High-Rise (2015)

Erg matig. Zoals wel vaker bij Wheatley: aan ideeën geen gebrek, aan een sterke uitwerking daarentegen wél (Kill List uitgezonderd). Sluit me vooral aan bij wat Belon reeds zei; nogal een vis noch vlees film waarin Wheatley maar niet lijkt te weten wat ermee aan te moeten. Eerste uur valt nog wel doorheen te worstelen, maar zodra het tweede uur intrede doet verliest de film compleet de focus, in hoeverre die überhaupt aanwezig was.

Visueel verder wel aardig al was het zeker niet genoeg om de film te dragen. Soundtrack vond ik ook tegenvallen; van Portishead mag je toch op zijn minst verwachten dat het de film een aparte vibe meegeeft, maar echt verheffend was het geenszins. Voor het visuele aspect en de flamboyante rol van Irons kan ik nog 1,5* kwijt, voor de rest een saai janboeltje. Wat jammer weer, want uit zo'n concept valt toch een betere film te puren.

Het zal wel een literair hoogstandje zijn maar het kon mij niet boeien. Acteerwerk was prima, de sfeer totaal jaren 70, maar wat moet je met zo'n film? Het klasse verschil tussen rijk en arm aankaarten? Het verval van een gemeenschap in kaart brengen? Geen idee. Dit genre moet je liggen anders niet aan beginnen.

High-Rise is een aparte film over een flat. Zo simpel is het. Net zoals in de film Snowpiercer gaat de film over een klassenverschil, ditmaal dus in een flat.

In het begin is het verhaal nog redelijk te volgen, maar gaandeweg ontspoort de film volledig en wordt volledig bonkers. Verhaal is niet meer te volgen (als dat er al is) en de personages doen de meest geschifte dingen. Ondanks, of misschien dankzij de ontsporing is het een geslaagde film. De film is prachtig geschoten. Er is veel oog voor kleur en door het camerawerk heeft de film een heel vervreemdend effect op de kijkers.

Een ding wat zeker is: een film als deze vergeet je niet heel snel meer.

High-Rise is een anarchistische film die op een bijna romantisch-melancholische manier teruggrijpt naar het verleden. Het plot vliegt alle kanten op en soms zelfs vet uit de bocht, waardoor elementen in plaats van dramatisch eerder onbedoeld komisch overkomen. Dat kan nooit Wheatley’s bedoeling zijn geweest.

Het draagt alleen maar bij aan het idee dat Wheatley’s film een aaneenschakeling is van stijlelementen, van onheilspellend naar grappig en weer terug. Style over substance? Misschien, maar lekker duister en bleek en rafelig maar ook ragfijn, dat in ieder geval wel.

Lees verder: Cinema Interruptus

Prima film, die een dito sfeer te bieden heeft. Leuk hoe het verschil in klassen hier word geschetst, en hoe het verval van de aanwezige community in het flatgebouw word neergezet. Verder word er overtuigend geacteerd door de cast. 3,5 Ster.

Eindelijk beschikbaar: Portishead - SOS - YouTube

Mja toch wat tegenvallend. Het verhaal an sich is veelbelovend helaas is de uitwerking niet top. Het is nogal rommelig net als het flatgebouw op een gegeven moment en identificatie met de personages is nauwelijks mogelijk.

Geen hoogvlieger.

Ben ik de enige die vind dat de poster een nageaapte Photoshop-versie van de poster van A Clockwork Orange is?

De hoge verwachtingen werden niet ingelost.

Het begin is nog best aardig, een soort flatgebouw Utopia, maar verzandt halverwege in absurde chaos. Een soort Clockwork Orange muiterij-achtige setting. -gaap-

De personages zijn zonder uitzondering werkelijk weinig boeiend en naar het einde toe was het echt een hele beproeving om hem af te kijken.

Skippen als je hem nog moet kijken is mijn advies.

Intrigerende film, die zeer mooi is vormgegeven. Enige minpuntje vond ik dat de overgang opeens wel heel spontaan plaatsvond, ik had sterk het gevoel dat er een stuk tussen mistte.

Wat deze film net anders maakt dan andere films over de klasse-verschillen, zoals eerder genoemde snowpiercer waar dit wel veel op lijkt, is dat het in deze film het initiatief tot rellen niet bij de armen, maar bij de rijken ligt. Hoewel de 'armen' wel de aanleiding geven en het eerst een 'rel' verooraken, zijn het de rijken die de fatale rel in gang zetten.

Trailer (http://cine.nl/high-rise-trailer/) was nog hoopgevend, maar uiteindelijk vond ik hem tegenvallen - vooral omdat ik het boek ervoor gelezen had, dat vele malen beter is.

Magere uitwerking van een in potentie prima verhaal. Haast vanuit het niets ontstaat er een soort klassenstrijd in een flat die zo goed als niet in verbinding staat met de rest van de wereld. De bewoners voegen zich schijnbaar instinctief en zonder enige passie bij de groep waartoe ze blijkbaar behoren, roven en neuken erop los en dat is dat. Op zich hou ik er wel van als er niet te veel wordt uitgelegd, als het nu eenmaal is wat het is en je doet het er maar mee, maar als dit het is, laat dan maar zitten.

Helemaal mee eens een pudding stort langzamer in elkaar dan deze film.

Just saw the film and Clocwork Orange is the first association. And now you solved it. Yes it definitely is A Clockwork Orange poster expressing the feeling of the film. (At least in my head

Het lukte me na een half uur niet meer om de aandacht erbij te houden. Wat een chaos.

1,5*

Begint goed, maar loopt ergens halverwege helemaal fout. De makers lopen zichtbaar over van ambitie en ideëen, wat in den beginne, ondanks de beperkte locatie, leid tot enkele visuele pareltjes. Maar als vervolgens de personages zijn geïntroduceerd, en er een verhaal verteld moet worden gaat het hopeloos mis. Zelden de laatste tijd zo'n pijnlijk gerommel gezien als in de tweede helft van High-Rise. Zou trouwens best wel eens met opzet gedaan kunnen zijn door de makers, omdat men op deze manier de leegheid van deze samenleving wil laten zien, maar mijn conclusie is dat dit dan toch zijn doel volledig is voorbijgeschoten

Jammer voor Hiddleston die ik eigenlijk voor het eerst een behoorlijke uitstraling vind hebben. Irons doet zijn ding, maar de schmierende Luke Evans(dracula) moet op deze manier gaan vrezen dat zijn rol in speelfilms binnenkort is uitgespeeld.

Bah, alweer zo'n pretentieus gevalletje. Een film die te nadrukkelijk probeert maatschappijkritische punten erin te rammen op een semi-satirisch, dadaïstich, onbegrijpelijk, vrijblijvende manier. Nou ja, de punten zijn wel duidelijk, maar waarom dat moet leiden tot dit soort pseudo-artistieke werkjes zal mij altijd een raadsel blijven. Ze zijn er gelukkig niet veel meer, maar dit een geval van een slap verhaal dat zich door allerlei artistieke truukjes meent te kunnen verkopen als 'kunst'. Maar elke film die kunst probeert te zijn, is niet te pruimen. Dit dus ook niet, ondanks de ijzersterke cast.

Ha, een citaat van Freek de Jonge

Snowpiercer kruisbestoven met Apocalypse Now. Maar dan met de nodige steekjes los.

Hiddleston heeft naar acteurs in Cronenbergfilms en naar Michael Fassbender gekeken. Wat ik als compliment bedoel.

Een zooitje is het. Een bij vlagen bevlogen zooitje waarbij Wheatley met zwier uit de bocht vliegt als een The-Fallnummer. En on that note: The Fall, Can, Portishead dat ABBA covert... bepaald geen onverdienstelijke soundtrack.

Gisteren plaatste ik een primaire reactie na het zien van High-Rise zonder op de inhoud in te gaan. Wheatleys films hebben de eigenschap dat ze, althans in mijn gedachten, blijven nagalmen en deze is geen uitzondering.

Ik heb het vermoeden dat een van de redenen dat de film thematisch all over the place lijkt, juist een aanwijzing is voor de thematiek van de film. Op enig moment, volgens mij als Laing met Royal, de 'architect', spreekt over de nostalgie naar een onbekende tijd van de vrouw van de laatste, kenschetst Royal zichzelf als een modernist.

Het modernisme - een begrip dat overigens verschillende definities kent - als stroming in de kunst kenmerkt zich onder meer doordat de modernistische kunstenaar zijn positie bepaalt tot de moderniteit, tot de opkomst van de massa(cultuur), tot democratiserings- en emancipatieprocessen. De verhouding van de modernist tot dit 'project' van de moderniteit is getroebleerd en leidt niet zelden tot een zeker cultuurpessimisme, een elitaire teruggetrokkenheid, een 'ivoren-toren'-positie, die hier nogal letterlijk verbeeld wordt door de penthousebewoning van Royal (een speaking name die weinig aan de verbeelding overlaat). Overigens waant Royal zich weliswaar een democraat, maar de paradoxale vorm die hij geeft aan zijn illusoire gelijkheidssentiment, is een onmiskenbaar symbool van ouderwetse, aristocratische, verticale hiërarchie.

De elite trekt zich terug in decadente, nostalgische verbeelding, hoog in hun letterlijke en symbolische toren, waar zij feesten houden die doen denken aan het Franse hof in de achttiende eeuw (er is zelfs een referentie aan 'cake'), terwijl onder hun voeten (net als in die achttiende eeuw) het vuur van de revolutie begint te smeulen. Wanneer zij doordrongen raken van de noodzaak om zich te verhouden tot de roep om democratisering, is hun handelen hopeloos achterhaald en inadequaat, waarmee zij hun eigen ondergang uiteindelijk onontkoombaar maken.

Die ondergang van het modernisme betekent de opkomst van een nieuw tijdperk, een postmoderne samenleving. Postmoderne kunst is in tegenstelling tot moderne kunst niet meer voor een thematisch gat te vangen, versnipperd, all over the place kortom, net als de film. De onderliggende norm van coherentie, het eenheidsdenken dat in de modernistische kunstopvatting nog domineert, heeft plaatsgemaakt voor de fragmentatie die gepaard gaat met de ontmaskering van de grand récits , voor de 'kleine verhalen' van het postmoderne denken.

Er is nog een ander (politiek) aspect aan die paradigmatische (power)shift, aan de machtswisseling. Het lijkt erop dat de vrouwen in deze film er het beste vanaf komen en de suggestie wordt gewekt dat dit niet geheel toevallig is. De oude, patriarchale, elitaire leider is dood; de dierlijke bruut, Wilder (weer een speaking name) die het opstandige volk leek te leiden ook, afgeslacht door het collectief van de vrouwen. Laing lijkt zich te realiseren dat er enige opzet zit in het handelen van deze vrouwen, die in hun schijnbare afzijdigheid het heft in handen hebben gekregen en hem - hij wordt van meet af aan geobjectiveerd door de vrouwen in het gebouw - aanhouden als toyboy. Met de overgang naar een matriarchale samenlevingsvorm heeft de eerder genoemde onbestemde nostalgie van de vrouw vorm gekregen.

Uiteindelijk zit de bastaardzoon, excusez-le-mot, van Royal - buitenechtelijke kinderen verwekken is een dierbare hobby van mannelijke monarchen - op een potsierlijke uit puin opgetrokken troon en klinkt er een speech van Thatcher. Dat juist deze vrouwelijke, democratisch verkozen, Iron Lady het laatste woord krijgt, onderstreept dat de era van de vrouw is aangebroken, maar ook dat we van de dageraad van dit nieuwe tijdperk niet te hooggespannen verwachtingen moeten hebben.

Van de week naar deze film geweest. Ik heb in het kader van random acts of kindness ook nog twee kaartjes voor een film gekocht voor twee mensen na mij. Die waren er erg blij mee hoorde ik achteraf. Ik vond het een hele rare mooie bijzondere film! Ik wist er niks vanaf en werd positief verrast. Echt een film gemaakt door sick twisted minded regisseur en daar hou ik wel van! Prettig gestoorde film. goede muziek met goed acteer werk en mooie muziek! Een aanrader voor kijkers van films als Rubber of Réalité of Torrente of werk van Alex de Aglesia.

Ruw Pareltje!

Wat een hoop gezever over deze film... Het is een (helemaal niet zo moeilijke) film over de klassenverschillen in één gebouw (dat je als dé wereld zou kunnen interpreteren) en de strijd en chaos die daar uit voort komt. Dat je bijvoorbeeld op een gegeven moment niet meer weet wie precies wie is (van welk kamp dus), geeft die chaos juist erg goed weer en is denkelijk exact de bedoeling!

Zowel surrealistisch als realistisch verbeeld. Heb een aantal geniale scenes voorbij zien komen. Prachtige cinematografie; super sfeervol en aparte combinatie tussen retro en modern. Ondersteund door een heerlijk uitgedokterde soundtrack.

Ben Wheatley heeft inmiddels dubbel en dwars bewezen een bijzonder en veelzijdig regisseur te zijn die bij al zijn films de kijker in een soort maatschappelijke spiegel laat kijken. Met een hele vette knipoog! 8/10*

Alleen dat driehoekje dan, maar om nu te zeggen dat het een nageaapte poster is.... Dat ghaat wel héél ver.

Met de voice-over in de openingsscène gaat het meteen al mis. "We leefden in een toekomst die al plaats had gevonden”. Wat moet je hiermee? Niks dus. Het enige dat je kan concluderen is dat er hier een regisseur aan het werk is die vorm boven de inhoud verkiest. En na een half uur wordt deze conclusie bevestigd. Scènes vertonen geen enkele onderlinge samenhang, lijken willekeurig aan elkaar geplakt (Sterker: Lijken willekeurig geschoten te zijn). Je hebt geen idee waar de film uiteindelijk over gaat en naar toe wil,. Als Wheatley net zo veel aandacht aan het verhaal had geschonken als aan de vormgeving, dan had ‘High-rise’ nog wel iets kunnen worden, maar de regisseur vond het schieten van esthetische plaatsjes waarschijnlijk belangrijker. Dit is nu de tweede film die ik gezien heb met Tom Hiddleston, de eerste was ‘I saw the light’ een totaal oninteressante biopic over country zanger Hank Williams en dan nu ‘High-rise’ beide uit 2015. Nu kan dat jaar een rampjaar zijn geweest voor de carrière van Hiddleston, maar hij kan ook wat beter opletten tijdens het lezen van scenario’s. En wat Ben Wheatley betreft: Ik denk dat er niet snel een andere film van deze mislukte regisseur in mijn dvd-speler terecht komt.

ja t eerste deel was interessant.. en dan.. gaat t ineens downhill, confusing, onwerkelijk..misschien wel de bedoeling maar wilde al verder spoelen en das geen goed teken. acteerwerk prima, flatgebouw sucks. inderdaad very english. wel leuke momenten in de film maar te onwerkelijk en te chaotisch.. mooie vrouw is ze , met dr zoontje Sianna Miller.. .:-) wat een lekker ding .. voor de 30 + mensen .. en ouder. haha.. maar jammer dat t zo gaat allemaal., had veel beter kunnen zijn deze film... en waarom word er zo ongelooooflijk veel gerookt in deze film?

ok het einde .. horrriblble.. duister, black movie.. onrealistisch.. overdreven.. misschien voor de liefhebbers een hele goeie! ik vond het wat te bizar allemaal.. Soundtrack was wel leuk! Film overall : acteerwerk : prima: verhaal : ok, te overdreven,maar het intrigeerde me wel. special fx niet echt van toepassing.. t gebouw zag er bagger uit... wat moet ik geven hier.. nou. ok , de hoofdacteur maakte de film met een paar anderen.. toch wel 3 sterren voor de liefhebber, ik kon me gewoon niet helemaal inleven in alle gebeurtenissen.. terwijl het begin er wel naar was.. toch snap k de bedoelingen wel..

Ontstellende zwakke film ondanks een degelijke cast. Je krijgt 2 uur eigenlijk niks. Het verhaal weet geen enkel moment te boeien en ook qua vorm en beelden wist het me niet te raken. De bedoeling van de film lijkt mij vrij duidelijk met die klassenverschillen in één gebouw, maar heel het gedoe komt bij mij wat te geforceerd aan en vooral de uitwerking is vaag. Mag dan een apart of bizar filmpje zijn, ik was blij dat de film gedaan was. 2/10

Interessant plot en een ook best interessante regisseur, die de film echt een eigen gezicht geeft. Prachtig vormgegeven allemaal, die retrostijl en al zijn cinematografische trucjes. En de continu aanwezige muziek schept ook veel sfeer. Zitten wat geweldige keuzes tussen die wat scènes best wat groots geven. Maar zo chaotisch als de gebeurtenissen in de film verlopen is de regie eigenlijk ook. Dat zou de bedoeling kunnen zijn, maar ik heb het idee dat het nog een veel betere film had kunnen zijn met een wat strakkere hand van Wheatley, ook op de montagetafel. Van een echt zorgvuldige en evenwichtige opbouw is amper sprake en veel van de personages blijven net iets teveel onbeduidend. Hiddleston is wel intrigerend in de hoofdrol. Irons is altijd goed en Evans speelt ook leuk.

Met het boek was ik eerlijk gezegd niet bekend. Wel grappig, tijdens het kijken van de film vond ik de film al wat literairs hebben. Verhaal en sfeer doen wel wat denken aan dystopische boeken als 1984. Alleen wat misschien een ijzersterk boek is voelt in de film toch als niet helemaal waargemaakte potentie. De parallellen met onze maatschappij liggen er naar mijn smaak vaak wel wat heel erg dik bovenop. Er blijft weinig te raden over in de film. Alle chaos en seks en geweld maken wel indruk, maar het wordt wel wat eentonig omdat ze er wat te lang mee doorgaan. Dan had ik liever wat meer aandacht voor de personages gezien of een lekker lange suspensevolle aanloop voor de bom barst in het slotakkoord. Dat is misschien een stuk meer standaard, maar de film is al uniek genoeg in zijn stijl en sfeer, en juist doordat de film nu haast een abstracte ervaring is gaan het ietwat standaardverhaal over de klassen en onze maatschappij met die wat voor de hand liggende metaforen wat storen. Een royale 3.0*.

Mijn eerste ervaring met deze regisseur en het is geen tegenvaller. Het eerste gedeelte van de film leer je de mensen wat kennen en hoe zij leven, het tweede deel veranderd in een absurd verhaal maar ik kon me er toch wel mee vermaken. Hoe mensen op elkaar reageren, hoe ze wonen, het verschil tussen arm en rijk. Ik vond het allemaal niet te arty farty en daardoor kwam de regisseur er wel mee weg.