Xenia (2014)

Xenia is het Griekse woord voor gastvrijheid. Een enigszins eigenaardige, maar ook mooie, treurige, sociaalkritische, smaakvolle en roerende coming-of-age roadfilm of odyssee, waarin ernst met geestigheid en muzikale elementen, realiteit met fantasie gemixt werden. Een verhaal over twee broers, op zoek naar hun afkomst, identiteit en houvast en ook over eenzaamheid, waarin onderwerpen als de sociale onrust in Griekenland in combinatie met fascistische krachten, tolerantie, illegale immigranten, vreemdelingenhaat en fysiek geweld tegen homo's de revue passeerden. Tussen de beide hoofdrolspelers was zichtbaar sprake van chemie. Een film die op z'n minst tot nadenken stemt.

We vonden dit een redelijk tot goede film. Leuk om eens een Griekse productie te zien. De jongste broer was soms iets te theatraal en leek de film meer een toneelstuk. Dit gebeurde alleen in een paar scene's. Voor de rest was het best een interessante roadmovie. De oudste broer had veel chemie en spatte van het scherm.

Merkwaardige film toch waarin het streven naar een beter leven, wars van maatschappelijke ongelijkheid en vooroordelen, centraal staat.
Een regelrecht drama is de film niet want de ernst die bij elke avontuur dreigt wordt luchtig opgevangen met optimistische (de verjaardagsdans), vertederende (de zangwedstrijd, het konijn) of hoopvolle scenes (het slot). De gijzelingsscene vond ik te lang uitgesponnen.
Acteur Kostas Nikouli, als de jongste en gekste broer, is de grote blikvanger.
Minpuntje (dat in veel films die onderschriften vergen opduikt) is m.i. dat die onderschriften er niet zijn bij wat gezongen wordt en ik heb het gevoel dat in deze film, die tekst mogelijks betekenis had.

Heerlijke film uit Griekenland. Creatief, mooi, opbeurend en luchtig. Dit deed me zelfs een beetje denken aan een kruising tussen (een mannelijke) Thelma & Louise, en dan toch ook wel zeker The Rain Man... Hoewel het verhaal even anders loopt, zijn de inspiraties voor mij niet weg te denken.

We volgen hier twee broers, Dany en Ody... Dany is de zestienjarige homofiele chirurg in opleiding die zijn werk opzij schuift nadat hij te horen kreeg dat zijn moeder is overleden. Hij verlaat zijn thuisplaats Kreta om in Athene zijn broer Ody op te zoeken... Deze is niet bepaald blij met de aankomst van Dany, met zijn konijn, en dan ook voornamelijk zijn opvallend nichterige uitstraling. Echter beseft hij wel dat hij een voorstel niet kan weigeren: Op zoek gaan naar hun biologische vader om aan een Grieks paspoort te komen. Terwijl Ody de familietragedie erg serieus neemt blijft Dany vaak hangen in zijn droomwereldje en denkt hij slechts aan het feit dat ze, met zo'n paspoort welteverstaan, in de Top of the Greeks terecht komen om rijk te worden. Ook laat hij zich voornamelijk inspireren door een beroemde Italiaanse zangeres... Of is dit slechts een hersenspinsel?

Wat we vervolgens krijgen is een bloedmooie, niet al te melancholische en oogstrelende coming of age over twee broers die door Griekenland trekken... Richting Thessalonki, waar hun vader zou huizen. Onderweg maken ze ook zo de bijkomende dingetjes mee; die fascisten bijvoorbeeld, de vele nachtclubs, die homoseksuele zanger, het schuilen in de bossen en in die ruïne... en ondertussen met de politie op de hielen vanwege het feit dat Dany een van die fascisten in zijn been schoot. Het lijkt er ook verdacht veel op dat de jongens niet echt vaak stilstaan bij hun fratsen. Ook de visioenen van Dany, en dan met name dat konijn (Donnie Darko?) zijn erg mooi.

Die scene waarbij ze (vermoedelijk) oog in oog staan met hun vader is goed, maar duurt toch net een beetje te lang. Het einde maakt alles weer goed.

Ja, dit was een erg aangenaam en fijn filmpje waarbij de regisseur het overduidelijk moest hebben van de sfeer en de locaties. Hij weet hier een armoedig Griekenland wel haast in een paradijs om te toveren.

4,5*