Pawn Sacrifice (2014)

Ik neem aan dat Maguire hier de hoofdrol heeft.

Dat klopt Liev Schreiber speelt Boris Spasky de tegenstander van Bobby Fischer.

Vanaf 3 december in de bioscoop (eOne)

Trailer geplaatst

Trailer ziet er interessant uit.

Al helemaal voor een film die gaat over schaken!

Als gepassioneerd schaker kijk ik erg uit naar deze film. Als het verhaal van Fischer niet te veel overdreven wordt kan dit heel goed worden, maar het zal in werkelijkheid wel rammelen van de historische fouten en uit verband getrokken gebeurtenissen. Wel zullen ze in de schaakscenes het bord goed hebben liggen, en dat is in veel films al niet het geval. Ben benieuwd (maar Tobey Maguire als Fischer lijkt me al niet erg sterk).

Interessant. Vooral benieuwd of dit verhaal interessant genoeg is om verfilmd te worden.

De docu over hem (= Bobby Fischer) is erg interessant: Bobby Fischer against the World (2011)

Hier kijk ik wel naar uit. Kan heel toffe film zijn als z niet al te serieus willen gaan doen en er een halve docu van gaan maken.

In veel films doen ze ook zetten die helemaal niet kunnen of mogen of is de beginopstelling verkeerd. Ik erger me kapot aan dat soort lompe fouten. 'is er niemand in hollywood die kan schaken?'den ik dan.

Ik neem aan dat deze film hier geen last van heeft als dat wel zo is, tja dan is dat toch echt een enorme blunder die de film per direct waardeloos zou maken hoor. We zullen zien.

Uiteindelijk blijkt Fischer toch niet interessant genoeg om een hele film op deze manier aan te wijden. Daarnaast blijft het schaken, en dat is natuurlijk visueel niet de meest spectaculaire sport ter wereld. Meer docu-materiaal. Toch wordt de film halverwege echt wel leuk en interessant wanneer de match Fischer - Spassky gespeeld wordt.

Tobey Maguire als over-the-top clown. Had niet het gevoel dat ik naar Bobby Fischer zat te kijken ...

Mijn vrees dat Tobey Maguire niet de juiste acteur is om Bobby Fischer te spelen was niet onterecht. Maguire heeft er gewoon niet het juiste gezicht voor, en waar dat gecompenseerd kan worden door het overtuigend weergeven van Fischers persoonlijkheid en uitstraling laat hij het liggen. Je moet als schaakliefhebber met historische kennis echt je best doen om hier Fischer te zien. Ook hielp het niet mee dat eigenlijk alleen de onsympathieke kant van Fischers persoonlijkheid getoond werd, terwijl zeker in de tijd voor hij wereldkampioen werd er ook een hartelijke Fischer bestond.

(Liev Schreiber als Spassky was iets overtuigender, overigens.)

Het verhaal, dat eigenlijk heel mager is maar toch bijna 2 uur duurt, kwam aardig met de feiten overeen, hoewel er natuurlijk wel het één en ander op aan te merken valt, maar dat is standaard bij biografische films. Echt storend waren de meeste fouten niet, behalve dan dat de opgave in de eerste partij wel heel knullig tot stand kwam. Niet-kenners zullen hier niet over vallen, maar de bijzonderheid van Fischers ‘blunder’, die helemaal niet zo gemakkelijk aan te tonen was als in de film wordt gesuggereerd, had veel beter naar voren moeten komen. Na het slaan van de vergiftigde pion op h2 was de partij niet in 1 zet uit, maar duurde nog een zet of 26. En men is er nog steeds niet over uit of het slaan van de pion op h2 wel verliezend was.

Sowieso was het gedrag van de spelers wel weer typisch zoals in films schakers voorgesteld wordt. Hebben ze eens een film die over een schaker gaat die echt een beetje "gek" was, moet de tegenstander (Spassky) ook weer vreemd naar voren komen, met zijn gepraat tegen Fischer tijdens de partij, en dat gedoe met die stoel tijdens die andere partij. Voor wie het niet weet: Spassky staat bekend als zo ongeveer de grootste gentleman die er onder de topschakers is geweest, ook tijdens de match tegen Fischer.

Een leuk feit dat weer niet gebruikt werd in de film was juist dat Spassky aan de match begon op een standaard houten stoel, en Fischer op een superdeluxe leren draaifauteuil. Na de 7e matchpartij was Spassky zijn harde houten stoel zo zat dat hij ook zo'n superdeluxe leren draaifauteuil liet aanrukken. Deze psychologische tik van Fischer had natuurlijk benut moeten worden in de film.

Verder een wel heel grote rol in de film voor William Lombardy, de priester/grootmeester, en tegelijkertijd een compleet genegeerde Max Euwe (die als voorzitter van de Wereldschaakbond een uiterst belangrijke rol speelde in het doorgaan van de match tegen Spassky, zowel vooraf als na de verloren 2e partij).

Jammer ook dat de film niet lijkt te kunnen kiezen tussen het weergeven van een tijdsbeeld (koude oorlog, jaren zestig muziek, praten over Vietnam) en het concentreren op de strijd van Fischer als "gekker" wordende ‘eenling’ tegen de Russen. Alles werd maar een beetje half gedaan. Wat mij betreft sprak er uit de hele film geen liefde voor of affiniteit met het schaken, en werd een goed verhaal om zeep geholpen door veel te veel zaken te overdrijven of juist weg te laten. Voor wie deze film gemaakt is is me onduidelijk, want de echte schaakliefhebber zal toch teleurgesteld zijn, terwijl wie alleen maar een interessante film wil zien die toevallig over een schaker en de koude oorlog gaat met een kluitje het riet in wordt gestuurd.

Goede recensie hierboven waar ik weinig aan toe te voegen heb. Tegenvaller. Veel te oppervlakkig, weinig spanning en veel herhaling. Met moeite uitgekeken.

Voor wie interesse heeft in Bobby Fischer: de documentaire Bobby Fischer against the World (2011) is een heel stuk beter te pruimen én een stuk spannender ook.

Niet onaardig, maar wel allemaal erg braaf en standaard uitgewerkt. Was wel erg benieuwd naar Maguire, niet de meest voor de hand liggende Fischer. Vond hem eigenlijk best goed. Weliswaar mist hij misschien wat charisma voor deze rol en kan hij de kijker zich niet echt doen inleven in Fischer of hem ook maar sympathiek maken, dat is misschien ook wel wat veel gevraagd. Al hadden ze het dan wat meer via de mensen om hem heen kunnen doen misschien. Fischers familie krijgt bijvoorbeeld maar een bescheiden plekje in het geheel. Maar ik weet niet hoe close hij was met hen. De rol had verder makkelijk een lachwekkende vertoning kunnen worden en daar komt Maguire niet eens bij in de buurt. Prima gedaan dus wel.

De film heeft logisch vrij veel aandacht voor het tijdsbeeld, maar wel jammer hoe het makkelijke trucje wordt gebruikt van de bekende hits in de soundtrack opnemen. Het gevoel van paranoia komt nog wel redelijk over en Schreiber speelt Spassky niet verkeerd. Ook Sarsgaard beviel me goed. Hij geeft de film nog een beetje hart mee. De uiteindelijke finale tussen Fischer en Spassky vormt uiteraard het hoogtepunt, en krijgt echt de sportfilmbenadering, met prima opgebouwde spanning en natuurlijk de beelden van mensen die gespannen de wedstrijden op tv volgen. Ook voor mensen die amper wat van schaken weten is het schaken zelf nog wel boeiend genoeg om te volgen. 3.0*.

Blijft natuurlijk een geweldig gegeven voor een film. Vond het schaken op zich knap weergegeven. De camera kroop soms werkelijk op het bord. Heb me zeker niet verveeld, ik houd van schaken.

Maar hoewel Fischer echt behoorlijk gestoord was, had ik het graag wat ingetogener gezien. Reykjavik was natuurlijk de keuze, maar ook buiten dat toernooi, ook al daarvoor en zeker erna, kende de schaker Fischer veel drama. Maar goed, dat is een keuze. Liev Schreiber vond ik veel te veel een Amerikaan om Spassky neer te zetten, niet goed gecast.

Enfin, teveel effect bejag, ik heb documentaires over Fisscher hogere waarderingen gegeven. Bobby Fischer against the World bijvoorbeeld. Ik toch wel weer genoten, het blijft zo'n ijzersterk gegeven.

Tobey Maguire is een irritante acteur en Fischer een enorm irritante man. Maak dan nog maar eens een leuke film.

Dat is dus ook niet gelukt. Zwick maakt er één van zn typische Hollywoodwerkjes van met een hoop onterechte ophemeling onder aanzwellende muziek.

Als liefhebber van de schaaksport en met de herinnering uit die tijd een mooie film die de waanzin van Fischer treffend in beeld brengt. Verwacht geen spektakel of gevaarlijke acties. Maar bekijk hoe in dit tijdsgewricht een schaakmatch de wereld bezig hield.

Ik ben geen liefhebber van schaken maar deze film is toch wel erg goed. Ik heb ooit eens de documentaire Bobby Fisher against the world gezien en daar was ik ook al van onder de indruk. Een briljante geest die worstelt tegen zijn eigen waanbeelden, of misschien toch niet helemaal? Het zet je wel aan het denken in ieder geval. Er wordt ook prima gespeeld en het ziet er allemaal prima uit. Enige minpuntje is dat ik nog meer had willen zien, het einde wordt iets te snel afgeraffeld. Jammer, want ik heb de hele film geboeid zitten kijken. Nét geen 4 sterren maar wel een hele dikke voldoende.

Wijlen schaakgrootmeester Fischer is een intrigerende persoonlijkheid die na de film “Searching for Bobby Fisher” (1993) en een recentere documentaire (2011) terecht nog eens verfilmd is door een topregisseur als Edward Zwick.

Dat celebrity poker-speler Tobey Maguire, die schaken in bepaalde opzichten vergelijkt met poker, getekend heeft voor de produktie mag niet verwonderlijk heten. Hoewel ik het niet echt geslaagd vond dat hij gecast is voor Bobby Fisher zelf, vertaalde hij fysiek in sommige scenes wel goed de paranoia en mentale achteruitgang.

Pawn Sacrifice is een solide film en bevat mooie momenten, zoals de 60 seconden klok-scene, Spasski achter een flipperkast; een prominent symbool van het Amerikaanse kapitalisme. En natuurlijk, niet onbelangrijk, op de achtergrond de koude oorlog en de politieke ideeënstrijd die via Fischer en Spassky werd uitgevochten.

Peter Sarsgaard speelt een uitstekende rol, onderkoeld en geloofwaardig, als Fisher’s secondant en sparringpartner die in sommige dialogen een inkijkje geeft in de genialiteit maar ook de waanzin van Fisher. Memorabele uitspraak is wanneer hij protesteert tegen de suggestie om Fisher medicijnen te geven: “it’s like pouring concrete into the holy well” .

Het camerawerk tijdens de finale tussen Spassky en Fisher was subtiel en indringend, maar alleen had iets meer toelichting en uitleg op die historische en briljante 6e game wel leuk geweest. Maar die kunnen we op Utube natuurlijk altijd nakijken.

Het gevoel overheerst dat er meer uit dit waargebeurd verhaal gehaald had kunnen worden. De film blijft vrij middelmatig in de algehele uitvoering. Toch bied het wel vermakelijk kijkvoer. Verder oogt het visueel allemaal wel in orde, en word er goed geacteerd door Maguire, Sarsgaard, maar ook Schreiber. 3 Sterren.

Overdreven Amerikaanse simpleton propaganda met een irritante, onsympathieke, quasi-coole, ongedoseerde Maguire. De geur van het schaken wordt amper meegekregen.

“I think he’s afraid of what’s gonna happen if he loses.”

Pawn Sacrifice is een gedegen gemaakte film over Bobby Fischer maar jammer genoeg blijft het allemaal ook wat vlak en onsamenhangend. De film begint met fragmenten uit de jeugd van Fischer waarbij vooral de relatie met zijn moeder en natuurlijk het schaakbord centraal staat. Maar zodra we naar een volwassen Fischer gaan die nu het eeuwig jeugdige gezicht van Tobey Maguire draagt wordt er over de moeder en de jeugdperikelen bijna geen woord meer gerept. Regisseur Edward Zwick wil waarschijnlijk laten zien waar de angst, paranoia en afkeer van Fischer voor de Russen vandaan komt maar het komt niet helemaal goed over.

De film spitst zich toe op de confrontatie tussen Fischer en Spassky in IJsland waar zelfs de presidenten van Amerika en Rusland aandacht voor hadden omdat de Koude Oorlog in volle gang was en een overwinning van één van beide een schitterend goed nieuws show zou opleveren. Fischer was paranoïde, bleef weg, wilde niet op het grote podium spelen en stoorde zich aan van alles. Maguire wist in Brothers al te overtuigen als een wandelend explosief en ook als Fischer weet hij te overtuigen. Soms overschreeuwt hij zichzelf maar op de momenten van paranoia en gekte is hij sterk. Schreiber is misschien nog wel beter als Spassky, die heel Rusland over zijn schouders ziet meekijken en die de last goed draagt alhoewel ook hij op een gegeven moment achter elke boom een vijand ziet. Peter Sarsgaard is ook goed als dominee Lombardy en weet iedere scene naar zich toe te trekken. Het schaken zelf wordt door Zwick zo spannend mogelijk gebracht maar echt beklijven willen die scènes niet. Daarvoor zijn de partijen te kort in beeld gebracht en de uitkomst al bij voorbaat bekend. Pawn Sacrifice beleeft zijn hoogtepunten op de momenten dat Fischer en Spassky tegenover elkaar zitten en de scènes met Sarsgaard. Voor de rest blijft het jammer genoeg wat vlak en niet bijzonder boeiend.

De laatste paar films van regisseur Edward Zwick waren nogal wisselvallig, maar hier revancheert hij zich op overtuigende wijze. Het sober maar erg fraai in beeld gebrachte verhaal van de door psychologische problemen geplaagde schaakgrootmeester Bobby Fischer (Tobey Maguire) is een schot in de roos. De film wordt op rustige maar zelfverzekerde wijze opgebouwd, met veel aandacht voor detail, en de cast is uitstekend. Het geschepte tijdsbeeld (de film speelt zich af tijdens de hoogtijdagen van de Koude Oorlog) is ook erg goed gedaan.

Blijf toch fan van Liev Schreiber. Die man weet zijn rol altijd geniaal te spelen. Ook Maguire speelde erg goed maar niet zoals Sarsgaard. Wist weinig van het verhaal maar ging redelijk de diepte in.

ja deze film geeft me nog even het nadenken...

Ik heb niks met schaken en ik kende de geschiedenis rondom Bobby Fischer niet maar zat de gehele film toch geboeid te kijken.

De tijdsgeest werd prima weergegeven door de auto's, kleding en decor.

Ik heb niet zoveel met schaken en ging deze film dus redelijk blanco in, maar werd toch vrij snel gegrepen door met name de vertolking van Tobey Maguire. Probleem blijft dat hij nog steeds enigszins een babyface heeft (kan ie ook niks aan doen natuurlijk) waardoor hij voor mij te jong leek om Fischer te spelen, terwijl hij ten tijde van de opnames nota bene zo'n negen jaar ouder dan de echte Fischer ten tijde van Reykjavik was, maar die "visuele discrepantie" was ik spoedig vergeten toen zijn paranoïde uitbarstingen in hevigheid toenamen – het beeld van die vriendelijke Peter Parker is Maguire nu wel definitief overstegen (zo dat niet al het geval was sinds de Brothers-remake). Ook de lange speelduur vond ik verder geen bezwaar, en schaakmatches zijn dan wel moeilijk spannend in beeld te brengen, maar te weten wat er op het spel staat en wat er borrelt in de hersenpannen maakt toch veel goed. Eveneens prima spel van de drie andere leads.

Pawn Sacrifice

Hoogstaande intelligentie eist zo zijn tol; dat is denk ik wat deze film je probeert mee te geven. Gegoten in het levensverhaal van Bobby Fischer slaagt de film daar aardig in, al komt de persoon van Fischer er niet heel goed vanaf. Met best veel zin ging ik naar de bios, om toch lichtelijk teleurgesteld naar buiten te komen.

Waargebeurde verhalen zijn meestal een voedingsbodem voor relatief constante, aardig presterende films. Ook hier bij Pawn Sacrifice is dat het geval. Het leven van Fischer is interessant omdat het exceptioneel is. Daar heeft Zwick weinig voor hoeven doen. Toch zijn er bepaalde keuzes die hij maakt die mij toch een beetje teleurstelden. Fischer is de gehele film een maniakaal persoon. Hij toont amper ontwikkeling en is als een sensationeel karakter gebruikt. Iemand die in dat opzicht beter is uitgewerkt is Spassky, die ondanks dat hij niet het hoofdpersonage is een betere ontwikkeling doormaakt. Een tweede pijnpunt is het feit dat Zwick het schaken ondergeschikt heeft gemaakt aan sensatie. Het bordspel kan adembenemend spannend zijn, maar Zwick kiest er voor dit links te laten liggen en zich te focussen op de personage van Fischer, die je al na tien minuten (in deze film) doorgrond hebt.

Tobey Maguire speelt aardig een grote schreeuwlelijk. Zijn paranoia, angsten en depressies komen hier minder goed naar voren en hij probeert dat door grofgebekt te zijn te compenseren. Helaas werkt het niet helemaal.

Zijn medespelers Michael Stuhlbarg en Peter Sarsgaard zijn aardig, vooral die tweede.

Liev Schreiber speelt misschien nog wel het beste. Hij vertolkt met verve de persoon die langzaam gek wordt van de druk van het hele Sovjet-rijk. Zijn ontwikkelingscurve is vele malen beter dan die van Maguire, die al van meet af aan door gekte lijkt te zijn bevangen.

De sfeer zit er op zich aardig in. Zwick weet aardig met tempo te spelen. Deze bipolariteit tussen hoge en lage snelheid is de grootste sfeermaker. Dit spel draagt aardig bij aan de paranoïde sfeer die tot stand moet komen.

Tot slot noem ik nogmaals het feit dat de focus te weinig op het schaak ligt. Had Zwick hiervoor gekozen dan had hij een echt schaakepos gecreëerd, nu is het meer een biografie van een persoon met ernstige psychologische problemen, die toevallig ook schaakt.

Jammer, kon beter, maar is zeker niet heel slecht.

2.5*

Had me zeer verheugd op deze schaakfilm, maar viel behoorlijk tegen. Spassky erg goed gespeeld

maar spiderman overtuigde niet geheel als Fischer. Wel een gemiste kans dat er geen aandacht was

voor de zegereeks van Fischer als opmaat naar de match met Spassky, laatste zeven partijen interzonetoernooi gewonnen, gevolgd door twee keer 6-0 tegen Taimanov en Larsen.

Wel mooi dat men de zesde partij centraal stelt, inderdaad een parel.

Aardige wegkijkfilm geeft meer een tijdsbeeld dan een indringend portret van Bobby Fischer.

Als fanatiek schaker vond ik hem leuk om te kijken. Dat hier en daar bepaalde zaken wat gecomprimeerd werden weergegeven, begrijp ik wel.