El Incidente (2014)

El Incidente is een zeer interessante ontdekking, de film is veel beter dan dat ik had verwacht. De 100 minuten speeltijd voelen langer aan en dat is in dit geval positief, de film is een sleur waarin je na een korte opening alleen maar intrigerende beelden ziet tot zo'n 20 minuten voor het einde waarin de context van de film duidelijk wordt.

Daadwerkelijke alle personages in deze film zijn interessant en ook op de acteurs heb ik niks aan te merken. Er wordt weinig gesproken in de film, het zijn de gewoontes die de personages uitbeelden en dit gebeurt erg goed. De omgang met de producten is een goed voorbeeld van hoe het gedrag van het personage gecombineerd wordt met een interessante setting, dit gebeurd constant waardoor de film interessant blijft.

Het einde waarin het plot eindelijk helemaal duidelijk wordt is erg mooi gedaan. Waar de scenes eerder in de film lang waren duurden ze hier soms maar met een tiental maar een minuut, het brengt een aangename spanning met zich mee maar ik ben er niet zeker van dat ik ook daadwerkelijk alles heb meegekregen. Door het tempo is het einde niet echt gemakkelijk te volgen.

Leuk!

Heb geen idee wat ik uiteindelijk gezien heb maar het intrigeerde wel. Goed uitgevoerd, duidelijke ideeen van de regisseur en acteren weet gemiddeld genomen te overtuigen.

Is het parallel, alternatief universum, waanbeeld, dood, iets ertussen, alles samen, aliens? Vul maar in zou ik zeggen. De scenes in het trappenhuis zijn af en toe visueel erg sterk, de setting wordt creatief benut en de "sprong" is geslaagd. De scenes op de weg zijn wat meer gebruikelijk maar het verband met het trappenhuis is duidelijk. Richting het eind komt er een werkelijk hele mooie visuele en audiovisuele trip voorbij waarin men tracht het incident een naam te geven.

Dikke 3,5 sterren.

Op naar Los Parecidos (2015) van dezelfde regisseur aangezien beide films in hetzelfde "universum" schijnen te spelen.

De moeite.

Al is het begin een beetje taai. Het time loop gegeven is niet zo heel origineel en het feit dat er na een half uur een ander verhaal begint dat losstaat van het eerste maakt het er niet eenvoudiger op. Je ziet wel al dat Ezban een regisseur is met een visie, maar het lijkt er niet 100% uit te komen.

Tweede deel van de film is gelukkig opvallend beter. Het time loop gegeven krijgt een originele wending en ook een originele verklaring op het eind. De limieten van het budget worden duidelijker opgezocht en vooral de sets ogen een stuk spannender en interessanter. Plots zit je naar een film te kijken die wat eigens te brengen heeft.

Als het einde dan ook nog eens een emotionele snaar weet te raken, dan blijkt dit toch wel meer te zijn dan de zoveelste genrefilm. En dan met een recap-einde, dat zijn dubbele bonuspunten. Ezban is een fijn regisseur, zoveel is duidelijk na twee films. Hoop dat ze hem bij Netflix een beetje blijven volgen, want het is niet alsof zijn werk buiten Netflix om veel visibiliteit lijkt te hebben.

Eventjes doorbijten in het begin, zeker als je denkt het allemaal al eens gezien te hebben (en beter), Ezban zorgt ervoor dat het tweede deel het eerste rechtvaardigt.

3.5*

Ik vond dit niet geweldig, tikkeltje saai zelfs. Time loop op zich interessant en ook wel aardig uitgewerkt maar de film wist mij nauwelijks te boeien.

Hele interessante film en op het juiste moment gekeken.

Het is een Mexicaanse time-loop film die in eerste instantie erg bizar wordt uitgewerkt. Het begint een beetje komisch met die twee broers en die politieagent... Ze vluchten voor hem, maar dan blijkt dat ze vast zitten in het trappenhuis... Nee, er is geen blokkade... De verdiepingen blijven zich herhalen... Het tweede verhaal is misschien nog beter. Een gezin die erop uit trekt met de auto... Iets wat een degelijk roadmovie-sfeertje weet mee te brengen... Maar wat voor roadmovie? Eentje waarbij de weg zich herhaald waar ze maar niet uit komen. Terwijl het dochtertje geen adembuisje tot beschikking heb tegen haar astma...

Ik moet zeggen dat de regisseur hier erg goed heeft gefocust op de personages, die op den duur helemaal gek worden van de situatie. Wat psychologische oorlog zit deze film erg goed in elkaar en weet het realistisch en benauwend te blijven... Wat nog benauwender is is de uiteindelijke uitgangspunt van de film: Het lijkt een soort verwroeging van het oud zijn... Althans.. .Het gebeurd blijkbaar in deze tijd steeds vaker dat mensen in hun jongere jaren blijven zoeken naar dat beetje ideaal of geluk... of een structuur... en dat ze daar in blijven hangen... En dan is het te laat... ben je oud, versleten... en zijn alle dingen je voorbij gewaaid. Ondanks je ambitieuze baan bij de politie of als liftboy. Als het goed is was dit de uitgangspunt... En laat ik nu ook in zo'n situatie zitten dat de grote drie dichterbij komt en je begint te merken dat je steeds meer overblijft als je je draai nog steeds niet kan vinden.

Sterk concept.

4,0*

Duidelijk in vier delen te splitsen; het eerste verhaal, het tweede verhaal, de 35-jaar-later-verhalen en de climax waarin beiden soort van samenkomen. Verschil in tempo, woordgebruik en beeldvorming is aanwezig.
In de eerste twee verhalende delen is het vooral beetje doorbijten, de settings zijn al vrij snel duidelijk, maar worden wat mij betreft iets te lang doorgezet. Dat het acteerwerk wat houterig overkomt helpt niet mee. Het derde deel doet spanning vermoeden, maar beweegt zich weer traag voort. De bizarre setting in met name het trappenhuisverhaal doet wat dubbel aan; is het humoristisch, absurd of diepzinnig. Ik vind het prettig dat naar het einde toe een heuse climax wordt aangepakt om verheldering te brengen in het geheel. Althans, niet alles (de aanleiding blijft in het midden en doet ook niet ter zake), maar de verbinding wordt mooi uitgerold. De symboliek die erin meekomt is misschien iets te dramatisch (zeker met de beelden van hoe de werkelijke realiteit verliep), maar het is een soort mystery-sci-fi dat ik wel kan waarderen. De regisseur had hier duidelijk mooie ideeën, maar die komen er nog niet helemaal vlekkeloos uit.

De ondraaglijke zwaarte van schuld en monotonie. 'El Incidente' (2014) verweeft twee verschillende verhaallijnen door hun hoofdpersonages zowel vast te laten zitten in een onontkoombare cyclus, als dat ze worstelen met een overeenkomend schulddilemma rond een kleine misstap met tragische gevolgen. Detective Marco (Raúl Méndez) haalde de trekker over en schoot kruimeldief Carlos (Humberto Busto) in z'n been, terwijl ze samen met diens jongere broer Oliver (Fernando Alvarez Rebeil) vastzitten in een 'Escheriaans' trappenstelsel. Geen onder of boven, maar het drietal kan zich alleen tot elkaar verhouden. Parallel hieraan rijdt stiefvader Roberto ((Hernán Mendoza) met zijn vrouw Sandra (Nailea Norvind) en haar twee kinderen naar hun biologische vader. Het is een beladen rit, want zoon Daniël (Gabriel Santoyo) worstelt met hechtingsproblematiek en is jaloers hoe makkelijk zijn zusje Camila (Paulina Montemayor) al een band heeft opgebouwd met de nieuwe man in hun leven. Ook deze autorit gaat nergens heen en bij het passeren van steeds hetzelfde tankstation en reclamebord daagt het besef dat ze met elkaar gevangenzitten.

'El Incidente' (2014) is geen sciencefiction in de strikte zin van het genre, maar schetst een symbolisch geladen, hyperrealistische fantasiewereld waarin ogenschijnlijke alledaagsheid haar eigen magische spelregels kent. Alles blijft hier precies hetzelfde, maar gebruiksobjecten en traumatische triggers worden door een onzichtbare macht steeds opnieuw gereset. Wat me aanspreekt is dat de film - anders dan zoveel andere fantastische vertellingen - de verzonnen wereld niet mooier of meer episch voorstelt dan het is. Voor mij is het hoogtepunt hoe de overgebleven personages met het verstrijken van de tijd op zoek gaan naar manieren om deze inspiratieloze ruimtes vorm te geven. Een tragikomisch gevecht tegen leegte en isolement in schijnbaar alledaagse ruimtes, maar tegelijkertijd zijn het unheimische plekken als een soort nieuwe wildernis. Geholpen door onorthodoxe kadrering, camerahoeken en gedetailleerde setdesigns om van te snoepen. Elk shot ademt namelijk de menselijke veerkracht om te willen overleven, ondanks een gebrek aan nieuwe impulsen, tergende verveling en de onbestemde gevoelens van een onvervuld mensenbestaan. Waar oudere mannen de schuld overdragen aan jongere mannen en langs onzichtbare weg de fouten van verschillende generaties met elkaar in aanraking komen.