Kajaki (2014)

Voelt aan als een ietwat gemiste kans.

Sowieso gaat de film al wat twijfelachtig van start. Inderdaad werd het aanzienlijk hoge buddygehalte ook mij iets teveel van het goede. Want hoewel het sappige Britse taaltje weliswaar niet onaangenaam in het gehoor ligt, heb ik nochtans enige vomeerneigingen moeten onderdrukken. Na een half uur blabla is er dan pardoes stront aan de knikker, waarna de film gelukkig wat interessanter wordt.

Expliciet geweld wordt niet geschuwd, en het zaakje intensiveert in rap tempo. Maar ondanks dat, is het ook weer bij lange na niet zo intens als ik op voorhand gehoopt had. Tussendoor wordt namelijk ruimschoots genoeg soelaas geboden (té veel m.i.), tevens kent de film een hoop overtollige filler die beter weggelaten had kunnen worden. Door dit soort punten boet de film toch veel aan kracht in vond ik. Had Katis ofwel de lengte iets ingeperkt, ofwel écht all the way gegaan, was het waarschijnlijk een pak effectiever geweest allemaal. Helaas blijkt dat vaak toch een struikelblok voor veel regisseurs.

En aldus dooft de film richting het einde langzaam uit, en is de impact die het achterlaat minder groot als gehoopt én verwacht. Maar goed, toch kent de film wel zo z'n momenten, en valt de enigszins originele invalshoek wel te waarderen. Nipte voldoende, 2,5*.

Opzicht wel een redelijk waargebeurd oorlogsdrama in Afghanistan, maar aan de andere kant vond ik het ook een saaie en vooral langdradige bedoeling om naar te kijken. Dat laatste klinkt natuurlijk behoorlijk lullig voor degene die het echt hebben meegemaakt.

Hoewel de gebeurtenis waarbij uiteindelijk vier Britse soldaten ernstig getroffen worden door mijnen (eentje zelfs twee keer) best aangrijpend en heftig was (daarvoor is het overigens een zeer saaie bedoeling), is het eigenlijk ook het enige wat er gebeurt in dit verhaal. De pogingen die men onderneemt om ze te bevrijden uit het mijnenveld, vond ik bepaald niet altijd even snugger. Visueel is het wel allemaal mooi in beeld (vooral de beelden rond de omgeving van de Kajaki dam) gebracht en de voor mij vrijwel onbekende cast deed het verdienstelijk. Het meest interessante aan deze film was eigenlijk nog de lange aftiteling met echte foto's van de soldaten die betrokken zijn geweest bij dit voorval (ik noem het meer een bedrijfsongeval) en wat er uiteindelijk van terecht is gekomen.

Al met al aardig om eens gezien te hebben, maar echt indruk heeft deze film niet op mij gemaakt. Dit soort dingen gebeuren nu eenmaal in een oorlog en deze gebeurtenis is zeker ook niet echt bijzonder (ik had er ook nooit van gehoord).

Film waarbij de hachelijke situatie in een mijnenveld in Afghanistan waarin de heren verkeren goed invoelbaar is.

Ondanks de ellende in de hel is er zo nu en dan ook tijd voor een grapje.

Sterk.

De oorlogssituatie met manschappen die klem zitten in een ravijn gevuld met landmijnen wordt zeer realistisch weergegeven. Dat gebeurt met plastische scenes (bloed en open wonden) en met het inzoomen op de persoonlijke strijd tegen gekte. Kortom, de paniek, de stress en de hoogspanning spatten van het scherm.

Fascinerend om te zien hoe men onder hoge druk probeert koel en psychisch stabiel te blijven. De middelen die de manschappen inzetten zijn kameraadschap, slap geouwehoer en (galgen)humor. Inderdaad geen humor om te lachen, maar humor om te overleven. Kajaki is immers geen Hollywood.

Overtuigend geacteerd.

Uitstekende film waarin een groep Britse soldaten in Afghanistan terecht komen in een mijnenveld, met alle gevolgen vandien. Gebaseerd op een waargebeurd incident uit 2006. Realistisch en rauw in beeld gebracht waarbij de spanning van deze uitzichtloze situatie aldoor voelbaar blijft. Ook aangrijpend om te zien hoe de mannen met dit alles omgaan.

Hoewel de film niet eens zo heel erg lang duurt, duurde het mij toch net iets te lang. Had overigens geen moeite met de eerste 20 a 30 min waarin er maar weinig gebeurd. Ik vind het altijd wel interessant om te zien hoe militairen onderling met elkaar omgaan. En dat er in het begin een Nederlandse F-16 bij betrokken is, vond ik ook wel wat hebben. Alleen mist hij zijn doelwit.. Oorlog is verre van grappig, maar hier moest ik dan toch een beetje om glimlachen. De F-16 komt overigens niet in beeld.

Ja en dan.. Je merkt het al aan de manier van filmen. Er gaat iemand op een mijn stappen! En dan gebeurt het en daar draait mijn maag toch wel even om! Vooral de pijn, de angst/paniek en de machteloosheid is echt voelbaar. Natuurlijk dit met de gedachte dat het echt gebeurd is. Echter, er zijn veel soldaten bij betrokkenen en ik wist vaak niet om wie het nou precies ging. Je leert de militairen alleen in het begin een beetje kennen. Tug de hospik was 1 van de weinige echt herkenbare personages.

Spannende film, maar het ging voor mijn gevoel te lang door en er zitten echt wat bizarre momenten in de film waarbij ik bij mezelf dacht, ging dat serieus echt op die manier!? Zoals het gooien met de flesjes water waardoor er weer een mijn tot ontploffing komt! Ja, echt bizar! Maar ik zeg kijk deze film. Het is indrukwekkend! Een hele dikke 3 sterren, dus net geen 3,5.

Interessant idee, maar de uitwerking is toch wel vrij saai en te weinig intens, tot het einde althans. Lange tijd kabbelt de film voort en ondanks het enorme leed van de getroffen militairen werd ik nooit echt in de film gezogen. De emoties kwamen wel weer goed op me over, je voelt de angsten van ze meemaken. Maar de film mist gewoon iets wat lastig uit te leggen valt. Kleine voldoende.

3*

Het is even doorbijten voordat deze film enigszins interessant wordt, mocht je dat al in deze situatie mogen noemen, want tot het moment dat de soldaten in het mijnenveld belanden gebeurd er maar vrij weinig. Daarna wordt het een film die de impact van mijnen expliciet in beeld brengt en de missende ledematen worden wel behoorlijk heftig in beeld gebracht . Het is dat de film eigenlijk geen afwisseling heeft verder, want daardoor voelt de speelduur toch wel wat aan de lange kant aan.

De meeste meningen zijn nogal terughoudend en laag beoordelend. Vergeet een ding niet, in deze oorlog was er eigenlijk geen echt front. Men zat in een vorm van guerrilla en dat is soms dagenlang rust maar soms ook behoorlijk heftig. Vooral in bebouwing van bv de steden.

En het is natuurlijk in een oorlog niet constant actie. Je ziet hier bv dat men post ontvangt, een gesprek probeert te voeren en taken verdeeld. En ja, dan gebeurd er iets wat een behoorlijke impact zal hebben op verschillende personen. Dat is voor de meeste soldaten en (ook de kijker(s)) pas interessant.

De film heeft behoorlijk indruk op mij gemaakt en weer bewust laten worden van het feit dat het voor sommigen een hel is en dan te beseffen dat in veel landen nog miljoenen mijnen in de grond zitten!!!

Nou nou.

Film begint best sterk en blijft sterk, tot het laatste half uur eigenlijk. Ik was al snel compleet overdonderd met hoe goed de locatie zelf in beeld gebracht was. Volop een warm, zelfs bloedheet sfeertje met prachtige shots over de helblauwe rivier en prachtige bergen.

En met een sfeertje is het makkelijker om het toontje zetten. Toegegeven, de inleiding is wat lang, maar niet saai. Er gebeurd genoeg en anders heb je de mooie natuur nog om tegenaan te kijken. Na een klein half uurtje begint het verhaal en gebeurtenis zelf pas.

En die hakt er soms dan ook in. Katis maakt een goede keuze door de (meeste) ontploffingen onverwacht te laten gebeuren. Dit creëert enkele heel zenuwslopende, intense en spannende beelden waarbij je als kijker heel erg gefrustreerd raakt. In dat opzicht komt het gevoel perfect over.

De realistische creaties van de ledematen die bruut afgeknald worden zien er machtig uit en geven een goor, smerig charme eraan. Hiermee wordt de spanning ook best versterkt omdat het het er dus ook zo pijnlijk uitziet. Het is knap gedaan, beter dan een hoop andere oorlogsfilms.

Daarbuiten is het gewoon spannend. Alles is bijna een nagelbijter. Katis is er goed in om de onvoorspelbaarheid in leven te houden. Helaas wordt het naar het einde toe wat saai en verliest het die zenuwslopende spanning die het eigenlijk constant had. Dan is het vooral een drama tussen de soldaten en dat werkt iets minder.

Maar voor de eerste 80 minuten dus ook hulde.

Sterke realistische film die net een kwartiertje te lang duurt. Anderhalf uur was een prima zit geweest. Nu duurt het mijnenleed net even te lang. We zien feitelijk twee hoofdstukken. Het eerste half uurtje de kennismaking van de Britse eenheid. Daarna komt de film behoorlijk bij je binnen en duurt tot het eind. Het mijnenveld waar men niet meer uit kan. Je kunt je afvragen of de verkenning goed is ingevuld. Mijn neef al een paar keer uitgezonden geweest zei dat er vaak nog oude bommen liggen zoals je hier ook kunt zien. Het geheel wordt zeer goed in beeld gebracht. Een beetje soms teveel als je het mij vraagt, maar dat er niks is verzonnen is een dikke pluim voor de filmmakers.

In de extra's horen we de overlevende eenheid nog even praten. De meeste van hen nog in dienst!

Film 3.0

Beeld 4,5

Geluid 4,5

Extra's 3,5