die ook inzake decor, kleur en camerawerk aangenaam om volgen is.

Hartverwarmend.

Deze ook eens geprobeerd en vond het wel een lief filmpje. Geen moeilijk verhaal, maar vond het wel boeiend genoeg om de volledige speelduur te vullen. De cast was goed op dreef en was echt geknipt voor de rollen. De sfeervolle muziek maakte het plaatje compleet.

Een klein, fijn filmpje die wel eens het bekijken waard was.

Heerlijke kitsch. Alles ademt warmte: van het schuchtere sufferdje dat Dustin Hoffman neerzet en de levenslustige lellebel die Judi Dench vertolkt; tot het vet aangezette kleurenfiltertje en de knullige decors op het beeld en de krakerige platenmuziek van Louis Armstrong op het geluid. Dat elke pientere geest het plot al binnen enkele minuten heeft uitgevogeld en dat het niks nieuws presenteert, doet eigenlijk niks aan de charme af. Het is zo herkenbaar als Roald Dahl dat het knullige universum - ergens tussen alledaags herkenbaar en wonderlijk magisch - mij meeneemt in haar logica. Grappig trouwens: het enige conflict in de verhaallijn, Mr Pringle die mevrouw Silver ook probeert te versieren, zat helemaal niet in het oorspronkelijke prentenboek. Op zich was die toevoeging noodzakelijk, want echte schildpadden zijn nou eenmaal minder expressief dan getekende exemplaren, dus de focus moest wel naar de menselijke karakters gaan.

Na Matilda gisteren vandaag deze verfilming van een kinderboek van Roald Dahl gezien. Met het boek ben ik vertrouwd, het is behoorlijk dun, dus ik vroeg me van te voren af hoe je daarmee een hele film vult.

Dat wordt opgelost door een liefdesrivaal die niet in het boek voorkomt te introduceren. Een bijzonder irritant persoon, maar dat is functioneel in het verhaal. Het voelt een beetje onwennig aangezien ik vertrouwd ben met het boek en alles wat afwijkt voelt dan een beetje raar. Ook levert het allemaal wat extra drama op, wat totaal niet aanwezig is in het boek. Maar gezegd moet worden dat deze afwijkingen van het boek uiteindelijk ten goede komen voor een film die toch ook volwassenen moet aanspreken. Het krijgt iets meer diepgang zo. Bovendien is het basismateriaal gewoon te beperkt, dus dan zijn de enige opties of kiezen voor een kortfilm of het toevoegen van extra materiaal.

Ook de verteller speelt een soort van rol in het verhaal en ik weet niet helemaal of ik die kunstgreep echt geslaagd vind, aangezien zijn rol in het verhaal nu ook niet echt veel voorstelt. Of een rol die meer doorvlochten is met het verhaal of een klassieke voice over zou misschien beter werken.

Films over oude mensen zijn redelijk schaars, kinderboeken over oude mensen lijken me al helemaal bijzonder. Het levert in ieder geval een mooie rol voor Dench op. Wat Hoffman betreft ben ik helaas wat minder overtuigd. Alleen mompelen is niet voldoende om een verlegen persoon neer te zetten; ik geloof hem gewoon niet.

In ieder geval aardig voor een keertje, maar net als zoveel boekverfilmingen (en zeker bij Roald Dahl) heb ik uiteindelijk toch een voorkeur voor het boek. 2,5*.

Dustin Hoffman gaat net zo traag als een schildpad op zijn doel af, maar wanneer je doel zo charmant (en sexy) als Judi Dench is kun je wel wat geduld opbrengen. Geweldige rol van Richard Cordery als de met een olifantshuid gezegende Mr Pringle, en van de vele grappige namen die Hoppy voor zijn huisdieren verzint is Usain toch wel mijn favoriet. A feel-good movie if there ever was one.

Best leuk.

Dustin Hoffman en Judi Dench doen het alleraardigst in dit charmant niemendalletje. De film teert voornamelijk op de warme kleuren, hetgeen een visueel aantrekkelijke film oplevert. Het kleurrijke terras van Mr. Hoppy is een gezellig decor. Dat het verhaaltje an sich dan weinig voorstelt, maakt niet uit. De speelduur is bovendien beperkt - ook de enige juiste keuze - waardoor deze film gemakkelijk wegkijkt. Van James Corden en diens nichterige manier van doen ben ik geen fan, maar ach, voor dit genre kan het nog net.

3

Ik had de reclame gezien voor deze film op televisie. En omdat mijn vriend en ik die week beide vakantie hadden konden wij deze film gewoon eens ouderwets “live” op tv kijken. Waar de film verrassend veel green screen momenten kent – die helaas te duidelijk green screen zijn – is de film wel erg lief. Ik weet even niet hoe ik Esio Trot anders moet omschrijven haha. Het is erg schattig hoe een oudere man indruk probeert te maken op een andere vrouw en zijn hele huis vol schildpadden laadt om haar wens in vervulling te laten gaan. Misschien niet helemaal de juiste tactiek, maar er zit een lieve gedachte achter. De film is verder niet heel bijzonder, al kent het wel een verrassend moment. Maar hij is best leuk als tussendoortje zolang je je niet teveel gaat ergeren aan de overduidelijke green screen momenten.