Le Tout Nouveau Testament (2015)

Eigenlijk doet Van Dormael grotendeels zijn eigen ding met een mooie dromerige sfeer en wat mij betreft een aantal rake portretten van mensen die weten wanneer ze sterven. Maar om het budget bij elkaar te krijgen (maar dat is slechts een theorie) heeft hij als opdracht meegekregen dat Poelvoorde als schmierende God moet spelen. Die onderdelen, gelukkig niet al te overheersend, vond ik af en toe tenenkrommend. Er zat geen emotie achter. Voor de rest wel meer dan aardig.

Grappig, origineel, scherp, filosofisch interessant en visueel bij vlagen indrukwekkend. Pili Groyne steelt de show, wat een geweldige acteerprestatie in een verder op alle vlakken heerlijke film.

4,5 *

Tegenvaller. De humor is vlak en het verhaal repititief waardoor het allemaal erg langdradig wordt. Ook met God had veel meer gedaan worden. Nu was het meer materiaal voor een korte film. Vis

Jammer, gemiste kans.

3

Ik kan mijn neits voorstellen bij Franstalige humor. Maar gelukkig, het bestaat toch.

Heerlijke humouristische film. Een prima script. Prima acteurs. Bepaalde scenes waren erg leuk.

Soms mooie beelden. De CGI was helaas niet al te best. Maar goed, het was zeker niet storend en droeg alleen bij aan het grappige verhaal.

Waarlijk een topfilm. Internationale klasse. Ik vreesde voor een teveel doorsnee komedie, maar het is veel meer dan dat.

Niks aan toe te voegen.

Weer zo'n film waarbij ze alle leuke grappen achter elkaar in de trailer hebben geplakt. Waardoor het echte resultaat dus toch een beetje tegenvalt, helaas.

Het verhaal is goed bedacht, en stikt van de leuke en vaak herkenbare vondsten.

Maar ook is het vaak wat te chaotisch, en is het een te grote aaneenschakeling van losse verhaaltjes.

Het acteerwerk van met name de man die God moet voorstellen, is echt om van te janken, zo belabberd slecht. Niveau kinder-slapstick, echt een afschuwelijke acteur. (Dat hij qua uiterlijk een exacte kopie van Freddy in Nightmare lijkt, maakt natuurlijk niet uit.)

Het meisje speelt dan weer wel erg goed, zeker voor haar leeftijd.

Al met al viel er best wat te lachen, maar ik heb een flinke hekel gekregen aan dit soort domme reclamestunts, waarbij al het leuke dus al wordt weggegeven, puur om je de bioscoop in te krijgen.

Leuk filmpje, maar een potentiële Oscar-(nominatie)winnaar, neuj, dat zie ik niet zo snel gebeuren.

3 * omdat het verhaal zo origineel is.

Prachtige Belgische Amélie. God blijkt een chagrijnig en kwaadwillend opperwezen dat de mensen schept en kwelt voor zijn vermaak.

Le tout nouveau testament lijkt wel een verfilming van een idee van de Amerikaanse komiek George Carlin: "[The world] does not belong on the resume of a supreme being, this is the kind of shit you expect from an office temp with a bad attitude". Zijn dochtertje komt in opstand - hoe zou het nu met de wereld gaan?

Erg origineel en bevat twee mooie verwijzingen naar klassiekers: King Kong (de blondine en de gorilla) en American Beauty (het rondzwevende zakje).

Helaas staan de verhalen van de personages nogal los van elkaar. Met iets meer samenhang hadden dit 4,5 sterren kunnen worden, maar dit blijft het meest originele scenario dat niet van Charlie Kaufman is.

De reden is heel simpel: op al deze klassieke muziek zitten geen rechten, dat is efficiënt gebruik van het (beperkte) budget. De enige uitzondering (Sing sony sally van An Pierle) vond ik gelijk een erg mooi nummer, ik heb gelijk op Spotify opgezocht.

Net als met Mr. Nobody (2009) weet regisseur Jaco van Dormael op een toegankelijke manier te spelen met existentiële vraagstukken over wat de zin en betekenis van het bestaan zijn. Deze keer belicht hij religie vanuit het oogpunt van de dochter van de Christelijke God die weeffouten in het ontwerp van haar vader recht probeert te brijen. Grootste publiekstrekker is de door Benoît Poelvoorde heerlijk dik aangezette versie van God. Hier een volstrekt pathetische figuur, dwangmatig vasthoudend aan het waanidee dat mensen nog op Hem zitten te wachten in een wereld waar religie geen rol meer hoeft te spelen.

De kracht van Poelvoorde's God is dat het een mengeling van afkeer en sympathie oproept. Enerzijds is de God uit het Oude Testament vooral een zelfgenoegzame, vrouwenhatende kwelgeest, verveeld geraakt door het eigen systeem dat hij ontworpen heeft om zijn slaven mee gevangen te houden. Niet te genieten! Anderzijds wens je het Hem ook niet toe dat hij zelf wordt geconfronteerd met de gevolgtrekking van zijn eigen rigoreuze tweedeling in alles. Grappig uitgangspunt om God neer te zetten als de tragische anti-held in het naar Zijn evenbeeld geschetste universum, maar die dan vervolgens ermee geconfronteerd wordt dat de volgelingen zelf zijn gaan worden als de Goddelijke naarling die ze ooit op aarde heeft gezet.

Meer nog dan een keiharde satire op religie of gelovigen is het een poëtische bespiegeling op hoe de tijdsgeest veranderd is door de secularisering. Of we er als mensheid beter of slechter op zijn geworden is uiteindelijk aan de kijker, maar het riep bij mij scherpe existentiële vraagstukken op ter overdenking. Waarom is alles toch strak geordend volgens binaire principes van goed/fout, mens/dier, man/vrouw, seksueel/spiritueel, etc? Is God wel zo verdwenen uit onze levens als we met de secularisering geneigd zijn om te geloven? Alles verteld met de aanstekelijke luchtigheid van hilarische komische slapstick. Nagedacht én gelachen, wat wil een mens nog meer van zijn kwaliteitscinema?!

Van poëzie heb ik eerlijk gezegd niet veel gemerkt, Donkerwoud. En van "existentiële vraagstukken" evenmin. Tot piekeren hebben de slapsticks mij alleszins niet aangezet...

Kwaliteitscinema dus óók al niet?

Bedoel de woordenboekdefinitie van 'poëtisch' als mooi, dichterlijk, romantisch. Voor mij hier de associatieve beelden van (meestal) klassieke muziek in combinatie met associatieve rare beelden.

Wat ik onder 'existentiële vraagstukken' versta, licht ik zelf al toe. Maar goed, ik zal mijn Goddelijke autoriteit hier wat temperen en toegeven dat het mijn eigen observaties zijn.

Jaco van Dormael creëert graag zijn eigen universums, waarbij het lijkt alsof elke film Zijn eigen visuele wetten heeft. Daarnaast heeft Van Dormael iets met wasmachines Ook in ‘Le huitième jour’ uit 1996 speelde dit huishoudelijke apparaat een belangrijke rol). Vanaf zijn overrompelende speelfilmdebuut ‘Toto le héros’ (1991) was het duidelijk dat we hier met een uniek en eigenzinnig talent te maken hadden. In zijn vijfde speelfilm ‘Le tout nouveau testament’ gaat hij nog een stukje verder door niet alleen een nieuwe filmrealiteit te scheppen, maar levert hij, zoals de titel al zegt een totaal nieuw testament af, samengesteld onder toezicht oog van Ea (Een werkelijk verpletterende rol van de twaalfjarige Pili Groyne) de dochter van god, die op advies van haar broer Jezus op zoek gaat naar zes apostelen. Samen met zijn twaalf (Twaalf, omdat een ijshockey team ook uit twaalf spelers bestaat en god is daar een groot liefhebber van) hebben ze er dan samen achttien en dat is net zoveel als hun moeder honkbalplaatjes heeft (Aan een wedstrijd doen twee teams mee, met elke negen spelers). Ziehier de logica van Van Dormael. De zoektocht van Ea naar de zes apostelen wordt verteld met veel sprookjesachtige en poëtische beelden gelardeerd met filosofische teksten, de kenmerkende vaak bizare ne vervreemdende humor van de regisseur en zijn ongecontroleerde invallen. Een feest voor het oog en oor. Naast de wasmachine duiken er nog meer constanten op in het werk van Van Dormael, Zo is het lied ‘La mer’ van Charles Trenet, zowel in ‘Toto’ als in “Testament te horen. En de verstandelijk gehandicapte acteur Pascal Duquenne is in de drie eerder genoemde titels te zien en in Van Dromaels ‘Mr Nobody’(2009). En zo heft Van Dormael door de jaren heen een eigen universum geschapen, waar hij dit pareltje aan toe voegt. Een universum, waarin alles mogelijk is en alles klopt. En god? Die wordt uitgezet als ongewenste vreemdeling naar Oezbekistan en komt aan de lopende band te werken in een wasmachinefabriek, terwijl zijn vrouw achter zijn computer de wereld herschept. Wat een film. En dan is het ongelooflijk dat lezers van ‘De Volkskrant’ het popcorn vermaak van ‘Star wars: The force awakens’ prevaleren boven dit pure en originele werk.

Je beschrijving van deze Van Dormael is gewoon fantastisch, lezertje! Ik zou alles laten vallen om zo vlug mogelijk te gaan kijken... Jammer genoeg heb ik hem al gezien, en vond ik hem daadwerkelijk een stuk minder sprankelend dan jouw recensie doet vermoeden. In weerwil van het uitgangspunt vond ik het geheel weinig spiritueel, soms zelfs saai en plat...

Zeker een scherpe lezer in ons midden, zie uit naar meer analyses!

Het is alleen pas zijn vierde speelfilm...

Tgogh; hier en daar een leuke scene maar niet echt mijn ding dit soort films.

Een mooi gegeven; wat gaan mensen doen, als ze exact weten wanneer ze gaan sterven. Oorlogen hebben geen zin meer, iemand proberen te doden is niet meer tegen de wet. En het mooiste, geloof in God heeft geen meerwaarde meer bij mensen. Een heerlijke film.

Waarom niet, huppelepup?

Dikke tegenvaller deze. Had hier echt naar uit gezien om deze te kijken maar wat een teleurstelling. Al het beste was in de trailer te zien vond ik. Verhaal was wel ok maar vond de uitwerking niet goed, totaal belachelijke dingen die gebeuren vind ik zoals die apostel met haar gorilla..enz vond trouwens al de apostelen saai en belachelijk. De manier hoe hun verhaal verteld werd vond ik dan ook niet goed en verre van boeiend.Hier en daar wel eens een grappige scene met Poelvoorde die spijtig genoeg veel te weinig aan bod komt. En de muziek was ook wel nog goed. Maar dit red in mijn ogen de film nergens van de ondergang. Misschien moet je er gewoon voor zijn voor deze filosofische onzin, maar mij lag het totaal niet. Heb me ronduit verveelt met deze. Voor mij echt een flauwe film. Krijgt van mij een magere 3/10

Originele ideeën en maffe visuele details te over in deze vierde film van de belgische regisseur Jaco Van Dormael, op wie altijd wel gerekend kan worden wanneer het gaat om een uniek stukje cinema. God (Benoit Poelvoorde) woont in Brussel en heeft er zichtbaar plezier in om het de mens zo lastig mogelijk te maken. Dochter Ea hackt zijn computer en lekt de sterfdata van iedereen op aarde. Nu zal iedereen moeten nadenken over hoe ze hun laatste dagen, maanden of jaren zullen doorbrengen. Dit zorgt voor een aantal mooie en gedenkwaardige scenes, maar op gegeven moment is de lol er toch wel een beetje af, ondanks de continu frisse visuele aanpak. Het helpt ook niet bepaald dat Poelvoorde zich al schmierend en vooral schreeuwend een weg door de film baant.

Best een vermakelijke en frisse film, met een behoorlijk originele en rake kijk op 'God' die in deze film niet als helper van de mensheid wordt getoond, maar juist uit verveling het leven van de mensen zuur maakt door hen ellende te bezorgen en door het opstellen van allerlei regels zoals dat een mens nooit de ware liefde zal vinden, een ongeluk nooit alleen komt, e.d. Jezus' zus Ea is dat een beetje beu en besluit om de mensheid te helpen met zes nieuwe apostelen en een nieuwe nieuwe testament. Het verhaal wordt op een onderhoudende en leuke manier gebracht. 3,5*

Idee leuk, uitvoering matig

Waarom dit hartverwarmende, fantasierijke en volstrekt originele komische drama niet is genomineerd voor een Academy Award is mij een raadsel. Poelvoorde speelt weliswaar de God die in Brussel woont - die de mensheid vanachter zijn computer teistert met hilarisch herkenbare wetten als 'de andere rij is altijd sneller' - en wiens chagrijnige, opvliegende, lompe gedrag ertoe leidt dat zijn dochter Ea [op advies van haar broer JC] besluit de regels te veranderen. Het resultaat is een aantal vignetten van totaal verschillende mensen die elk op hun manier in een soort isolement zijn geraakt en wiens levens door Ea een radicale wending nemen. Elk van deze karakters is uitstekend uitgewerkt en hun unieke verhaallijnen zijn een perfecte mengeling van sentiment, pathos, ironie en humor. Het acteerwerk is perfect over de gehele linie, maar het zijn de fantasierijke visuele vondsten die een brok in de keel bezorgen, vooral in het verrassende, maar inspirerende einde. De beste film van 2015.

Erg surrealistische film, voor mij evenwel niet echt geslaagd. Ik had me eerder aan een echte komedie verwacht, maar de film is toch voor het overgrote deel een soms somber drama. De verhalen van die zes apostelen vond ik totaal niet interessant en allerminst filosofisch. Eerder belachelijk zoals met Deneuve en die gorilla. Van zin geven aan je leven gesproken .

Van Dormael zorgde nog evenwel voor een knappe visuele uitwerking. Alle registers worden opengetrokken en gelukkig zijn er nog de talrijke fantasietjes om van te genieten. Poelvoorde kreeg alles bij elkaar genomen bijlange niet zoveel screentime in die film dus wie denkt dat Poelvoorde de ster van het veld is, zal van een kale kermis thuiskomen.

Het leek me vooral dat "Le Tout Nouveau Testament" een sterk draagvlak kreeg door een dure en goed uitgekiende reclamecampagne, want ik vond het de zwakste film van Van Dormael. Zeker niet oscarwaardig. Met de hakken over de sloot een 2,5*

Flauwe hap.

Ik had me verheugd op een leuke zwarte komedie met een mooie sterke rol van Poelvoorde, maar de trailer die ik per ongeluk gezien had geeft al driekwart van de inhoud weg - en zeker het grootste deel van de grappen al. Blijft daarna vooral heel veel langdradigheid over, met een paar kleine vondsten en een leuke rol van Pili Groyne. Niet genoeg om de film te trekken. Voor de filosofische bespiegelingen hoef je de film ook al niet te zien, een goede reclamespot geeft al gauw blijk van evenveel inzicht in de zin van het leven.

Op zich had het best wat kunnen worden, en ik vraag me vooral af waarom het dan niet overkomt. Te subtiel en vooral ook te sentimenteel denk ik, en gek genoeg dan precies dat weer in combinatie met platte grappen. Misschien een manke vergelijking, maar had een Belcampo-achtige benadering genomen zoals in De Surprise (2015) en er was een heel andere film uitgekomen.

Dit is meer een film voor een beginnende puber. Vond er niet veel aan. Zes keer een soortgelijke opbouw bij de introductie van de apostelen. Sommige scenes zitten leuk in elkaar. En de muziek was erg goed en klonk mooi.

Jaco Van Dormael's 'Le Tout Nouveau Testament' schiet echt geweldig uit de startblokken. Het hele concept/aanpak is uiterst origineel en goed uitgewerkt met veel oog voor detail. Jammer genoeg gaat het daarna een beetje bergaf vanaf het moment dat Ea op zoek gaat naar haar eigen apostelen. De ene is best interessant, maar de andere draagt mijn inziens weinig toe. De jonge Pili Groyne is voor mij dé ontdekking van de laatste jaren. Erg sterk hoe ze op zo'n jonge leeftijd zo'n dragende rol tot een goed einde brengt. Volledige recensie kan je hier lezen: Recensie: Le Tout Nouveau Testament – Popcorn Tales - popcorntales.com

Een uiterst leuke en originele film. Filmisch buitengewoon, het verhaal heeft een prachtige dramatiek. Het spel is om vrolijk van te worden. Echt genoten, geweldig!

Een boze en onstuimige god tiranniseerde de mensheid met allerlei rampen vanachter zijn computer en strompelde rond in Brussel, op jacht naar zijn dochter. Deze surrealistische en groteske komedie was 'n beetje filosofisch, stroperig, visueel bijzonder zwak en er werd behoorlijk gemoraliseerd. Bovendien viel de regisseur teveel in herhaling. Om de humor heb ik nauwelijks kunnen lachen.