Pawn Sacrifice (2014)

De laatste paar films van regisseur Edward Zwick waren nogal wisselvallig, maar hier revancheert hij zich op overtuigende wijze. Het sober maar erg fraai in beeld gebrachte verhaal van de door psychologische problemen geplaagde schaakgrootmeester Bobby Fischer (Tobey Maguire) is een schot in de roos. De film wordt op rustige maar zelfverzekerde wijze opgebouwd, met veel aandacht voor detail, en de cast is uitstekend. Het geschepte tijdsbeeld (de film speelt zich af tijdens de hoogtijdagen van de Koude Oorlog) is ook erg goed gedaan.

Ik heb niks met schaken en ik kende de geschiedenis rondom Bobby Fischer niet maar zat de gehele film toch geboeid te kijken.

De tijdsgeest werd prima weergegeven door de auto's, kleding en decor.

Ik heb niet zoveel met schaken en ging deze film dus redelijk blanco in, maar werd toch vrij snel gegrepen door met name de vertolking van Tobey Maguire. Probleem blijft dat hij nog steeds enigszins een babyface heeft (kan ie ook niks aan doen natuurlijk) waardoor hij voor mij te jong leek om Fischer te spelen, terwijl hij ten tijde van de opnames nota bene zo'n negen jaar ouder dan de echte Fischer ten tijde van Reykjavik was, maar die "visuele discrepantie" was ik spoedig vergeten toen zijn paranoïde uitbarstingen in hevigheid toenamen – het beeld van die vriendelijke Peter Parker is Maguire nu wel definitief overstegen (zo dat niet al het geval was sinds de Brothers-remake). Ook de lange speelduur vond ik verder geen bezwaar, en schaakmatches zijn dan wel moeilijk spannend in beeld te brengen, maar te weten wat er op het spel staat en wat er borrelt in de hersenpannen maakt toch veel goed. Eveneens prima spel van de drie andere leads.

Pawn Sacrifice

Hoogstaande intelligentie eist zo zijn tol; dat is denk ik wat deze film je probeert mee te geven. Gegoten in het levensverhaal van Bobby Fischer slaagt de film daar aardig in, al komt de persoon van Fischer er niet heel goed vanaf. Met best veel zin ging ik naar de bios, om toch lichtelijk teleurgesteld naar buiten te komen.

Waargebeurde verhalen zijn meestal een voedingsbodem voor relatief constante, aardig presterende films. Ook hier bij Pawn Sacrifice is dat het geval. Het leven van Fischer is interessant omdat het exceptioneel is. Daar heeft Zwick weinig voor hoeven doen. Toch zijn er bepaalde keuzes die hij maakt die mij toch een beetje teleurstelden. Fischer is de gehele film een maniakaal persoon. Hij toont amper ontwikkeling en is als een sensationeel karakter gebruikt. Iemand die in dat opzicht beter is uitgewerkt is Spassky, die ondanks dat hij niet het hoofdpersonage is een betere ontwikkeling doormaakt. Een tweede pijnpunt is het feit dat Zwick het schaken ondergeschikt heeft gemaakt aan sensatie. Het bordspel kan adembenemend spannend zijn, maar Zwick kiest er voor dit links te laten liggen en zich te focussen op de personage van Fischer, die je al na tien minuten (in deze film) doorgrond hebt.

Tobey Maguire speelt aardig een grote schreeuwlelijk. Zijn paranoia, angsten en depressies komen hier minder goed naar voren en hij probeert dat door grofgebekt te zijn te compenseren. Helaas werkt het niet helemaal.

Zijn medespelers Michael Stuhlbarg en Peter Sarsgaard zijn aardig, vooral die tweede.

Liev Schreiber speelt misschien nog wel het beste. Hij vertolkt met verve de persoon die langzaam gek wordt van de druk van het hele Sovjet-rijk. Zijn ontwikkelingscurve is vele malen beter dan die van Maguire, die al van meet af aan door gekte lijkt te zijn bevangen.

De sfeer zit er op zich aardig in. Zwick weet aardig met tempo te spelen. Deze bipolariteit tussen hoge en lage snelheid is de grootste sfeermaker. Dit spel draagt aardig bij aan de paranoïde sfeer die tot stand moet komen.

Tot slot noem ik nogmaals het feit dat de focus te weinig op het schaak ligt. Had Zwick hiervoor gekozen dan had hij een echt schaakepos gecreëerd, nu is het meer een biografie van een persoon met ernstige psychologische problemen, die toevallig ook schaakt.

Jammer, kon beter, maar is zeker niet heel slecht.

2.5*

Uitstekend Biopic/Drama film...

Prima verhaal...

Een waargebeurd verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Tobey Maguire en Liev Schreiber spelen goed...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Schaken heb ik nooit gekund en vond ik ook altijd een saai, langdradig en ingewikkeld spel (daarom speelde ik vroeger ook altijd dammen) en dat is deze waargebeurde Drama film (t/m 1972) over schaaklegende Bobby Fischer eigenlijk ook, maar wel in positieve zin. Want dit verhaal wist me in ieder geval te vermaken en te boeien (ook al snap je niets van schaken) van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 110 minuten), met natuurlijk als hoogtepunt het spectaculaire (o.a. door de mentale gesteldheid van Bobby Fischer, die zich stoort aan elke geluid om zich heen, zoals het geluid van de camera's en het aanwezige publiek) wereldkampioenschap in 1972 op IJsland tussen de Amerikaan Bobby Fischer en de Rus Boris Spassky. Daarbij kijkt ook de hele wereld ook toe en speciaal natuurlijk Amerika (welke de Vietnamoorlog aan het verliezen is) en de Sovjet-Unie, vanwege de koude oorlog. Oftewel i.p.v. via kernraketten, bestrijd men nu elkaar via een schaakbord

Het verhaal zit gewoon goed en leuk in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering van het verhaal waarbij het tijdsbeeld van Bobby Fischer (o.a. als kind, tiener en volwassenen) visueel fraai werd weergegeven en ook zijn familie komt er in voor zoals zijn moeder Regina Fischer (gespeeld door Robin Weigert) en zijn zorgzame zus Joan Fischer (gespeeld door Lily Rabe). I.p.v. dat het verhaal erg saai en langdradig is, vond ik het persoonlijk best luchtig en valt er hier en daar zelfs wat te lachen. Zoals o.a. de scene waarbij Bobby Fischer en Boris Spassky aan het schaken zijn op het wereldkampioenschap en er dan wordt gezegd door twee personen die de wedstrijd via de televisie (die wedstrijd was destijds zeer bijzonder en werd daarom ook live uitgezonden) aan het volgen zijn:

1e persoon: Spassky slaat Bobby's loper.

2e persoon: En ik heb hem ontmaagd

Dat laatste wordt dan gezegd door hoertje Donna (gespeeld door Evelyne Brochu), waar Bobby Fischer een oogje op heeft. Het laatste gedeelte van het verhaal is sterk en mooi en vooral de manier hoe de wedstrijd tussen Bobby Fischer en Boris Spassky (die ook rare nukken begint te vertonen) wordt weergegeven, die uiteindelijk door Bobby Fischer wordt gewonnen met 12½ - 8½ en dat terwijl Bobby Fischer in eerste instantie achterstaat met 0 - 2 waarbij hij na de 0 - 1 niet komt opdagen (dus automatisch 0 - 2) en daarna allerlei eisen gaat stellen om verder te spelen (o.a. in de ruimte waar een pingpong tafel staat, omdat het daar tenminste rustig is). Na de overwinning van Bobby Fischer is het verhaal eigenlijk ten einde en krijg je nog wat weetjes over hem te horen (o.a. dat het na wedstrijd hard achteruit ging met zijn mentale gesteldheid) tot en met zijn dood in 2008 in Reykjavik in IJsland.

Degene die deze film naar een hoog niveau tillen zijn de cast en vooral natuurlijk hoofdrolspeler Tobey Maguire in de rol van Bobby Fischer, die hij schitterend speelt. Daarbij moet ik wel zeggen dat hij niet echt leek op Bobby Fischer, terwijl ik dat wel vond bij de ook goed spelende Liev Schreiber in de rol van Boris Spassky. De eerder genoemde Evelyne Brochu in de rol van hoertje Donna, vond ik overigens wel een mooie verschijning.

Hoewel ik niets op heb met schaken vond ik deze waargebeurde Drama film over schaaklegende Bobby Fischer wel interessant en vermakelijk en kan ik hem ook nog vooral herinneren vanwege zijn laatste jaren waarbij hij Persona non grata was in Amerika. Al met al was Bobby Fischer natuurlijk een zeer aparte persoonlijkheid en dat laat men in deze film ook goed zien.

Goede film waarbij gezegd dient te worden dat 'Spiderman' Maguire goed acteert. De mentale gesteldheid van Fischer wordt goed in beeld gebracht en dit geldt tevens voor de spanningen tijdens de Koude Oorlog. Bekijk de docu 'Bobby Fischer against the world' als je meer te weten wil komen over de geniale en krankzinnige schaaklegende.

Kleine biopic van het Amerikaanse schaakfenomeen Bobby Fisher.

Film heeft meer dan aan het schaken op zich genoeg aan de fratsen van het verwaand, wispelturig en onmogelijk karakter van Fisher om de kijker aan zich te binden en in dit opzicht is Tobey Maguire verbluffend goed in het weergeven van al die grilligheden.

Film houdt ook wel een waarschuwing in tegen het obsessioneel bezig zijn met een ambitie.

De naam Fisher herinner ik me nog, deze van Boris Spassky niet. Koude Oorlog...

Een heerlijk spannend en intrigerend verhaal, waar ik de heel grote lijnen nog wel wist uit het nieuws indertijd. En ook een eerbetoon aan het moeilijk te begrijpen genie van Fischer - waarvan ook nu nog wel gezegd wordt dat hij de beste schaker ooit is geweest.

Maguire speelt fenomenaal, weet precies de soort geplaagde genie uit te stralen die het verhaal los laat komen. En Schreiber als Spasski werkt ook wonderwel. Jammer wel van Sarsgaard, die irriteert me erg vaak en ook hier weer.

Goeie film over de carrière en het leven van schaakgrootmeester Bobby Fischer. Een vrij standaard biopic over een boeiende persoonlijkheid. Bobby Fischer is een eigenzinnig persoon en dat blijft hij na het zien van deze film nog steeds. Onderhoudend van begin tot eind en ook de lange match tussen hem en Boris Spasski is redelijk spannend gebracht hier. Verder een mooie titel en prima acteerwerk van de gehele cast.

Interessante film die vooral op het gebied van art direction en,qua tijdsbeeld behoorlijk veel indruk maakte.De tragische Bobby Fischer wordt hier gespeeld door Tobey Maguire,iets wat ie in aanzet best goed doet al kon ie me zeker niet helemaal overtuigen.Dan was Liev Schreiber als Boris Spassky toch een stuk beter gecast,ook omdat de gelijkenis hier een stuk groter is.Al was zijn rol wel een stuk eenvoudiger.

Het verhaal wordt ondanks het misschien voor sommige wat saaie schaken (ik had er totaal geen last van) vlot,onderhoudend en af en toe zelfs spannend gefilmd en bracht voor mij ook wat nieuwe weetjes aan het licht.Zo dacht ik altijd dat de mentale problemen van Fischer zich pas op latere leeftijd openbaarde maar ze schijnen er dus altijd al te zijn geweest.

Verder een degelijk prestatie van Edward Zwick als regisseur en een prima bijrol van

Peter Sarsgaard als secondant.Ook de twee acteurs die de jeugdige Fischer vertolkten brachten het er goed af.

Pawn sacrifice is in zijn totaliteit dan ook sterke drama film die misschien net dat beetje extra mist maar ik heb er (ook als amateurschaker) hoe dan ook van genoten.

Ik denk overigens wel dat als ie zijn titel had verdedigd hij totaal kansloos was geweest tegen Anatoli Karpov..

“I think he's afraid of what's gonna happen if he loses.”

“No, he's afraid of what's gonna happen if he wins.”

Pawn Sacrifice is een prima film over schaakgrootheid Bobby Fischer. De film laat zien hoe Fischer opgroeit en hoe hij een passie ontwikkeld voor schaken. Maar de grootste kracht van Pawn Sacrifice is de strijd tussen Fischer en Boris Spassky (Schreiber). Het laatste gedeelte in IJsland is sterk, en regisseur Edward Wick weet zelfs schaken spannend te maken. De film is wel erg lang, en we krijgen het gehele leven van Fischer te zien. Iets meer focus op het schaken en de strijd met Spassky had Pawn Sacrifice goed gedaan.

Als schaakliefhebber is het fijn een film te kunnen zien van legende Bobby Fisher, maar ook voor niet-schakers is de film uiterst geschikt. Bobby Fisher is een fascinerend figuur, kleurrijk, briljant, maar ook kampend met gedragsstoornissen. Zijn aparte en controversiële agressieve en zelfs paranoïde stijl roept vele vragen op betreft zijn geestestoestand, maar feit is dat hij als grootmeester zijn stempel heeft gedrukt op de schaakwereld en ver daarbuiten.

Tobey Maguire geeft een mooie vertolking weer van het personage Fisher. Verder wordt ook de Koude Oorlog goed verwerkt in het verhaal. Als het niet via de ruimtevaart of wapenwedloop liep, dan wel via de sport om de communisten de loef af te steken. Ook Lieb Schreiber als Spassky is goed gecast waardoor de film zeer degelijk en zelfs waardevol blijkt. De uitspraken van Fisher waren legio en uitermate scherp. Zijn populariteit recht evenredig, maar uiteraard voornamelijk omwille van zijn genialiteit.

Verder ook spannend en beblijvende film, goed gebracht door regisseur en acteurs. Wel een aanrader voor wie de sfeer van de Koude Oorlog wil proeven.

Na het zien van de serie 'the Queens Gambit' deze film ook maar eens opgezocht en opgezet. Het is een vrij onbekende film, maar het leven van Bobby Fischer is zeker de moeite waard om verfilmd te worden.

Ongekend hoe zo'n schaakgenie met zo'n onuitstaanbaar karakter z'n leven geleefd heeft.

Tobey Maguire kon zich heerlijk uitleven in z'n rol, dat staat als een paal boven water. Als schaakliefhebber vond ik de schaakpartijen, uiteraard die befaamde partij waarin Spassky, prima rol van Liev Schreiber, na afloop applaudiseerde, het meest interessant.

Eigenlijk bizar dat aan zo'n beetje alle absurde wensen van Fischer werd voldaan.

Jammer dat hij totaal in ontspoord en verder weinig tot niks meer van betekenis is geweest voor de schaakwereld, want dat het een genie was stond buiten kijf.

Prima film.

De Amerikaan Bobby Fischer [Tobey Maguire] is de jongste schaakgrootmeester uit de geschiedenis wanneer hij in 1972 de strijd om de wereldtitel tegen de Russische titelhouders Boris Spassky [Liev Schreiber]. Ondanks de begeleiding van Bill Lombardy [Peter Sarsgaard] beginnen Bobby’s neuroses en paranoïde gedachten op te spelen en dat brengt de tweekamp in gevaar, vooral tot frustratie van de media die de wedstrijd hebben opgeklopt tot een veldslag tussen Oost en West in de Koude Oorlog. Schaken is bepaald geen fotogenieke sport en Fischers zeer complexe persoonlijkheid maken het moeilijk om je met hem te vereenzelvigen, maar Zwick gooit elke montagetruc in de strijd om de aandacht vast te houden en Maguire en Schreiber zijn uitstekend als de twee schaaktitanen die meer met elkaar gemeen blijken te hebben dan hun passie voor en bekwaamheid in het schaken.