Tangerine (2015)

Baker's fascinatie met sex workers was bekend, en zo verrassend is het niet dat hij nu een lans breekt voor transgenders, nog voor het hele Jenner gebeuren.

Vooral een visueel prachtige energieke film, met veel sterk contrast belichte scenery, en Los Angeles komt echt tot leven in de iPhone 5 cinematografie van Cheung. Al is Tangerine meer dan een visueel pareltje, naast haar krachtige boodschap voor sex workers heeft Tangerine de aandoenlijke ontvlambare performance van Rodriguez, en ze is echt een revelatie en een lust voor het oog. Zeer aanstekelijk in haar enthousiasme.

Tangerine is liquid narrative driven, verwacht dus niet narratief enorm aan je trekken te komen. Zoals het hoort in cinema is het verhaal nooit het doel, maar slechts een middel. De humor is snel en treffend en past perfect bij het energieke tempo die Tangerine hanteert. Tangerine is naturalistisch maar aan de andere kant weer niet. Baker weet een perfecte middenweg tussen naturalisme en surrealisme. Wat een fijn werkje.

Zoals verwacht één van het beste werkjes die je dit jaar tegenkomt, zo niet dé beste. Hoe dood Hollywood mag zijn, zo levend is de indie scene.

Je moet talent zijn om met Iphones 5 een film op straat te filmen die er zo uitziet. Dat is echt bewonderenswaardig. Weg vooroordelen over die manier van filmen. Het kan dus gewoon. Alleen daarom is Baker een regisseur die ik in de gaten ga houden. Het idee alleen al en het dan op zo'n manier doen.

Maar dat is niet het enige. Tangerine is een warme film die zijn onderwerp menselijk en vol humor benaderd. Met name de portrettering van de prostituee's is echt heel sterk. En waar de film in het begin een op een positieve manier geimproviseerd lijkt (maar het niet is), zo blijkt de film tegen het einde veel doordachter te zijn dan hij eruit ziet. Knap.

4.0*

Snel te vergeten film over prostituerende transgenders en een biseksuele Armeense taxichauffeur met een gezin. De schier eindeloze wandeltocht langs Santa Monica Boulevard (niet de meest mensvriendelijke buurt van Amerika) en omgeving, begon mij vrij snel de keel uit te hangen. Het schreeuwerige gedrag in de Donut Time maakte het er vervolgens niet beter op. Enig hoogtepunt: de scène in de autowasserette. Door de uitgenaste wisselingen van de achtergrondkleuren door de voorruit was die best komisch. Voor de rest een matige film, waar ik niet warm of koud van werd.

Goeie film over een transgender prostituee die te horen krijgt dat haar pooier het met een ander doet. Qua verhaal stelt het allemaal niet veel voor, maar het hele wereldje waarin de personages zich bevinden wordt wel goed neergezet en er valt ook genoeg te lachen. Tegelijkertijd rauw en mooi (kleurrijk) in beeld gebracht (zeker als je bedenkt dat het allemaal met iPhone's is gefilmd).

Wel mooi geschoten, en LA komt echt tot leven en de sfeer is lekker zomers en fijn. Ook de muziek is prima. Maar de film is daarnaast niet heel boeiend over het geheel. Wel kent de film enkele fraaie losse scènes, maar interesseren wist het me nergens. Dat komt vooral door de spelers die me allemaal net te schreeuwerig waren en dan vervliegt mijn aandacht al snel. 2,5*.

De film waar ik dit jaar het meest naar uitkeek. Dit moest wel iets bijzonders worden vanwege het feit dat alles met de iPhone geschoten is. Zorgt toch wel voor een unieke look. En dan te bedenken dat het niet een stijlkeuze is geweest maar om budgettaire redenen zo gedaan moest worden. Erg knap gedaan.

En het ziet er fantastisch uit. Op zo'n manier geschoten dat je niet zou zeggen dat dit echt met een telefoon is opgenomen. Toch ziet het er net even wat anders uit dan een film die met de professionele digitale camera en/of op film is geschoten. En die look zorgt al heel veel voor de juiste sfeer in Tangerine. Het is erg "glossy en sparkling looking". De beelden spatten werkelijk van het scherm. Geweldig gebruik van licht ook. De shots zijn stuk voor stuk prachtig. Het rauwere van de telefoon camera geeft net dat beetje realisme aan de film mee. Vooral de avond/nacht shots zien er daardoor verbluffend mooi uit.

Erg verhalen is Tangerine niet. Er is een lijn aanwezig maar net als in Baker's Starlet (2012) komt het beste van de film uit momenten die op den duur een groot geheel gaan vormen. En zo wordt in Tangerine het verhaal gaandeweg gecreëerd ipv. een vooraf vastgesteld narratief krijg je hier een meer real time iets voorgeschoteld. En daar ligt de grote kracht van de film. Ook helpt het dat de film erg leuke karakters kent. Het zijn working girls, maar Baker richt zich niet echt op die elementen maar meer op de mensen zelf. Hij geeft een heel ander beeld dan de vooroordelen die mensen over transgender working girls hebben. En daarmee weet hij net als in Starlet erg mee te verrassen. De situaties die voorbij komen zijn stuk voor stuk erg leuk. De humor is volop aanwezig en alles verloopt lekker vlot. Ook de drama werkt erg goed. Er komen een aantal erg mooie momenten uit situaties die door de goede opbouw daarnaartoe erg goed werken.

Acteerwerk is erg fijn om te mogen aanschouwen. Maya Taylor doet het erg leuk. James Ransone doet het goed als pooier en ook Mickey O'Hagan heeft een geweldig personage om mee te spelen. Maar degene die de show steelt is absoluut Kitana Kiki Rodriguez. Wat een verademing om die bezig te zien. Erg naturel en met veel passie en aanstekelijkheid brengt zij het karakter van Sin-Dee tot leven.

De hoge verwachtingen die ik had van Tangerine zijn ingelost. En meer dan dat. Vooral op emotioneel vlak was het meer dan ik op gehoopt had. Weer een voltreffer voor Baker na het eveneens geweldige Starlet. Zeker een regisseur die we in de toekomst in de gaten moeten houden.

enige pluspunt aan deze film is dat het inderdaad heel knap gefilmd is met 3 iphones 5s (vandaar 1 punt extra), maar voor de rest is het alleen maar een anderhalf uur shit, bitch en fuck... Slap verhaal en die sin-dee.. damn, wat een irritant personage met ook nog eens een onwijs irritante stem, plus dat Kiki Kitana Rodriguez (sin-dee dus) ook nog eens het slechts acteert van de hele cast. Ze houd erg van over acteren. Ook de subverhaallijn over de taxichauffeur is niet echt interessant en de scene met hem en die selena in zijn taxi... tsja wat daar gebeurd, viel te verwachten dat die daar niet zo van was

Op zich toen ik over deze film hoorde leek mij het gegeven wel interessant, maar helaas.. vond het erg tegenvallen...

Niet geweldig boeiend.

De technische beperkingen van de iPhone zijn erg duidelijk vond ik, beeldkwaliteit is vaak suboptimaal en de kleurenfilters hebben vaak een iets te hoog instragram gehalte. Maar de cinematografie was zeker niet slecht. Then again, zo heel veel heeft dat niet met de camera zelf te maken.

De soundtrack is ook erg dubbel. Leuk om eens wat échte electronic te horen in een film (en dan niet eens tijdens club scenes), maar de manier waarop het ingezet werd was vaak overdreven luid, bruusk en weinig passend. Enkel naar het einde zijn er wat meer ambient-klinkende nummertjes die wél naar behoren gebruikt worden.

Het meanderende verhaaltje werkt op zich wel, veel plot is er niet maar deze film schetst dan ook meer een leefwereld dan een daadwerkelijk verhaal. Dat werd best goed overgebracht. Alleen het continue overdreven drama queen gedrag van de twee hoofdrolspelers(speelsters) was niet te harden. Ik las hier eerder:

Daar ben ik het dus absoluut niet mee eens. Wie zich het cliché van twee zwarte drag-prostituees inbeeldt weet perfect met welke twee personages hij 90 minuten gaat doorbrengen. Los van het feit dat ieder verder maar doet en laat wat hij wil, vond ik het geweldig vervelende personages die eigenlijk de gehele film lang wisten te irriteren.

Typisch Sundance filmpje nieuwe stijl. Filmen met de iPhone, transgender leefwereldje, weinig plot en erg gericht op realisme. Er zit potentie in, maar de laksheid waarmee deze producties vaak aangepakt worden zorgt ervoor dat ik er nog niet echt veel uit weet te halen.

2.0*

Tangerine laat de groezelige kanten van LA zien. Het is een zomerse dag en toevallig ook nog kerstavond. Je merkt niks van gezellige zoetsappigheid, overal pakken sneeuw of al die andere uitgekauwde kerst-clichés. Nee, regisseur Sean Baker schotelt de kijker een stel transgender-prostituees voor en een tragische overspelige taxichauffeur met Armeense roots en dat allemaal in een min of meer verpauperde buitenwijk van Los Angeles. Een net vrijgekomen prostitutee komt er achter dat haar pooier annex vriend vreemd is gekomen tijdens haar gevangenschap. Ze 'ontvoert' degene die met hem vreemd ging en dan ontstaat er een geinige klucht. Geraffineerd wordt de Armeense taxichauffeur ook in het verhaal betrokken en alles komt tot uitbarsting in een puike climax.

De hele tijd zat ik met een glimlach naar de bizarre taferelen te kijken hoe de personages elkaar in de haren vliegen. Het heeft wat weg van leedvermaak, maar ik denk dat Sean Baker ook gewoon wil laten zien welke ongepolijste kanten er bestaan in deze scene. Heb bij dit soort gevoelige thema-films altijd wat terughoudendheid vooraf (ligt het er allemaal niet te bovenop enzo?), maar hier wordt het thema van transgender-prostituees op een leuke en goede manier aangepakt.

Fijn klein filmpje over de leefwereld van een transseksuele prostituee, nadat ze te horen krijgt dat haar vriend vreemd is gegaan met een ander vlak nadat ze uit de gevangenis is gekomen.

Leek wel of ze een soort van kleurenfilter gebruikten gedurende de hele film, het zag er allemaal apart uit, wel prettig eigenlijk.Aparte muziekkeuze af en toe, maar voor mij niet storend.

Kwam realistisch over voor mij, en de acteurs deden hun werk goed.

Leuk, weer eens wat anders.

Vond het beter dan verwacht. De meeste personages waren inderdaad weinig sympathiek en zorgde ervoor dat bij sommige scenes irritatie de overhand nam. Maar soms was het aapjes kijken ook juist wel vermakelijk, zoals tijdens de Donut Time scene waarin het hele kansloze clubje bijeenkomt om tot een waar kippenhok te ontaarden.

Visueel lang niet altijd even geslaagd te noemen en soms zelfs behoorlijk goedkoop, maar daartegenover staat een best aardige soundtrack. Af en toe wat random en te vluchtig om echt sfeerverhogend te werken, maar een paar indrukwekkende momenten mogen toch niet ongenoemd blijven. Vooral het ambient nummer dat richting het einde intrede doet creëert ineens een heel andere sfeer en zorgt ervoor dat bepaalde momenten toch indruk maken.

Al bij al een aardig origineel filmpje dat geregeld steken laat vallen, maar vlot wegkeek en soms toch wel positieve impressies achterliet. 3*.

Aangenaam tijdverdrijf het kijken naar deze film. Acteerwerk is prima, manier van filmen met veel felle zonnige kleuren ook prettig om te zien. Onderwerp en het verhaaltje tamelijk origineel af en toe wat hysterisch. Leuk!

Na aanleiding dat ik immers al veel hoor over The Florida Project, maar eens deze gezien.

De film speelt zich af op kerstavond in Los Angeles... Maar je zou haast denken dat het hartje zomer is. Lag LA nou aan de andere kant van de evenaar? Afin. De film is meerendeels een observatie van een groepje Transseksuele prostituees en hun dagelijkse rituelen; de klanten die ze krijgen en hoe ze de dag doorbrengen. Het clubhuis is klaarblijkelijk een Donutwinkel... Aan de andere kant volgen we een Armeense taxichauffeur die een dubbelleven lijdt tussen zijn gezinsleven en zijn honger naar Transseksuele vrouwen... Op een gegeven ogenblik komen de verhalen op een hilarische doch sterke wijze samen. Ook die pooier vond ik een opmerkelijke personage.

Die carwash-scene was tevens grandioos...

De sfeer is in ieder geval opmerkelijk... Ik had vernomen dat deze film met Iphones is opgenomen. Ja, ik moet nog altijd maar wennen aan het feit dat filmen ook geen vak apart meer is, maar de regisseur weet hier wel alle geuren en kleuren toe te passen. Broeierig, warm (en dat terwijl het nog steeds kerstmis is) en rauw tegelijk. Voornamelijk hoe de achterbuurt van LA hier driedimensionaal op de achtergrond voortleeft...

Prima projectje.

4,0*

Niet heel bijzonder qua plotlijntjes en het akteerwerk is hier en daar aan de amateuristische kant (niet verwonderlijk aangezien de cast grotendeels uit amateurs bestaat), maar qua sfeertekening erg levendig. Personages en dialogen zijn daarnaast best leuk uitgewerkt, al maakt de film uiteindelijk weinig indruk. Daar is alles net iets te vlak en vrijblijvend voor. Naar verluidt is de film volledig opgenomen met een iPhone5, iets dat je niet zou zeggen. Camerawerk en belichting zijn namelijk dik in orde.

Dude looks like a lady

Deze heeft me wel verrast. Een kijkje in de dagelijkse beslommeringen van een subcultuur. Het levert een uiterst vermakelijke film op over onder andere ontrouw, voorkeuren, transgenders maar vooral over vriendschap. Mooie laatste scène. Dat de film kennelijk met een Iphone is opgenomen had ik niet eens door. Het rauwe schokkerige filmen gaf de film wel extra realiteitszin.

Gezien in het kader van Previously Unreleased. Zonder ondertiteling maar desondanks en ondanks de 'slang' toch goed te volgen. In Tangerine volgen we enerzijds de prostituees en transgenders Sin-Dee en Alexandra die door de mindere buurten van Los Angeles struinen en de van oorsprong Armeense taxichauffeur Razmik die in deze buurten zijn diensten draait en de illusie van een gelukkig gezinsleven in stand probeert te houden.

Regisseur Sean Baker is niet vies van low budget filmen en dat is ook te zien aan Tangerine: de acteurs komen voor een groot deel zo van de straat en de film schijnt te zijn opgenomen met drie, weliswaar wat aangepaste, iPhone 5s toestellen, wat ook wel enigszins is te zien. Maar dit geeft de film juist zijn charme en het wat schokkerige en soms onscherpe filmen past goed bij de grauwe omgeving en omstandigheden waarin de hoofdpersonen verkeren. Sin-Dee en Alexandra kunnen vooral zichzelf zijn in de film en dat gaat met het nodige drama en theater gepaard en levert ook humoristische scenes op. Een plot is er niet echt, maar dat is ook niet nodig: Tangerine is veel meer het portret van bepaalde personen in een bepaalde subcultuur, die op een respectvolle manier in beeld wordt gebracht. Het kleurgebruik is prachtig en geeft een mooi contrast met de grauwe omgeving. Indrukwekkende, kleine film.

Twee grote minpunten waardoor de film - Bakers Florida Project schiep grote verwachtingen - toch flink tegenviel (ook in EYE 1): de volledige verhaallijn rond de taxichauffeur (was dat echt nodig?), en met name dan de uiteindelijke afwikkeling daarvan; én de hondsvervelende soundtrack. Dieptepunten zijn de (twee?) momenten waarop de skippybalscore ineens gecontrasteerd wordt met een meer klassieke sound - als dat pogingen waren variatie in toon en gevoel aan te brengen, zijn ze mislukt.

Tangerine blijft zo kijkbaar omdat Bakers liefde voor zijn 'personages' van het scherm spat. Bovendien: wie dit met een iphone [als basis] kan, heeft veel in zijn mars.

De film sluit niet bij me aan.

Ik vond de karakters leeg en simpel,

nergens kon ik binding met ze krijgen.

De setting is simpel, de dialogen matig.

Ook het camerawerk spreekt me niet aan.

De typische sfeer zal dan misschien treffend zijn,

mij trof het niet. Helaas. *1,5

“Merry Christmas Eve, Bitch.”

Alles met een iPhone filmen. Het werkt, laat regisseur Sean Baker op fraaie wijze zien. De film barst van de energie, en de actrices lopen als stuiterballen door de straten van het zonovergoten Los Angeles. Het is kerstavond, maar deze personages hebben andere zorgen aan hun hoofd. Het is tragisch en meelijwekkend, maar soms kun je ook ongegeneerd om ze lachen. Ook door het uitstekende acteerwerk van Rodriguez (wat een debuut!) en Taylor.

Sin-Dee Rella [Kitana Kiki Rodriguez] heeft net een korte gevangenisstraf uitgezeten en is klaar om haar werk als prostituee in Hollywood op te pikken. Wanneer haar beste vriendin Alexandra [Mya Taylor] zich laat ontvallen dat Sin-Dees vriend (en pooier) Chester [James Ransone] een affaire heeft met een blondine wiens naar beging met een D, is Sin-Dee vastbesloten om orde op zaken te stellen. De Armeense taxichauffeur [Karren Karagulian] is een taxichauffeur die in de loop van het verhaal een belangrijke rol gaat spelen. Grensverleggend door het feit dat het volledig met iPhones op locatie is gefilmd en dat het twee transgender vrouwen centraal stelt. De volstrekt onervaren Rodriguez en Taylor zijn fenomenaal, maar dit voelt sowieso volstrekt authentiek. Veel belangrijker nog: het is altijd onderhoudend en blij vlagen bijzondere grappig. De apotheose in Donut Time is onvergetelijk, maar wellicht blijft de simpele, maar uiterst ontroerende slotscène nog meer hangen. Een grote hit op het Sundancefestival.

Tangerine vertelt over een hoop gedoe en turbulentie rondom twee transseksuele prostituees die aan de zelfkant van Los Angeles bivakkeren. De film werd vanwege budgettaire redenen met een iPhone opgenomen. Dat wekt natuurlijk interesse, maar doet ook het ergste vermoeden. Gelukkig is de film meer dan zijn gimmick.

Ik zal eerlijk zijn. Bij het kijken van de film had ik helemaal niet in de gaten naar een iPhone-film aan het kijken was. Tangerine lijkt gewoon met een professionele handcamera te zijn opgenomen. De film heeft een prima dynamiek die recht doet aan het springerige verhaal. De film verkrijgt er een authentiek en documentaire-achtig karakter door. Het lijkt soms alsof je naar een werkelijke situatieschets zit te kijken in plaats van naar een gefingeerde.

De twee transseksuele prostituees worden erg goed gespeeld door Kitane Kiki Rodriguez en Mya Taylor. Ze slagen er met hun driftige meeslepende spel in om de kijker deelgenoot te maken van een wereld waar hij in het echte leven waarschijnlijk part noch deel aan heeft. Met name de onervaren Rodriguez valt op door haar naturelle optreden. Bijzonder is trouwens dat de meeste rollen in de film door amateurs worden gespeeld. Ook bijzonder is dat er geen enkel slecht optreden valt te bekritiseren. Hoewel bijzonder? Aangezien de meeste acteurs afkomstig zijn uit de schimmige wereld die het decor van het verhaal vormt en dientengevolge dicht bij zichzelf kunnen blijven, is dat bij nader inzien misschien niet eens echt heel bijzonder.

Het verhaal is rechtlijnig en overzichtelijk en heeft grappige momenten. Regisseur en schrijver Sean Baker vertelt een typisch menselijk drama over jaloezie en wraak. De wereld waarin het verhaal zich afspeelt is dan wel een vreemde wereld en de gebeurtenissen zijn dan wel met uitbundige emoties beladen maar het verhaal zelf is in de kern herkenbaar. Het draait om vriendschap en loyaliteit. Universele thema’s die eraan bijdragen dat vooral het menselijke aspect centraal staat en niet per se de transseksualiteit van de twee hoofdpersonages.

Tangerine is een film die zich in een curieus milieu afspeelt en curieuze karakters en curieuze gebeurtenissen laat zien maar desondanks ook een film is die in de kern een herkenbaar verhaal vertelt. Fijne film.

Anderhalf uur lang gebitch tussen twee transhoeren, omringd door weinig toevoegende randfiguren.

Af en toe wel wat aardige sfeerbeelden (iPhone?! dat is knap!) maar ik vond het te weinig voor een verhaal.

Het is even inkomen. Door hoe het geschoten is en door de personages en het thema. In het begin dacht ik, hoe moet ik hier bijna anderhalf uur naar gaan kijken. Maar naarmate de avond valt in de film wordt het beter, het komt vooral de sfeer ten goede en je komt toch ook wel in het ‘verhaal’. Met als hoogtepunt de scene in Donut Time, waar iedereen bij elkaar komt, die hilarisch en pijnlijk tegelijk is.

Ik heb zijn films niet op volgorde gekeken (ik zag eerder The Florida Project en pasgeleden Anora), maar je ziet wel een duidelijke progressie in de films van Sean Baker. Leuke filmmaker met thema’s en personages die je eigenlijk nooit ziet.

3,75*