Gaslight (1940)

Ik lees bij Halliwell dat deze Engelse versie van het toneelstuk van Patrick Hamilton 'perfect' was.

Maar er speelden geen sterren in. MGM heeft dus prompt alle negatieven opgekocht en vernietigd, en er drie, vier jaar later een dure (en minder goede) remake van gemaakt.

Er zijn een paar prints van deze film overgebleven, en die zijn onder een andere naam (Angel Straat) uitgebracht, later, in Amerika.

Wat een streken !

Hugo, er speelde wel "sterren" in deze film. Diana Wynyard was bekend in Amerika door haar rol in Cavalcade.

Anton Walbrook werd jaren later pas beroemd door zijn rol in The Red Shoes, eind jaren veertig.

Heb beide versies op video maar vind deze net iets beter (sfeervoller) dan die uit '44.

Minder bekend dan de re-make met Ingrid Bergman uit 1944, maar niettemin toch een goede en sfeervolle thriller, hoewel deze film het niveau van de re-make niet haalt.

3,5*

De versie uit 1944 met een sublieme Ingrid Bergman is een topfilm. Qua spanning doet deze originele versie daar nauwelijks voor onder, maar het verschil zit in het acteerwerk dat achterblijft bij de remake. Niettemin nog steeds een prima thriller, die je aandacht goed weet vast te houden ondanks het feit dat je weet hoe het verhaal afloopt. Ik weet niet of het bedoeld is als inside joke maar de makelaar had wel een heel opvallende naam (Hiscock).

Ondanks dat de film uit 1944 heel wat ronkende namen in de cast had - wat hier nu niet het geval is - is deze 1940-versie niet de minste, integendeel.

Overduidelijk op een stage-play gesteund, waarvan de auteur, Patrick Hamilton, mede instond voor het script van de film.

Goed opgezet verhaal, met de nodige suspense, een geloofwaardig slot, keurig dialoogwerk en behoorlijke vertolkingen van, toch mij, enkele onbekenden, al vond ik die Frank Pettingell, als de pientere Rough, soms toch sprankelend, een beetje Peter Ustinov-alike, uit bepaalde films dan.

In de marge van het verhaal, een schrijnende tegenstelling tussen rijk en arm, als de vervuilde en sjofel geklede kinderen, het park niet in mochten.

Prima Britse thriller die zich afspeelt in het Victoriaanse gasverlichte Londen. Het is genieten van de zorgvuldige stilering wat betreft kostumering en settoestanden, alsook de inkijk in de music hall naar het eind van de film toe. Ten tijde van de productie lag het Victoriaans tijdperk nog niet zo ver achter de rug, dus men wist wel goed waar men mee bezig was.

En dan is er natuurlijk het verhaal dat nagenoeg perfect gebracht wordt door hoofdrollen Anton Walbrook en Diana Wynyard, met Frank Pettingell als detective.

De regie van Thorold Dickinson lijkt me feilloos, ondersteund door cameraman Bernard Knowles (die we kennen van zijn werk met Hitchcock in de jaren ‘30). Goeie pace en voldoende dynamiek in de cameravoering.

De film werd nog eens overgedaan in 1944 met Ingrid Bergman, Charles Boyer en Joseph Cotton in de hoofdrollen, en zou de nodige roem vergaren waarna het Britse origineel in de vergetelheid zou raken. De twee tegen mekaar afgewogen geef ikzelf ook de voorkeur aan de remake. Het verhaal wordt daar net een tikje interessanter gebracht met inbreng van Joseph Cotton in een driehoeksrelatie (wat ontbreekt bij de Britten) en ook qua fotografie leek de remake mij een tikkeltje spannender. Het Britse origineel straalt in de persoon van Frank Pettingell (hoewel goed gespeeld) een beetje provinciale kneuterigheid uit wat bij Gaslight 1944 met Joseph Cotton absoluut niet het geval is.

Toch onbegrijpelijk dat MGM zoveel moeite gedaan heeft om alle prints én het negatief te vernietigen van dit Britse origineel. Zo slecht is deze film helemaal niet

De Amerikaanse remake uit 1944 van een bekende regisseur en met een topcast, is stukken bekender

dan dit Britse origineel met in ieder geval mij onbekende acteurs. In mijn herinnering de remake

vrijwel identiek, terwijl het acteerwerk in deze Britse film zeker niet onderdoet voor dat van die grote namen. En ook hier is de sfeer goed getroffen met ook weer prima camerawerk af en toe. De

argwanende speurneus is hier wel wat anders dan de rol van Cotten, met een wat gezetter voorkomen

en het acteerwerk wat vlotter dan het meer droge spel van Cotten.

Maar apart, dat dit origineel eigenlijk in de vergetelheid is geraakt, terwijl de remake volgens mij voor

een klassieker doorgaat. Vind deze film even goed, en was het en passant meegenomen er je

geheugen mee op te frissen want het was al weer een poos geleden dat ik die remake gezien had.

De Amerikaanse remake van net er na is beter op (bijna) alle fronten, wat niet wegneemt dat deze versie ook op zichzelf de moeite waard is.

De Amerikaanse versie ken ik niet, dus kon ik me ten volle hierop gooien. Prima film overigens over een rijk koppel waarbij de patriarchale hiërarchie duidelijk aanwezig is. Het helpt natuurlijk niet dat de man erg dominant en bijkomend erg vals is. Hij is met zijn vrouw gehuwd voor het geld en wil haar met zijn listige streken gek laten verklaren.

Fijn plot dat de aandacht blijft vasthouden. Prima sfeersetting met het de mooie verlichting in één of andere residentiële Londense wijk. Het contrast met de armzalige kinderen is sterk en komt in die scènes goed naar voren. Prima samenspel tussen de hoofdprotagonisten. Film die gewoon doet wat het moet doen en dat gewoon meer dan behoorlijk tot uiting brengt: het niveau van montage, setting, belichting en acteerwerk is gewoon in orde.