The Stanford Prison Experiment (2015)

Geslaagde interpretatie van het spraakmakend sociaal-psychologisch experiment dat in de begin jaren zeventig heeft plaatsgevonden. De test omtrent psychologische stabiliteit kreeg een interessante uitkomst en de cast wist dit goed te brengen en het 70' s sfeertje was tevens goed voelbaar. Toch zie ik het nut niet in van een tweede remake en zeker niet als deze de laatste productie(2010) zo snel doet opvolgen.

The Stanford Prison Experiment is de weergave van een berucht experiment dat met behulp van een groep mannelijke studenten een machtsstructuur nabootst zoals die in een gevangenis tussen bewaker en gevangene voorkomt.

De film richt zich bijna volledig op het experiment. Zijpaden worden vermeden. De weergave van het experiment is te vergelijken met een laboratoriumsituatie. De film is een klinische observatie zonder veel franje.

Van de personages is nauwelijks enige achtergrond bekend. Een flintertje hier en daar, maar te weinig om veel sympathie op het persoonlijke vlak te ontwikkelen.

Wel steken voortdurend gevoelens van onrechtvaardigheid, frustratie en verbazing de kop op bij het kijken naar de film. Het gemak waarmee een groep zich voegt en zich neerlegt bij een andere machtsverhouding is behalve afschuwwekkend echter ook heel fascinerend om te zien.

Dankzij de beschouwende insteek, zijn de ontwikkelingen in de groepen en de aanpassingen die de individuen daarin moeten ondergaan, goed waar te nemen. Intrigerend om te zien hoe en wanneer de vrijblijvende lol ophoudt en de dictatoriale ernst begint. De snelheid waarmee een en ander gebeurt is beangstigend. De overgang naar een door beide partijen geaccepteerde en strak gereguleerde situatie is goed waarneembaar in houding en gedrag van de acteurs. Goed spel.

Een zeer fascinerende en beklemmende film.

Goeie film over een groep mannelijke studenten die meedoen aan een experiment waarbij een gevangenis wordt nagebootst. Derde film over het beruchte experiment maar ditmaal gebaseerd op het daadwerkelijke verhaal. En om die reden is vooral het tweede gedeelte het meest boeiend (omdat het daar afwijkt van de andere twee films). Ietwat langdradig, maar de cast met voornamelijk jonge acteurs doen het prima.

Deze eens bekeken en vond het een prima film. De cast deed het prima en kwam wel overtuigend over.

De film eindigde wat minder drama dan de andere films, maar daarom wel wat realistischer.

Verder heb ik me er niet mee verveeld en de moeite om gezien te hebben.

Ik was destijds erg onder de indruk van Das Experiment.

Dat dit geen remake is, dat is duidelijk, maar waarheidsgetrouw staat niet garant voor kwaliteit.

Er wordt lafjes geacteerd op een paar sterke scenes na.

Tegen het einde begon het net een beetje onder de huid te kruipen,

tot het alsnog onderuit geswaffeld werd door een zwakke slotscène.

Geen toevoeging: *2,5

“You have no right to fuck with my head!”

The Stanford Prison Experiment is een interessante, maar ook wat vlakke film. Het uitgangspunt is intrigerend, en op bepaalde momenten (zeker tegen het einde) weet de film indruk te maken. Dat komt vooral door het ijzersterke acteerspel van onder andere Miller, Sheridan, Crudup en zeker Angarano. Maar The Stanford Prison Experiment heeft wel wat problemen (vooral met de pacing), en het duurt lang voordat de film echt loskomt. Niet alle personages zijn even interessant, en het einde voelt ook een beetje als een anticlimax. Realistisch en waarheidsgetrouw, maar dat betekent nog niet dat het de film goed doet.

Deze derde verfilming van het verhaal van een aantal studenten die meedoen aan een psychologisch experiment op Stanford University waarbij ze, tegen betaling, gedurende twee weken de rol aannemen van bewaker of gevangene, is meer geïnteresseerd in de psychologische aspecten van het verhaal dan in spanningsopbouw. Dat maakt de film waarschijnlijk realistischer dan de vorige verfilmingen en het levert zeker interessante inzichten op, ook in de commentaren die de deelnemers geven tijdens de eind credits. Een neveneffect van die benadering is dat je als kijker minder betrokken bent bij datgene wat de 'gevangenen' moet ondergaan waardoor de film als geheel dramatisch wat aan de vlakke kant is.

Met name in het eerste deel van de film gebeurt er weinig opzienbarends en vond ik het nogal saai. Dat trekt later bij, als de excessen worden getoond. Halverwege de film zit een scene waarin een toevallig binnenlopende collega van dr. Zimbardo vraagt hoe het eigenlijk zit met de onafhankelijke variabele in het onderzoek. Zimbardo reageert geïrriteerd en geeft geen antwoord. Maar de vraag is cruciaal en dit gegeven had wat mij betreft wel wat beter uitgewerkt mogen worden. Zeker omdat veel later is gebleken dat dit hele experiment behoorlijk gemanipuleerd is door dr. Zimbardo. Afijn, stof tot nadenken geeft het allemaal wel en er wordt ook aardig geacteerd, daarom toch nog 3 sterretjes.

Herzien. Regisseur Kyle Patrick Alvarez mikt op een realistisch karakter met deze film, maar laat de escalatie net te vluchtig plaatsvinden. De situatie in The Stanford Prison Experiment is na een enkele dag al helemaal doorgeslagen en het voelt niet aan dat dit maar enigszins te maken heeft met het psychologische karakter van het gegeven. Hierdoor komt de film op dat vlak niet altijd even overtuigend voor de dag, maar gelukkig wordt er zeer naar behoren geacteerd en pakt de minimalistische regie doeltreffend uit. Het is fijn dat de makers herhaaldelijk op een uitweg doorpakken zonder uit de bocht te vliegen, waardoor het allemaal wel waargebeurd aan blijft voelen. Sommige personages zijn net te sterk aangezet om dat gevoel te versterken, maar niettemin blijft het een boeiende thrillerfilm met interessante dynamiek en genoeg tempo om niet te vervelen.