A Force of One (1979)

Niet zo'n beste uit de lange koker van Norris. Behalve de vechtsenes, die ook al niet hoogstaand zijn, blijft er weinig over om van te genieten. Zeer gemiddelde actie-flick.

Het verhaal en het gros van de dialogen zijn weinig verheffend, maar als het op martial arts actie aankomt kunnen we toch zeker stellen dat A Force Of One een van de eerste films is waar vechtsporten goed naar voren komen. Ik bedoel hier natuurlijk westerse actiefilms mee, want Hong Kong had al lang een bloeiende geschiedenis van martial arts films, maar buiten een matig geregisseerde film als Enter The Dragon (ja, die film is lang niet zo goed als iedereen steeds roept) bleef martial arts in het Westen gewoon kut uitgevoerd.

In dat opzicht is het interessant dat Norris hier eigenlijk nog het beste acteert van alle rollen waarin ik hem so far heb gezien, waarschijnlijk omdat hij in feite gewoon zichzelf speelt als karateinstructeur en karatekampioen. De film besteed veel tijd aan het laten zien van karatetraining en toont enkele gave ringgevechten (overduidelijk meer kickboksen met wat judo erin, maar dat terzijde) waarbij de regie ons duidelijk laat zien wat er gebeurt. Bill 'Superfoot' Wallace zet ook een gave rol neer als badguy en hij en Norris hebben vanzelfsprekend een gave showdown.

Het jammere is dat de film buiten deze actiescenes gewoon niets te bieden heeft. Echter, vanwege de impact die de film toch heeft gehad op Norris' carriere en de algemene opleving van martial arts in het westen, ben ik bereid een hoop van de minpunten door de vingers te zien.

Buiten de aanwezige (degelijke) actiescene's is er maar weinig te genieten. Het romantische gedoe tussen Norris en die vrouwelijke agente is matig, net zoals de acteerprestaties.

Een redelijke actiefilm met Chuck Norris in de hoofdrol.

De acteur stond pas aan het begin van z'n carrière, en dit was zijn 3e hoofdrol in een film. Zijn zoon Mike Norris en jongste broer Aaron Norris verschijnen in een korte cameo. Bill Wallace is de tegenstander van Norris. Hij stond beter bekend als de bodyguard van John Belushi, en de man die diens lichaam aantrof na een drugsoverdosis. G.W. Bailey maakte zijn acteerdebuut. Hij werd in de jaren '80 beter bekend met Police Academy (1984).

Regisseur Paul Aaron nam het stokje over van Ted Post. Hiermee regisseerde hij z'n 2e film. Hij was samen met Ernest Tidyman eveneens verantwoordelijk voor het script. Ondanks alles besloot Aaron dit later te herschrijven. Tidyman overleed kort na het afronden van de opnames. Ook Keanu Reeves leverde een belangrijke bijdrage aan de film. Zoals sommigen misschien weten, is Reeves de stiefzoon van Aaron. Enter the Dragon (1973) was in die tijd de lievelingsfilm van Reeves. De oplettende kijkers kunnen in deze film een korte verwijzing zien naar Reeves.

De eindscène bleek niet zo makkelijk te zijn. De opnames vonden op een koude januari-nacht in California plaats. Beide acteurs stonden met een ontbloot bovenlijf en op blote voeten te vechten. Na een paar minuten filmen kregen ze de mogelijkheid om zich bij het vuur op te warmen.

Helaas niet de beste Norris, maar ook niet slecht.

2,5 *

“I don’t fight for money. I fight when I have to."

“A Force of One” is een vroege Chuck Norris-film, die inspeelt op de populariteit van martial arts eind jaren 70. De film probeert een mix te brengen van politiedrama, misdaadthriller en vechtfilm, maar slaagt er zelden in deze elementen tot een geheel te smeden.

Wanneer een team narcotica –agenten het doelwit wordt van een mysterieuze moordenaar roept de politie de hulp in van martial arts expert Matt Logan (Chuck Norris). Logan traint de agenten in vechtsport, maar de lijken blijven zich opstapelen. Er zit niets anders op voor Logan om zelf op zoek te gaan naar de killer….

Het complot draait uiteindelijk om drugs, infiltratie en corruptie, maar de uitwerking voelt voorspelbaar en weinig origineel. De opbouw richting de climax wordt vaak ondermijnd door trage dialogen en een zwak script. Chuck Norris doet wat men van hem verwacht, namelijk stoïcijns acteren met weinig emotionele variatie, maar overtuigend in de fysieke confrontaties. Zijn charisma is vooral lichamelijk, want zodra hij begint te vechten, komt de film tot leven. Helaas zijn die actiescènes, zeker naar moderne maatstaven, nogal stroef gemonteerd. Ze missen de energie en vloeiende choreografie van latere martial arts-films, waardoor de belofte van 'spectaculair vechtgeweld' maar half wordt ingelost.

De bijrollen, waaronder de mooie Jennifer O’Neill (als rechercheur Mandy Rust die betrokken is bij het onderzoek naar de doden onder de undercoveragenten en ze werkt nauw samen met Matt Logan en vormt de verbindende schakel tussen politie en vechtsport), Clu Gulager (als de politiechef die met lede ogen toeziet hoe zijn team wordt gedecimeerd en die ik vooral ken van de zeer leuke Horror / Komedie film "The Return of the Living Dead (1985)"), Clint Ritchie (als Charlie Logan die de geadopteerde donkere zoon van Matt Logan is en die na circa 56 minuten vermoord wordt als hij alleen op onderzoek gaat) en Bill “Superfoot” Wallace (als Jerry Sparks die een belangrijke tegenstander is in de film en die tevens een vechtkunstenaar is en hij was tevens Chuck Norris echte tegenstander in de karatewereld), krijgen amper ruimte om hun personages geloofwaardig te maken.

Wel is het zo dat de romance tussen Chuck Norris en Jennifer O'Neill realistisch oogt en ze lijken elkaar ook echt aardig te vinden. Zo ogen ze ontspannen en op hun gemak voor de camera, en hun scènes samen zijn een leuk om naar te kijken. En verder voelt het politieplot vaak als een excuus om Chuck Norris de ring in te sturen (vooral m.b.t. trainingen, waarbij je ook regelmatig Chuck's harige borst te zien krijgt), in plaats van een spannend verhaal dat op zichzelf kan staan. En not zoals in veel Chuck Norris films, eindigt de film direct als hij de slechterik heeft gedood (dit keer breekt hij de nek van Jerry Sparks na circa 89 minuten).

Wat "A Force of One" wel heeft, is een soort ruwe eenvoud, namelijk een held die het opneemt tegen criminelen, zonder franjes of psychologische diepgang. Voor wie puur voor Chuck Norris komt, is dat voldoende. Maar wie zoekt naar spanning, originaliteit of meeslepende actie, zal vooral de beperkingen van het script en de regie opmerken.

Al met al is "A Force of One" geen grootse en ook geen goede film, maar het is wel een degelijke Actie / Misdaad / Thriller film, die vooral de fans van Chuck Norris en martial arts weet te bedienen. De mix van politie-intrige en vechtkunst werkt niet altijd even vloeiend, maar de film levert precies wat hij belooft, namelijk een eenvoudige, voorspelbare maar vermakelijke showcase voor Chuck Norris zijn talenten.