Pixels (2015)

Dankzij horizons in de Vrije filmchallenge de inspiratie gevonden om deze film te bekijken, maar had ik geweten dat Adam Sandler hier in meedeed, dan had ik dat vast niet gedaan. Gelukkig viel Sandler mee, maar de verwachting was dan ook niet hoog.

Uiteindelijk wel een leuke film, vooral omdat ik ook zo'n ouwe lul ben uit de tijd van Donkey Kong en PacMan en me dus toch iets kon identificeren met Sandlers personage (niet vanwege diens acteerprestaties!). Het geheel ziet er toch best grappig en verzorgd uit. Geinig om 'The King of Kong'(of toch niet?) Steve Wiebe in een cameo te zien!

Ja Kevin James speelt inderdaad erg slecht. Zijn president is veel te intelligent voor een gemiddelde Amerikaanse president, totáál niet geloofwaardig!

Wel leuk.

Chris Columbus heeft een beetje afstand gedaan van de Home Alone en Harry Potter films, laat hij hier duidelijk zien. Deze Pixels was zeker een gewaagd project om zo te maken, aangezien Adam Sandler en Kevin James niet de beste kritiek krijgen.

Wederom is de humor erg flauw en soms pijnlijk ongrappig. Monaghan is vooral een pijnpunt. De film is gelukkig wel vrij vlot en kijkt makkelijk weg, en de effecten zijn wederom erg mooi gemaakt. Vooral de finale en Pac-Man zijn opvallende scenes.

Actie zeer geslaagd, humor wat minder. Met wat minder flauwe humor en iets meer actie was de film wat geslaagder geworden, en daar kunnen de meeste van ons het wel mee eens zijn. Columbus heeft weleens wat in huis.

Alles wat de korte film 'Pixels' (2010) van Patrick Jean eigenlijk nog nodig had: piemelgrapjes, een zouteloze liefdesgeschiedenis tussen Adam Sandler als installatie-kneus en Michelle Monaghan als alcoholistische vrouwelijke legerofficier, nog meer piemelgrapjes, Kevin James die een vrolijke Donald Trump speelt (hier net zo incapabel maar in deze versie doet hij tenminste kekke dansjes!), nog wat seksistische puberfantasieën over vrouwenrondingen erbij, Q*bert die dingen doet die geen pixelfiguur hoort te doen, én Peter Dinklage die vunzig knauwt, semi-hippe zonnebrillen opzet en grappig doet maar nooit grappig is. Om een lang verhaal kort te houden: 'Pixels' (2015) voegt niks toe aan het gevoel van verwondering en de retrovibe uit de originele short. Het is oenig en dom zoals Amerikaanse blockbusters kunnen zijn, maar drukt op de juiste knoppen met een visueel fraaie slotakte. Maar wat had er meer met dit materiaal gedaan kunnen worden als de creativiteit niet alleen in die actiescènes was gaan zitten!

Daar waar ik ooit met smart zat te wachten op een nieuwe film met Adam Sandler is dat tegenwoordig wel anders. Ze belanden eigenlijk stuk voor stuk in mijn 'nog zien lijstje', maar ik krijg me er na het dramatische Sandy Wexler nog maar moeilijk toe bewogen om een van zijn Netflix-films uit te proberen. Naar zijn meest recente bioscooprelease (buiten zijn animatiefilms), Pixels, was ik nog wel benieuwd. Het plot klonk geestig en regisseur Chris Columbus heeft veel fijne klassiekers voortgebracht, waardoor ik hem hoog in het vaandel heb.

Helaas bleken mijn verwachtingen toch iets te optimistisch. Visueel steekt de film netjes in elkaar. De vergelijking met Wreck-It Ralph kan ik niet maken en ik ben absoluut geen kenner op het gebied van games, maar het is leuk om te zien hoe al die iconische personages hier tot leven komen. Mede doordat er genoeg gebeurt en de film bij vlagen een lekker tempo heeft, weet het in ieder geval vrij moeiteloos te vermaken. Dat gezegd hebbende, waren er wel degelijk enkele stoorfactoren die me af en toe uit de film wisten te halen.

Sandler heeft zichtbaar plezier wanneer hij met Donkey Kong aan de haal mag gaan, maar zijn acteren vond ik hier niet erg sterk. Kan ook aan het script hebben gelegen natuurlijk, maar zo'n scène waar hij aan het woord is bij de vergadering in het Witte Huis is wel, zelfs voor zijn doen, bijzonder flauw. Daarnaast heeft hij absoluut geen chemie met Michelle Monaghan. Momenten tussen beiden zijn zelfs behoorlijk ongemakkelijk; iets dat ik niet gauw eerder bij Sandler en een tegenspeelster gezien heb. Josh Gad is gruwelijk irritant en niet-grappig en ook Peter Dinklage en Sean Bean voegen weinig toe. De enige die af en toe een glimlach op mijn gezicht wist te toveren was Kevin James. Compleet belachelijk natuurlijk dat hij voor president moet doorgaan, maar dat maakte het ook wel leuk.

De grootste stoorfactor was dus dat de humor niet werkte. Als actiefilm is Pixels best aardig, want de drie bombastische actiescènes zien er gelikt uit, maar uiteindelijk is dit toch duidelijk bedoeld als een komedie en dan is het pijnlijk om te zien dat vrijwel alle pogingen tot humor mislukken. Dieptepunt vond ook ik het gala waar Josh Gad (helaas) alle ruimte krijgt om een prachtig nummer van Tears for Fears om zeep te helpen. Gemengde gevoelens overheersen. Dit had heel leuk kunnen zijn, maar de slechte komedie zorgt er uiteindelijk toch nog voor dat het een niemendalletje wordt.

2,5*

Uniek, leuk idee. Maar slecht uitgevoerd met teveel flauwe grappen. Het gala had bijvoorbeeld niet gehoeven.

Deze viel uiteindelijk toch nog beter mee dan gedacht. Toch wel een leuk en origineel gevonden verhaal. Visueel was het wel tof gemaakt en er zaten wel leuke personages in. De cast zelf vond ik wel wat minder. Ook de humor was wisselend.

Leuk om eens mee te pikken als hij op tv passeert.

Ja, wat moet ik hiermee?

Kijken als een kind, het blijkt al snel de enige optie. Want hoewel het er visueel soms niet verkeerd uitziet, kan je niet alleen het verhaal, maar ook de invulling niet serieus nemen.

Niet doen dus, serieus nemen. Niet ergeren aan de president van de VS, die voor een intergalactische aanval zijn buddies van vroeger inschakelt. Of aan de wisselvallige personages, die handelen en praten als karakters uit een slecht vervolg op een Disney-animatie.

Ik had steun aan Dinklage, die erg geslaagd annoying in zijn rol zat en de film nog wat geinige humor gaf. Voor de rest veel acteerwerk dat wat onwennig overkomt. Misschien omdat er zo veel post-production is toegevoegd, dat men op de set veel tussen green screens staat, maar erg naturel komt het allemaal niet over. Daardoor ook maar weinig aanstekelijk.

Af en toe is er wat schwung, maar de vonk sloeg niet over. Niet grappig, geen pakkend spektakel en in vele opzichten simplistisch en flauw, waar ik maar niet op kon invoegen. 1,5*

Drie heren in de leeftijd van 10, 12 en 14 jaar hebben dit "pareltje" bekeken.

Die van 10 en 12 vinden 'm wel leuk, een zeven, die van 14 kwam al niet aan een voldoende, ik heb er met plaatsvervangende schaamte naar zitten kijken, de verhaallijn is niks, maar dat hoeft ook niet, net als bij porno, maar hier geen sex dus.

Het slechte acteerwerk en de waardeloze dialogen leveren tenenkrommende scenes op, en als de grappen er nou nog een beetje mee door konden, maar da's ook helemaal niks, veel te vaak gewoon echt niet grappig. De SFX en CGI krijgen een krappe voldoende, maar redden de film niet.

Janken dit.

Heel erg druk, heel erg vol en de FX lijken meer op LEGO, maar als kid uit de eighties, ja dit zijn natuurlijk de games die ik vroeger gespeeld heb: Pac-Man en Donkey Kong vooral. Galaxian en Space Invaders hebben we niet voorbij zien komen. Mooiste ten opzichte van de huidige games, wij hadden geen reset-knop! Game Over was over en uit! Oh ja de film, die is best aardig als je iets met de spelletjes hebt, qua verhaal stelt het allemaal niet zoveel voor verder. De eerste 10 minuten zijn het leukst, maar de rest is voor een keertje best grappig.

In 1982 won Sam Brenner [Adam Sandler] bijna alles wat er te winnen viel op de World Wide Video Arcade Championship. Ruim 30 jaar later leidt hij een kleurloos bestaan als audio/video-installateur en voelt hij zich een loser. Maar zijn unieke vaardigheden van weleer komen zeer goed van pas wanneer Washington wordt aangevallen door buitenaardse wezens die voor hun invasie de vorm hebben aangenomen van Arcade Games uit de vroege jaren 80. President (en jeugdvriend) Will Cooper [Kevin James] vraagt Sam en “the wonder kid” Ludlow [Josh Gad] om de Amerikaanse troepen inzicht te geven in hoe ze de buitenaardse computerwezens kunnen verslaan. Natuurlijk, het is je reinste flauwekul, maar dit klassieke underdogverhaal werkt dankzij het sterke ensemblespel, de uitstekende visuele effecten en een heerlijke dosis nostalgie. De vulgaire humor blijft achterwege en Sandlers ingetogen spel biedt de ondersteunende cast de ruimte om scènes te stelen. Monaghan blijkt een komische openbaring als de love interest, Gads geïmproviseerde toespraak voor een groep commando’s is een komisch hoogtepunt en Peter Dinklage is hilarisch als de zelfingenomen kampioen Donkey Kong van weleer. De ontknoping met tientallen Arcadefiguren is een festival der herkenning en de cameo van Toru Iwatani, de man achter Pacman, is een opzichzelfstaand juweeltje. Dikke pret, maar wel genomineerd voor 6 Razzies en door filmcritici in Houston verkozen tot slechtste film van het jaar! Ik zou zeggen: bekijk het maar!

Ik heb veel negatieve recensies gelezen over Pixels dus ik had geen hoge verwachtingen toen ik de film samen met mijn vriend ging kijken. Maar eigenlijk vonden wij de film best wel leuk en snap ik niet helemaal waarom iedereen zo negatief is. De humor is erg leuk en het concept best origineel. Nee, je moet de film niet serieus nemen, maar dat lijkt me logisch met een film over aliens en video games uit de jaren 80. Er zijn zeker ook nog wel wat op of aanmerkingen te maken, maar al met al hebben we met Pixels een leuke avond gehad en veel gelachen. Het is jammer dat het zoveel negatieve recensies heeft gehad, want dat verdiend de film nou ook weer niet. O, en als je net zo’n grote fan bent van Mini Coopers als dat ik ben, dan word je sowieso vrolijk van Pixels.

Een leuk uitgangspunt, Adam Sandler iets normaler dan gebruikelijk, Kevin James sympathiek als onverwachte president van Amerika, en een paar verrassende cameo's (Dan Aykroyd! Brian Cox? Sean Bean?!?) – ziedaar vier van de vijf pluspunten van deze verder behoorlijk teleurstellende en enorm flauwe film. Zodra de plot op gang komt beginnen de gevechten, en als je één klassieke videogame-vijand in blokjes uiteen ziet vallen heb je ze allemáál gezien – althans, dat gold voor míj, en dan deed de oorspronkelijke Ghostbusters het met die eenmalige Marshmallow Man toch wel een stuk slimmer. En de FX zijn best goed, maar kunnen toch niet op tegen de miraculeuze verschijning die Michelle Monaghan is. Nu genoeg hierover.