Durak (2014)

Prima film die een tamelijk schrijnend beeld toont van de corruptie van de rijkere en de slechte leefomstandigheden van de arme Russen. Acteerwerk is prima, cinematografie ook en ondanks het onderwerp wordt de film nergens echt zwaar.

Heel erg goed.

Uitstekende film over corruptie in Rusland waarbij een persoon, de moralist Dima het opneemt tegen de ambtenaren van een stadje in Rusland die jarenlang geld achteroverdrukken waarbij er een incident kan voorkomen in de komende 24 uur waarbij 800 mensen om kunnen komen. Dit zorgt voor veel morele dillema’s bij deze ambtenaren en moeten zichzelf onder ogen komen.

Een film waarbij er helemaal geen hoop wordt getoond voor een betere morgen en zelfs voor Russische begrippen behoorlijk depressief is. Deed me ook veel denken aan sociaal-maatschappelijke films uit Engeland met marginale taferelen in achterstandsbuurtwijken in combinatie met meer diepgang en thema’s. Het mooie aan Russische films en boeken is dat het altijd op Rusland slaat en tegelijkertijd is het universeel en slaat het op de mens of de wereld.

Het acteerwerk is ontzettend sterk in deze film. Ik vond dat iedereen extreem goed en realistisch hun rol vervulde, bijna alsof je naar realiteit zit te kijken. Dialogen zijn ook erg goed geschreven waarbij er semi-filosofische gesprekken ontstaan over corruptie en mensen het goed proberen te praten. Het verloop van de film vond ik totaal niet voorspelbaar en heeft een originele structuur met genoeg diepgang en emotie en daarnaast is er ook aan de vorm gedacht waarbij het esthetische aspect ook van belang is met enkele tracking shots maar ook het contrast tussen arm en rijk wordt goed afgebeeld.

Samen met Leviafan een film over corruptie in Rusland en Bykov doet me denken aan een meer mainstream Zvyagintsev met films die toegankelijker zijn en makkelijker te behappen.

Pregnant drama over corruptie en lethargie in de Russische samenleving. Regisseur Yuriy Bykov levert voortreffelijk werk af, mede omdat hij en passant de enorme “standsverschillen” over het voetlicht brengt. Een pluim ook voor het naturel acteerwerk, waarbij vooral Artyom Bystrov en Natalya Surkova in het oog springen. Een prachtige, meeslepende, bijtende en van tijd tot tijd spannende film.

Onverschilligheid troef in deze door en door pessimistische film. Bij de bewoners van de troosteloze flat evenzeer als bij de corrupte machthebbers. Dat bleek o.a. duidelijk aan het einde . Neen, Durak is geen vrolijke film, die in de voormalige Sovjet Unie absoluut geen genade zou hebben gevonden bij de toen eveneens corrupte communistische machthebbers.
Ik moest bij deze film trouwens onmiddellijk denken aan de Russische film Gruz 200, ook zo'n inktzwarte film waarin van enig optimisme niets te bespeuren was. Dat Yuriy Bikov deze film Durak opdroeg aan de regisseur van die film, de veel te vroeg gestorven Aleksey Balabanov, kan dus nauwelijks toeval heten.

3.5*

"Wij leven als varkens en zijn als varkens voor elkaar"
Onthutsend voorbeeld van corruptie en wanbeleid van een overheid die alleen aan zich zelve denkt en, wanneer ze in het nauw wordt gedreven, voor werkelijk niets terugdeinst, ook niet tussen de leden onderling, om toch maar het eigen hachje te redden.
Uiteraard wordt hier ook het klasse-onderscheid sterk in de verf gezet : enerzijds de fuivende gezagsdragers, anderzijds een volkje dat, ver onder de ons bekende armoedegrens leeft.
Duistere beelden in deze film die trouwens ook goed vertolkt wordt. Indruk maakt zeker Natalya Surkova als de door haar aanhang bewierookte burgemeester, al is ze, bij nood, daarvoor niet altijd dankbaar...

Een ijzersterk plot en een fijne setting, waarbij alles zich ook nog in één enkele nacht afspeelt (het voelt soms bijna als real-time), ja Durak heeft ongetwijfeld veel te bieden. Helaas gooit regisseur Bykov op meerdere manieren roet in het eten. Even los nog van de openingsscene (die onnodig gewelddadig is) gaat het allemaal wat spaak lopen zodra hoofdpersoon Dima het feestje van de stadsnotabelen betreedt. De dialogen die vervolgens worden gedebiteerd zijn theatraal en onecht en dienen de kijker er vooral van te doordringen hoe corrupt iedereen wel niet is. Tegen het eind gaat het weer mis: eerst met de ongeloofwaardige houding van de vrouw van Dima (de insteek snap ik nog wel, maar zo'n extreme positie, kom zeg) en vervolgens van de flatbewoners. Je maakt mij niet wijs dat iedereen zich 's ochtends vroeg zijn huis uit laat jagen omdat het gebouw op instorten staat maar dat men dan vervolgens voor de deur samendromt, en zonder aanleiding binnen een halve minuut iemand doodslaat. Er waren allerlei manieren om de film slecht te laten eindigen die een stuk geloofwaardiger zouden zijn, alleen lijkt het erop dat Bykov een zo negatief mogelijk mensbeeld probeert te presenteren en ik heb daar m'n buik een beetje van vol. Maar wat een goed narratief uitgangspunt zeg en alleen daarom al zou ik de film toch aanraden.

Uitstekende film over een loodgieter die aan de alarmbel trekt als hij vermoed dat een flatgebouw op instorten staat. Een origineel en sterk verhaal dat een aantal (ethische) dilemma's weet op te werpen (over een klokkenluider die te maken krijgt met corruptie en bureaucratie). Het ligt er wellicht wel wat dik bovenop, maar de film laat op een meeeslepende manier zien hoe de verschillende beslissingen genomen worden.

Rauwe, grijze groezelige film over een appartementsblok dat op instorten staat in een kleine Russische stad. De troosteloosheid en uitzichtloosheid druipt er vanaf. Verpaupering en armoede staat in schril contrast met de machtshebbers die baden in luxe en leven als zwijnen. Rijkdom die vaak gebaseerd is op corruptie en geldontduiking op kap van de samenleving.

Een film met een aantal sterke scènes. De openingsscène bvb hakt er al meteen letterlijk op in en zet de toon verder. Idealist Dima tracht zich een uitweg te banen doorheen deze kansloze toekomst door te studeren en zich met zijn kennis doorheen de corruptie te leiden.

Interessant wordt het wanneer de realiteit doordringt tot de machtshebbers en ze zich voor een dilemma bevinden. Het is maar zeer de vraag of de bezorgdheid écht om de bewoners ging of dat de angst regeerde dat hun corruptie boven water ging komen. Het feit dat er geen snelle oplossing klaarstond hielp niet echt. Typerend voorbeeld was het laatste gesprek over de bewoners met de conclusie wie dit uitschot zou missen…

Sterke film, niet alleen inhoudelijk, maar ook technisch. Sterke acteerprestaties, prima soundtrack, sterke regie en cinematografie. Knap!

De Russen hebben sociale kwalen genoeg om films over te maken. Verbaast me nog steeds dat dergelijke grove kritiek op Rusland toch de weg vindt naar het buitenland want het is een ontluisterend beeld over verregaande corruptie. The Fool van het verhaal is uiteraard degene die denkt dat hij de dingen juist moet doen en daarbij ingaat tegen "het systeem" van omkoperij en gesjoemel. Dima, een loodgieter die wat hogere studies in bouwkunde ambieert, ontdekt na de ontploffing van een warmwaterleiding in een gebouw, dat de blok in feite op instorten staat en verwittigt goedbedoeld de lokale autoriteiten. Een evacuatie van het gebouw dringt zich op, maar dit zou ook betekenen dat het wanbeleid aan de grote klok zouden gehangen worden. Het bestuur en de openbare orde lijkt in de film meer op een misdaadsyndicaat dan op een efficiënte overheidsorganisatie. En wat dan te zeggen van gewone mensen die het goed bedoelen en anderen willen helpen? Bykov stelt dat een corrupte maatschappij ook een ontmenselijkte maatschappij is.
Ik kan me heel erg vinden in de hele opzet van de film en de breuklijnen die tussen de verschillende personages lopen zijn sprekend. Deed me ook wat aan Zvyagintsev's Leviafan denken. Een dikke 4* is zeker terecht want dit is een drama met power.

Het is hier allemaal al gezegd waar deze film over gaat. Ik heb deze film nu pas gezien en natuurlijk is de situatie voor de gewone Rus nog erger geworden en de corruptie is ook alleen maar verergerd. Heerlijke, schrijnende, grauwe, droevige en prachtige film....

Boeiende prent wel, al is het soms even door al het grijze heen bijten. Dat moet je ook in het begin even, puur de switch naar het Russische en de bijbehorende stijl. Het doet soms wat stotterig aan. Zodra het corrupte door begint te sijpelen wordt het interessanter en dat wordt aardig uitgewerkt. Geen nieuw onderwerp, maar het feit dat ik naar het scherm zat te mopperen dat ze onderhand eens iets moesten gaan ondernemen ipv hun eigen hachje redden, geeft wel aan dat ik goed in de film zat.
Het einde is misschien een beetje een sof; hoofdpersoon net iets te hysterisch terwijl hij in alle situaties zo rustig was, en iets te ongeloofwaardig te kiezen voor de flat ipv zijn vrouw en kind. Maar het versterkt het schrijnende uiteraard. Voor films uit deze hoek, prima.