Beasts of No Nation (2015)

Ik had er ook iets meer van verwacht, helaas. Nu ben ik een redelijk doorgewinterd oorlogsfilmkijker die de war films list op ICM allang compleet heeft (and then some), maar ik had stiekem toch gehoopt dat Fukunaga met nieuwe inzichten zou kunnen komen. Iets wat ik niet eerder gezien had, of iets wel bekends tonen, op een manier waarop ik het nooit gezien of bekeken had. Maar dat bleef helaas uit. Echt meegevoerd werd ik ook niet, nu raak je op een gegeven moment redelijk desensitized (historicus zijn helpt ook niet), maar ik had toch wel het gevoel dat er iets meer gedaan had kunnen worden om ons mee te laten leven met de karakters. Natuurlijk is het afgrijselijk dat zulks een kind overkomt, maar ik voelde me meer getuige/observator dan meelevende.

De plaatsjes zijn er wel, zoals we van Fukunaga mogen verwachten. Tot mijn verrassing is het camerawerk van zijn eigen hand. Het zou toch ook wat zijn als hij na True Detective seizoen één met een lelijke film zou komen. Dat doet hij dan ook niet. Zowel het droge Afrika als de Jungle worden op mooie wijze vastgelegd. Het is geen Arkapaw niveau, maar wel de moeite.

Wat acteerwerk betreft stelt Beasts of no Nation niet teleur. Kindacteurs kunnen je film maken of breken, en hier wordt niets van de film weggehaald door de jonge acteurs. Abraham Attah speelt zeker een goede rol als Agu. Ook was ik zeer benieuwd naar Idris Alba, die imposant is als altijd in zijn rol van harde commandant. Amerikaans accent, zijn eigen Britse accent en hier behoorlijk Afrikaans, hij komt er uitstekend mee weg. Zijn character arc voelt echter wel wat onaf, als de credits van het scherm rollen. die child molestation komt verder ook niet echt terug, ik vraag me af wat dan de toegevoegde waarde was. Karakterverdieping zie ik er niet in.

Al met al dus niet helemaal de film waarop ik hoopte. Met 137 minuten is hij ook aan de lange kant en er is weinig dat we niet eerder gezien hebben (of hebben kunnen zien). Al was het iemand door het hoofd schieten terwijl ze op dat moment verkracht werd door iemand anders voor mij ook een discutabele first. Maar een nieuw soort narigheid maakt natuurlijk een film niet. De Metascore zit momenteel op 80, en op Rotten Tomatoes scoort hij zelfs 89%. Helaas kan ik er niet echt in meegaan. Wel ben ik erg benieuwd hoe met de gelijktijdige bioscoop release (of wat daar na de boycot van over is) en de Netflix kijkcijfers zal gaan. Wordt dat ooit vrijgegeven hoeveel mensen een film op Netflix hebben bekeken? Something to worth looking into.

Voor mij blijft Idi I Smotri (Come and See) oneindig beter, al zijn het compleet andere oorlogen en zit er decades tussen. Wat verlies van onschuld en de waanzin van oorlog die in een kind geraakt betreft, moet Beasts of no Nation daar toch echt zijn meerdere in erkennen. Jammer dat de verminderde beeldkwaliteit van die film, de gesproken taal en de makkelijke beschikbaarheid van deze betekenen dat slechts weinigen die vergelijking zelf zullen kunnen maken. Het is zeker niet slecht, maar wat mij betreft niet vernieuwend, al zal de gemiddelde Netflix kijker wellicht een stuk enthousiaster zijn. We gaan het zien.

Beasts of no Nation blijft voor mij steken op 3,5*

Hmmm...Ik vond dit echt een briljante film. Is echt tijden geleden dat zowel ik als mijn vriendin zo ademloos aan het beeld gekluisterd zaten. Ik vond het een erg indrukwekkende film die nergens rommelig was. Abraham Attah die Agu speelde was echt fenomenaal. Heb ook even de recensie van John Milton hierboven gelezen en denk dat ik mezelf dan maar tot de meer 'gemiddelde Netflixkijker' zal rekenen

4,5*

Pakkend drama over een kindsoldaatje in een Afrikaanse burgeroorlog, geïnspireerd op de oorlogen in Liberia en Sierra Leone. De film laat niet meer en niet minder zien wat het leven van zo'n kindsoldaat is. Het wordt soms vrij hard maar nergens gaat het over de schreef. Vraag is of die kinderen werkelijk schuld treffen voor wat ze deden. Er is voor mensen zoals de commandant geen beter wapen dan een kind : ze gehoorzamen, ze kijken op naar een vaderfiguur en ze kunnen een trekker overhalen. Waarde-oordelen over goed/slecht worden trouwens redelijk op de zijlijn gelaten. Er is alleen zoiets als "de omstandigheden". Opnieuw een nette en vette regie van Sin Nombre (4*) regisseur Fukunaga met vele mooie shots in de jungle, maar ook het rood kleuren van de vegetatie in één scène vond ik mooi gedaan. Naar het einde toe valt de film wat stil en de aftiteling mocht dan ook iets vroeger over het scherm rollen. Niet te veel kritiek echter : over dit onderwerp vind je amper beter.

Netflix debuut op het kleine scherm

Had aanvankelijk eigenlijk op het witte doek uitgebracht moeten worden, maar de toekomst verliep anders voor deze titel, toen deze door Netflix werd opgekocht en meteen voor iedereen beschikbaar werd gesteld. Ik denk een goede keuze, omdat dit mij niet echt een film lijkt die door grote groepen bezocht zou gaan worden. Echt een film die naamsbekendheid gaat krijgen naarmate de tijd verstrijkt, en naar mijn schatting dan wel steeds meer mensen zal bereiken.

Een waarschuwing vooraf die je als kijker wel ter harte mag nemen is dat Beast of No Nation een film is die enorm zwaar op de maag gaat liggen. Ik verwachtte al niks anders bij dit onderwerp, maar alsnog kwam deze harder bij mij aan dan ik dacht.

De door Cary Fukunaga geregisseerde prent voelt realistisch aan doordat hij in een lokale omgeving gefilmd lijkt te zijn. Eveneens voelt het geheel ook heel kleinschalig aan, alsof er een tamelijk klein team betrokken is geweest bij het filmen en het team ook op een hechte en nauwgezette manier samenwerkten. Dit komt sterk naar voren bij het bekijken bij het zien van deze film, en hoewel ik het niet goed onder woorden kan brengen, is het wel iets wat je echt voelt als je naar de film kijkt.

Een nadeel is dat de speelduur wel net iets te lang is, en dat sommige stukken hierdoor ook een beetje slepend aan kunnen voelen. Ook vond ik de ontwikkeling van het hoofdpersonage een beetje onderbelicht. Hoewel deze zijn gedachten regelmatig uitspreekt, had ik graag nog meer in zijn hoofd willen kruipen. Ook het personage van Elba bleef net een beetje te constant en teveel aan de oppervlakte.

Wat overblijft is echter een film met nog steeds veel sfeer, die erg realistisch overkomt. Ik denk dan ook niet dat je als kijker met betrekking op dit onderwerp überhaupt een film kunt vinden die sterker uitgewerkt is dan deze.

4,0*

Prima drama/oorlogsfilm. De opbouw is goed en ondanks de wat lange speelduur, kijkt de film prima weg. De film geeft je een goede kijk in de gruwelijke wereld van kindsoldaten. Elba tilt de film naar een hoger niveau dankzij zijn uitstekend geacteerde rol als leider. Wat de film echter mist is de echte emotie. Op een of andere manier lukt het Fukunaga niet helemaal je met een geëmotioneerd gevoel achter te laten. Wel weet hij het visueel mooi aan te kleden. 3.5/4.0

'Beasts of No Nation' doet weinig verkeerd. Goede film, dat zeker. Echter slaagt regisseur Fukunaga er simpelweg niet in om mij als kijker écht onderdeel te laten zijn van alle ellende. Deze prent zit vol met heftige scenes, maar écht indruk maken ze daarom niet altijd. Neemt niet weg dat ik geboeid naar het scherm heb zitten kijken. Mooie beelden van de natuur, ondersteund door een prachtige score. De muziek is echt heel sterk. Idris Elba is natuurlijk een geweldig acteur en zijn personage draagt de film dan ook bij vlagen. Goed gespeeld door ukkie Agu ook. Geen emotioneel indringende film, maar toch wel goed.

Erg sterk. Als dit het Netflix filmdebuut is belooft dit nog wat.

Fukunaga lijkt de ideale regisseur voor dit project. Waar ik een beetje bang was voor een tvfilm is alles uitermate sfeervol en mooi geschoten. Sterk acteerwerk over de gehele linie alsmede de sound design.

Hoe het met de taal zit weet ik niet precies maar ben in ieder geval blij dat het geen perfect Engels met een accentje is.

Aanrader.

Goeie film over een jongen die zijn gezin verliest in een burgeroorlog en vervolgens als kindsoldaat wordt gerekruteerd. Een realistisch ogend relaas waarbij de jongen centraal staat. Mede door de lengte sleept het hier en daar een beetje en echt aangrijpend wordt het ook niet, maar de film bevat genoeg goeie scenes om dit op te vangen.

Film die met goed acteerwerk en in prachtige shots de verschrikkingen van een oorlog laat zien. Centraal staat een kindsoldaat die in een rebellenleger verschrikkelijke dingen meemaakt en gedwongen wordt ook zelf verschrikkelijke dingen uit te voeren.

Er passeren veel gruwelijkheden. Er is wreedheid. Er is gekte. Er is bloed. Er is dood. Je krijgt als kijker alles mee. In geluid en in beeld. Toch wordt in plastische zin veel aan de verbeelding overgelaten. De camera registreert dan wel alles, maar zoomt niet altijd in. En als de camera wel inzoomt, dan blijft ie niet verlekkerd hangen, maar trekt zich tijdig terug of scheert slechts even langs de verschrikking. De camera houdt niet zo van de gruwelijke oorlog. De camera houdt liever wat afstand.

De speelduur is lang. Hoewel de film als geheel indrukwekkend is, zijn er veel gelijksoortige scenes te bekijken. De film heeft daardoor af en toe een besluiteloos en langgerekt karakter. Iets minder film had het anti-oorlogstatement waarschijnlijk krachtiger gemaakt.

Elba is een fantastische oorlogsgekke commandant. De jonge Attah als kindsoldaat is een gouden greep.

Ik ben vandaag gaan zitten voor deze film en deze heeft mij niet verveeld. De verhalen van kindsoldaten in Afrika zijn verschrikkelijk en worden in deze film goed weergegeven. Hoewel Blood Diamond een soortgelijk verhaal weergaf, is deze film alsnog het kijken waard.

Idris Elba en Abraham Attah vertolken hun rol uitmuntend en geven je een emotionele band met de hoofdrolspelers. Samen met de rauwe realiteit en de wildernis die als decor dient, is deze film een aanrader voor iedereen die interesse heeft voor maatschappelijk-relevante films.

4*

Ondanks dat het een kwalitatief sterke film is, vind ik het eindresultaat wel wat tegenvallen. Het is een film die on-Hollywoods oogt, met weinig tot geen valse sentimenten en emotionele muziek om het aan te dikken. Prettig. Maar anderzijds weet het verhaal ook niet meer te zijn dan een Hollywoodfilm over de Afrikaanse ellende. Er zijn natuurlijk wel genoeg films over kindsoldaten en burgeroorlogen in Afrika, dat deze Beasts of No Nation eigenlijk niks nieuws weet te brengen. We zien hoe een onschuldig kind transformeert in een bloeddorstige kindsoldaat, inclusief alle gruwelijkheden die daarbij horen. De film wist me ook niet echt te raken, ondanks dat het acteerwerk van zo bijna iedereen uitstekend was (Idris Elba blijft ook een geweldige acteur zeg!). Dat kan ook wel komen doordat ik het middenstuk van de film veel te lang vind. De film duurde 130 minuten en richting het einde merkte ik dat ik er klaar mee was. Een half uurtje korter had de film absoluut goed gedaan. Neemt niet weg dat dit wel een overtuigende film is, ook op visueel vlak. Afrika ziet er ondanks alle oorlogen en ellende toch erg mooi uit.

3,5*

Boeiende film over een dramatische situatie.

Prima geacteerd. Indrukwekkend vond ik Agu en de commandant.

Iets te lang.

Het einde vind ik niet teleurstellend. Het vat samen wat oorlog is met deze prive-legertjes en kindsoldaten.

Mooi geschoten film met goed acteerwerk van vooral het hoofdpersonage en natuurlijk ook Idris Elba.

Doet niet veel bijzonders maar het weet je toch wel te grijpen door het verhaal dat het vertelt.

Al is de werkelijkheid waarschijnlijk nog veel erger dan dit.

Te lang, vooral omdat er qua plot niet heel veel ontwikkeling is, maar afgezien daarvan wel een indringend en vooral krachtig in beeld gebracht portret van kindsoldaten in een niet nader genoemd afrikaans land. Nieuwkomer Abraham Atta is compleet overtuigend in de hoofdrol en Idris Elba is geweldig als 'de commandant'. Hier en daar behoorlijk gruwelijk, zoals je redelijkerwijs kunt verwachten bij een dergelijk onderwerp, maar regisseur Cary Joji Fukunaga zorgt er continu vakkundig voor dat de sfeer niet al te grimmig en deprimerend wordt.

Kleine tegenvaller. Nu heb ik sowieso weinig met het onderwerp kindsoldaten of Afrika in het algemeen, en deze film weet en niks toe te voegen of mij er wel voor het interesseren. Als algeheel verhaal weet de film dus nergens te overtuigen of te boeien, het is vooral een samenhang van losse scènes waar wel enige plotontwikkeling, maar te weinig voor mij om erin mee te gaan. Er is te weinig ontwikkeling en het blijft niets meer dan wat losse scènes. Het zijn overigens wel enkele van die losse scènes die de film nog enigszins redden doordat sommige dus wel werken, net als de goed spelende acteurs - naturel en geloofwaardig, en zeker Elba geeft nog een bepaalde energie mee in zijn rol. De score is verder sterk en de fotografie is mooi, met net iets kleur erin dan in het echt er is waardoor het haast niet meer realistisch lijkt maar wel fraai is om te zien. 2,0*.

Interessant en indrukwekkend thema. Wat zich visueel vooral uit in de heftige scenes die vaak erg mooi geschoten zijn. In dat opzicht had ik hem graag in de bioscoop gezien. Maar daar tegenover staat dat het plot wat karig was, zeker voor een film die zo lang duurt. Te lang in mijn ogen. Maar gelukkig maakten de acteurs dat weer goed. Heel sterk geacteerd door de kindsoldaten en vooral Agu. En Idris Elba is natuurlijk gewoon een sterke acteur. Ben benieuwd of we meer van dit soort producties gaan zien bij Netflix.

3.5*

Wreed, wreder, wreedst.

Ik heb me altijd afgevraagd hoe dat nou in zijn werk gaat, een leger met kindsoldaten. Nou zo dus ongeveer...

De waanzin ten top.

Wat doe je als je geen toekomst hebt en de 'keuze' hebt te sterven of gedwongen toetreden tot een rebellenleger. Kinderen die binnen een aantal jaren (maanden?) oude zielen worden, diep triest.

Al die expliciete scènes hadden van mij niet gehoeven, al is het misschien moeilijk om de waarheid te tonen zonder dat geweld. Ik kan best wel wat hebben maar ik heb af en toe weggekeken.

Erg goede rol van Idris Elba, die als een soort goeroe zijn 'man'schappen toespreekt en motiveert, maar af en toe zelf de motivatie ook moet zoeken.

Abraham Attah geeft op indrukwekkende wijze gestalte aan de jonge Agu. Een rol die ook bij tijd en wijle ontroert.

Het laatste half uur verliest de film zijn focus en gaat het verhaal als een nachtkaars uit. Ook met enkele overbodige scènes. Een kortere speelduur had de film zeker goed gedaan.

Degelijke film die een groot onderwerp aanpakt, en soms overrompelt, maar ook af en toe teleurstelt.
Het acteerwerk, de cinematografie en de score zijn over het algemeen goed. Idris Elba is overtuigend als militie-leider die droomt van macht en rijkdom, en zijn leger kindsoldaten drillt als een soort sekteleider. Het jongetje dat Agu speelt doet het prima, en dat geldt ook voor de meeste andere acteurs. Het ziet er verder mooi uit, het kleurrijke Afrikaanse landschap, de gevechts-scenes, het wordt vakkundig in beeld gebracht, met een vreemde dissonantie tussen de schoonheid van het land en de gruwelijkheden van de oorlog. Een enkele scene vond ik zelfs indrukwekkend, zoals die waarin Agu door een met water gevulde loopgraaf wandelt. De scenes met de moordende kinderen waren heftig, ik vroeg me af hoe het nou verder moet met zo'n jongen.

De score was opvallend, geen Afrikaanse ritmes (op gezang van de troepen na) maar sfeervolle aanzwellende ambient geluiden - soms deed het me zelfs wat denken aan Platoon dat natuurlijk goed gebruik maakt van Adagio for Strings, door het contrast tussen wat je ziet en wat je hoort. Het werkte wel wat mij betreft.

Het scenario was op sommige momenten wat te simplistisch. De beginscenes met de familie en de "heks", die daarvoor nog keurig was geïntroduceerd, die hen verraadt- het was wat uitleggerig. Ook vond ik het wel apart dat ze niet gewoon de oorlog in Sierra Leone benoemen. Nu is het een ongespecificeerd Afrikaans land, een beetje rare keuze. En de film sleept naar het einde toe- eigenlijk al vanaf de ontmoeting met de leider van hun groepering, de wat onduidelijke gebeurtenissen met de prostituees, en de hele nasleep- dat had wel wat bondiger gekund. Ook was de val van de Commandant wat tegenvallend, misschien had ik op iets meer gekte gerekend, terwijl het nu bijna terloops was.

Een redelijk boeiende film kortom, waar denk ik wel veel meer in had gezeten.

Een goede drama/oorlog film...

Uitstekend verhaal....

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Idris Elba...

Super mooi HD 4K breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

In het genre een geweldige film die goed laat zien hoe volwassenen dictators, kleine kinderen voor hen het vuile werk op laten knappen! En dat is wereldwijd een probleem volgens insiders. We zien in de film een schooljongen afglijden van zijn relatief mooie jeugd en leven, naar een niets ontziende jongeman die klakkeloos doet wat zijn commandant hem voorschrijft. Toch merk je dat er nu en dan de moraal de kop opsteekt en er een kleine rebel ontstaat die zijn eigen gang wil gaan.

Uitstekende film die vrij realistisch gemaakt schijnt te zijn.

Tussen de mooie openingsscène ( de fantasie-TV) en de slotscène ligt de harde realiteit van het gedwongen kindsoldaat zijn en het vergeten van hoe het is om echt kind te zijn.

Goede film die geen concrete informatie geeft over de exacte achtergrond, maar een zoveelste Afrikaans oorlogsconflict schetst en hierbij de nadruk legt op het afschuwelijk bestaan van kindsoldaten.

Uiteraard meerdere harde beelden, maar het zijn de als robotten opgekweekte en opgezweepte kinderen die het meest aanspreken.

Keurig camerawerk en natuurzichten uit Ghana, waar de film werd opgenomen.

Indrukwekkend relaas over kindsoldaten in de Congo (of het gebied West-Afrika wat de film verder in het midden laat) en de rebellen, corruptie en politieke steekspellen.

In aanvang verwachtte ik een erg expliciete wreedheden die achteraf door regie nog redelijk ingepakt zijn. Rauw maar niet tot op het bot (al is er een scene waar dat inderdaad wel zo is, voor de opmerkzamen onder ons). Camera draait voldoende weg om onze tere zielen nog wat te sparen anders dan in de oorlogsjournalistiek. Achteraf bekeken heb ik geen blanke acteur gezien? Volgens mij enkel in een bus die snel voorbij reed.

Mooi geacteerd met een afrikaanse-engelse VoiceOver van de jonge Abraham Attah. Mooi en tragisch en ik denk redelijk informatief over de gang van zaken daar, helaas nog steeds. Wellicht een sprankje hoop op het eind, ook weer om de zit nog wat draagbaarder te maken...

“I just want to be happy in this life.”

Rauwe en ijzingwekkende film. Er zijn al veel films gemaakt over kindsoldaten, en het risico is dan ook dat je de gruwelijke verhalen apathisch ondergaat omdat je zo onderhand murw gebeukt bent. Maar Beasts of No Nation maakt indruk, en dat komt vooral door het spel van de jonge Abraham Attah en Idris Elba.

Ontzettend knap hoe Attah een jongen weet te spelen die liefdevol wordt opgevoed, maar door omstandigheden als kindsoldaat wordt ingezet. Geheel geïndoctrineerd, maar toch zie je soms nog iets van menselijkheid doorschemeren. Zijn laatste monoloog is ijzingwekkend, en het laat zien dat de toekomst van dit soort jongens zeer ongewis is.

Niet eens leuk om te zien. (gegeven is niet leuk..) Attah acteert best goed maar het gegeven is te zwaar om er een geloofwaardig geheel van te maken, jammer? geen idee eigenlijk., willen we het wel zien?

Goed.

Heel evenwichtig gemaakt, deze Beasts of No Nation. Inhoudelijk kan het al snel erg zware kost worden, want het thema kindsoldaten is nu eenmaal een geladen onderwerp. Maar Beasts of No Nation pakt dat goed aan, want wanneer Agu vlucht voor zijn leven en zijn vader en grootvader, en even later ook broer, doodgeschoten worden, had dat gepaard kunnen gaan met een zware soundtrack en wat slomo hier en daar.
Dat gebeurt niet, en ook later in de film wordt die fout niet gemaakt. Het maakt deze film een keurig geregisseerd drama. Dat jongetje doet het trouwens uitstekend, beter dan Idris Elba, die m.i. zijn zwaar Brits accent af en toe niet goed genoeg verstopt.

Ook wel goed dat ervoor gekozen is de Commandant zo zielig en cynisch te laten eindigen, zonder er te veel heisa rond te maken. Zo blijft de focus op Agu en ook al is de voice-over niet echt sterk, kan zijn verhaal bevredigend afgesloten worden.

3,5

Goed.

Film die vooral zijn kracht uit het verhaal zelf haalt. Het is natuurlijk een ideaal concept om voor een regisseur bekend mee te worden en groots mee uit te pakken. Nu had Fukanaga maar 6 miljoen, maar die heeft hij wel weer goed weten te benutten hier.

De film haalt dan ook voornamelijk zijn kracht uit de heftige beelden en het verhaal zelf. De regie eromheen laat het namelijk wat afweten. Het is echt puur het verhaal dat indruk maakt en het hoge tempo in de eerste helft van de film, waar de oorlog soms op heftige manier wordt laten zien.

Echter laat Fukanaga toch wel kansen schieten. Vooral het camerawerk was niet al te knap. De spanning die er moet zijn wordt nauwelijks opgebouwd waardoor een deel van de impact toch niet binnenkomt. De soms bijna Apocalypse Now -achtige scenes tussendoor stompen het tempo ook regelmatig dicht.

Acteerwerk was dan wel weer sterk. Vooral de jonge Attah doet het echt goed. Kon me helemaal inleven met hem en hij komt geen moment nerveus of onrealistisch over. Ook fijn dat een hoop Hollywood-elementen eruit zijn gelaten. Op de ietwat slordige karakterontwikkeling tussen Elba en Attah na dan.

Maar de film schuwt een hoop heftigheid niet en kijkt niet weg voor scherpe beelden. Soms dus ook behoorlijk confronterend en impactvol. Interessante kijk in de situatie rondom deze kindsoldaten. Bij vlagen visueel aardige beelden en de inrichting van de verwoeste dorpjes ogen sterk.

Film die niet perfect weet te zijn, maar het verhaal goed weet te vertellen. Geen moment echt verveeld, ondanks enkele momenten waarop het tempo er plots uitfloept. De film herpakt zich gelukkig wel op tijd in die momenten.

Boeiende weergave van een interne burgeroorlog hoe het er in een willekeurig Afrikaanse natie er aan toe kan gaan. En het ronselen en indoctrineren van kindsoldaten wordt niet geschuwd. Een film die ook aantoont dat niemand te vertrouwen valt waardoor er door deze paranoïa ook vele onschuldige dorpelingen over de kling worden gejaagd. Een interne burgeroorlog is vies met diverse partijen met verschillende belangen.

Verder wordt ook het belang aangetoond van die ene charismatische leider die een klein rebellenleger opzweept om hem te volgen. Zolang men er zelf niet veel veel onder lijdt, loopt dit op wieltjes om de leider blindelings te volgen.

Geen te expliciete beelden hier, wel wat gevechten, maar vond ze niet altijd goed in beeld gebracht. Weinig spanning ook maar ver het algemeen wel goed geacteerd en prima sfeersetting. Uitstekende keuze om de hele film door de focus op Agu te leggen en niet bvb te verleggen naar de Commandant of andere issues.

Het relaas van kindsoldaten in een ongenoemd West-Afrikaans land. Gelijkaardige situaties komen/kwamen in wel meer landen voor helaas. Gefilmd in Ghana met vooral Ghanese acteurs (Idris Elba heeft een Ghanese moeder) al hoeft het niet per se Ghana te zijn waar het verhaal zich afspeelt. We krijgen het verhaal te zien vanuit het standpunt van de jonge Agu, de kindsoldaat staat centraal. Goeie keuze om de focus daar op te leggen en niet op de bekendere Idris Elba bvb.

Goed gemaakt, mooie en soms harde beelden. De film geeft duidelijk weer hoe zo'n jonge kinderen kindsoldaat kunnen worden. Het eindresultaat is wel dat het een goeie film is geworden, maar niet dat het hard genoeg een boodschap uitstraalt. Boeiende film wel, al is het net iets te veel Hollywood.

Halverwege de film even stopgezet om op internet op te zoeken over welke oorlog dit gaat, en in welk land het speelt. En was toen toch wel wat teleurgesteld toen ik las dat het een fictief verhaal is, over een fictieve oorlog in een niet nader gedefinieerd land. Goed acteerwerk verder.

Een niet bij naam genoemd land in West-Afrika is verscheurd door een burgeroorlog. Vanwege een dreigende aanval door rebellen worden alle vrouwen in een dorp in veiligheid gebracht. Tijdens de aanval ziet Agu hij hoe de rebellen zijn vader [Kobina Amissah-Sam] en zijn grote broer [Francis Weddey] doden. Agu weet op het nippertje te ontsnappen, maar komt in handen van de NDF, een militaire eenheid die bestaat uit kindsoldaten en geleid wordt door de charismatische Commandant [Edris Elba], die Agu laat geloven dat de NDF zijn nieuwe familie heeft. Maar om tot die familie te behoren, moet Agu dingen doen die hij niet voor mogelijk had gehouden. Indringend oorlogsdrama maakt op treffende manier duidelijk hoe en waarom kinderen in korte tijd kunnen veranderen in goed geoliede oorlogsmachines. Attah en Elba zijn voortreffelijk, maar dat geldt ook voor de rest van de jeugdige cast.

Mijn herfstvakantie afgetrapt met deze Beasts of no Nation die ik al langer op tv of bij de kringloop hoopte tegen te komen, maar in dit geval bood Netflix tussenkomst. Dus kom maar op...

Interessant is toch het geschapen beeld van relatieve rust, niet bepaald rijkdom, maar wel een bepaald goedheid in de mens en daarmee een positief en vrolijke jongen met het nodige aan kattenkwaad. Uiteraard is dit gezocht contrast om de verschillen verderop kracht bij te zetten, toch blijft het beeld hangen van een weliswaar achtergebleven en armoedige wereld, maar niet één waar geweld en moord met de paplepel wordt ingegoten om het zomaar te zeggen. De omslag naar geweld, moord en het opnemen binnen een rebel groep is dan ook vrij abrupt en lijkt vooral de enige mogelijkheid om zeker te zijn van welke vorm van leven dan ook.

Wat we daarna zien in deze Hotel Rwanda/Blood Diamond achtige mix is de langzaam achteruitgang van menselijke normen en waarden en wordt bijna iedere te bedenken wreedheid in alle rauwheid en bloederigheid uitgevoerd. De film heeft mij dan allang voor zich gewonnen met zijn directe stijl, kleuren, filters, muziek, cameravoering en natuurlijk het wrede en harde beeld. Ge-wel-dig vind ik de uitermate charismatische Idris Elba als de commandant, echt fantastisch, wat een uitstraling, wat een swung. En ja, hier had de beste man best een Oscarominatie voor mogen krijgen binnen een film met biologerende momenten zoals de korte geweldsuitbarsting in het bordeel of de executie met kapmessen van de engineer midden op de weg. De film toont daarna op fraaie wijze verdere afstomping en het breken van de menselijke geest tot deze niet meer tegen de wreedheid kan en lijkt in de Diamond delf fase niet ver van de Eerste Wereldoorlog of te zitten met zijn tunnels, loopgraven en slechte omstandigheden.

Het mag duidelijk zijn dat deze Beasts of no Nation een sterke indruk op mij heeft achtergelaten en ik deze zeker niet voor de laatste keer heb gezien. Voor nu vier sterren maar dit kan er altijd meer worden.