The Best of Me (2014)

Een sympathiek maar tevens doorzichtig verhaal over vriend en vriendin die we op twee verschillende periodes uit hun leven aantreffen. Het was mooi om ze met elkaar bezig te zien, maar zoals vaker bij liefdeskwesties worden er bepaalde dingen toegevoegt die niet helemaal zuiver overkomen en te duidelijk op zijn opgesteld om tegenwicht te bieden. Zo had ik totaal niet het idee dat die vader van Dawson echt iets met hem te maken had... hij kwam opeens opduiken met twee armoedige kameraden. Ook vond ik het iets te nep hoe Frank (de nieuwe man van Amanda) zomaar opstond aan tafel om zijn telefoon op te nemen; hij kwam vrij geïnteresseerd over en schonk net rustig een wijntje in. Amanda vond ik juist iets te enthousiast in die situatie want zij had net een intiem weekend met Dawson achter de rug. Die scène was belangrijk, want het gaf Amanda uiteindelijk de moed om er een punt achter te zetten. Ik vind dat ze dit wel wat subtieler hadden mogen verwerken, en zo had ik nog wel vaker mijn twijfels over de manier waarop alles verliep. Technisch gezien was het ook niet echt baanbrekend. Gelukkig vond ik het als totaalpakket best aangenaam en leg ik de lat niet zo hoog in dit genre. Aardig om eens te zien; geen meesterwerk.

Wat een verschrikking zeg. Waar ik The Notebook toch als een erg mooie film zie, en ik op zich de meeste Sparks films wel kan waarderen vond ik dit echt by far zijn slechtste film tot dusver. Het begint ook wel een beetje sneu te worden om steeds dezelfde dingen te gebruiken. Of het nou in het plot is of kleine dingentjes zoals perfect getimede regen. En dan de cast... Ik vind Marsden wel een aardige acteur, maar hij hoeft hier niet zoveel voor te kunnen. Michelle Monaghan vond ik echt opvallend slecht acteren, dat had ik niet verwacht. Haar jongere versie, die in geenzins op haar lijkt, vond ik wel leuk (vooral om te zien). Maar ik stoorde me vooral aan de jonge versie van Marsden. Die twee lijken allesbehalve op elkaar en hij acteerde ook nog eens hondsberoerd.

1.5*

Ik denk dat de tandartsen deze film graag aanbevelen om zo met dit zoetsappige filmpje de eigen portemonnee te kunnen spekken. Waar ik de Notebook een echte mooie film vindt, en ook qua zoetsappigheid goed te pruimen was, sloeg deze film de plank een beetje mis. Jammer!

Tijdens het liefdesspel tussen beide hoofdpersonen kon ik alleen maar denken aan hoe de man en het kind van Monaghan's personage zich gaan voelen als ze dit te weten komen. Iets zegt me dat de regisseur het zo niet bedoelde...

Zoals hierboven al is aangegeven, is de chemie tussen de jongeren geloofwaardiger dan tussen Monaghan en Marsden. Daardoor leek het in 't begin nog wel leuk uit te pakken. Maar door de ongelooflijke opstapeling van cliché momenten en de ongeloofwaardige niet-passende "plottwist" (zoon die ongeluk krijgt en een hart nodig heeft... van de zojuist overleden Marsden... zucht!), daalde deze film in waarde. Nogmaals: jammer.

Als je een film hebt waarin een jaar of twintig tijdsverschil overbrugd moet worden, kan je er ofwel voor kiezen met een enorme hoop grime de acteurs jonger of ouder te maken, ofwel je kiest acteurs uit die sterk op elkaar lijken. Die laatste variant zal in deze film niet eens echt geprobeerd zijn - de jonge varianten lijken nauwelijks op de oude. En dan snap je als kijker nog wel wat de bedoeling is, het stoort toch behoorlijk.

De enige behoorlijke acteur in het hele stel lijkt Michelle Monaghan te zijn - die laat tenminste nog een paar mooie scenes zien. De rest hangt er een beetje bij. De plaatjes zijn mooi, dat helpt wel weer wat, maar daartegenover staat het wat drammerige verhaal waar ook nog zonodig een betekenisvolle afloop aan gedraaid moest worden. Een trap na voor de kijker, zo voelt het een beetje. Jammer.

Film begint sterk en kan dit lang heel lang vast houden maar de laatste 15 min verpesten de film helemaal en laat je met een wrange smaak achter. De acteer prestaties zijn gewoon goed zo ook de locaties en ja ook het verhaal totdat de laatste 15 min aanbreken je zou bijna denken dat de regie en de scenario schrijver een mentale inzinking hadden. Een grote gemiste kans... O ja Gerald McRaney als Tuck was werkelijk geniaal.

Iets te hoog gemiddelde score hier. Want deze film duurt veel te lang. En is veel te saai. Echt een zwijmel film. James ziet er beter uit dan ooit En loopt vooral mooi te zijn. Maar dat kan niet twee uur lang boeien. Hoog EO gehalte.

Mooie film. De Sparks-verfilmingen zijn zonder twijfel gericht op zoveel mogelijk drama en sentiment, maar weten mij daarmee toch iedere keer weer in meer of mindere mate te raken. The Best of Me is ook zo'n film; je weet hoe de film ongeveer zal verlopen, en toch blijf je met een brok in je keel zitten. Het plot van deze film vond ik vooral heel sterk; wat de Sparks-films voor hebben op andere sentimentele lovestory's is dat ze doorgaans een goed verhaal bezitten, met de nodige wendingen op de koop toe. Hierdoor weten de cliches mij minder te storen en kan ik mij echt door het verhaal, de muziek en het acteerwerk laten meeslepen. Hier is dat ook het geval, al vond ik de acteurs ditmaal iets minder goed gekozen dan in bijv. The Notebook en Dear John. De Amanda's deden mij beide niet erg veel, de jonge Dawson vond ik wat houterig, maar die groeide wel duidelijk in zijn rol. James Marsden vond ik prima in zijn rol passen. In combinatie weten de koppels echter wel goed spel neer te zetten, en profiteren zij duidelijk van het goede plot. De overgangen en verwijzingen tussen en naar de oude en nieuwe verhaallijnen zijn erg goed gevonden. Deze zorgen ervoor dat het geheel klopt; de jonge en oude Amanda en Dawson vond ik qua gekozen acteurs namelijk weinig overeenkomsten vertonen. De acteur die Tucker speelde vond ik briljant gekozen en in het plot verweven, de beste man speelt fantastisch en weet bij vlagen nog te ontroeren ook. De scene waarbij Tucker eerst zwaar wordt mishandeld door Dawson's vader, waarna Dawson in het daaropvolgende gevecht met zijn vader per abuis zijn beste vriend doodt, geeft een extra dimensie aan het verhaal, en maakte op mij enorme indruk. Het laatste kwartier vond ik daarentegen enigszins teleurstellend. Ik moet zeggen, van de Sparks-films die ik gezien heb vind ik dit denk ik de minste. Neemt niet weg dat ik the Best of Me een mooie film vind, met een mooi plot en schitterende muziek. 4*

“There's a lot of magic between you too, ain't no denying that. And magic makes forgettin' hard.”

Zondagmiddag, hoogzwanger, moe en zin om te zwijmelen. Wat doe je dan? Een Mr. Sparks film opzetten en lekker soezen vanonder je warme deken. Oh en James Marsden? Daar zeggen mijn hormonen en ik sowieso geen nee tegen...

Maar het was helemaal niet Marsden die voor mij de show stal. Vanaf het moment dat Luke Bracey en Liana Liberato in beeld kwamen, had de film mijn aandacht. Wat een geweldige uitstraling en chemie hebben zij. Op momenten hoopte ik bijna dat ik eventjes in de huid van de jonge Amanda kon kruipen, om dat heerlijke gevoel van verliefdheid en opbloeiende liefde te voelen ervaren. Het herinnerde me aan de eerste momenten tussen mijn eigen grote liefde en ik, vlak nadat we aan elkaar gekoppeld werden en de eerste vlinders duidelijk voelbaar waren. Heerlijk.

Na nog geen twintig minuten zat ik in mijn romantische, zwijmel bubbel. Een opvolging van heerlijk zoete scènes, van de eerste zoen, tot gesprekken in de regen tot samen komen. Dawson lijkt, ondanks zijn problematische achtergrond, een perfect catch. Ik maar denken dat ik head over heals zou gaan op James Marsden, is het Luke Bracey die mijn hart wist te stelen. En Tuck natuurlijk. Tuck is vanaf het eerste moment een held. Een vaderfiguur waar veel echte vaders jaloers op kunnen zijn.

Het verhaal is absoluut niet vernieuwend, het is eigenlijk walgelijk voorspelbaar. Maar een vernieuwend verhaal is niet nodig als je acteurs hebt die zo'n personages neer kunnen zetten. Personages die je raken, die je bijblijven. Personages die niet aan de vlakte blijven maar dusdanig tot leven komen dat je bijna zou denken dat je ze persoonlijk kent. Wat hebben de twee jongste telgen me positief verrast zeg. Liberato heeft in 'Trust' ook indruk gemaakt, maar hier bewijst ze dat ze een dergelijk belangrijke en grote rol zonder enige moeite aan kan.

Ik hou van de liefde tussen Amanda en Dawson. De liefde die ze ooit hadden en de liefde die ze 21 jaar later nog steeds voor elkaar voelen. Onvoorwaardelijke liefde. Er is niets mooier in de wereld dan dat voor iemand te mogen voelen.

Tegen het einde aan, zo'n 15 minuten voor de aftiteling zei ik tegen mezelf: "Oh nee, als het maar niet zo is dat Jared een translantatie nodig heeft, dat Dawson verongelukt of vermoordt zal worden en hij de donor zal zijn voor haar zoon." Oh well.

Wat een vreselijk kut einde. Waar is de happily ever after? Tranendal. Was ik net even gestopt, kwam er weer een stortvloed. Zwangerschapshormonen? Don't think so. Even mijn gezicht drogen, wat een ellende.

"I love who I am when I'm with you, Amanda. You are my dearest friend, my deepest love. You are the very best of me."

Een goede drama/romantiek film...

Een mooie drama en ontroerend verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Bekende acteur Gerald McRaney ...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Heerlijk genoten...

Goede romantische film, maar onderscheidt zich op geen enkel moment van andere films.

3*

Aardige film waarin twee verliefde tieners elkaar na ruim 20 jaar weer terug zien. Een mooi verhaal dat ook mooi wordt verteld door de flashbacks. Een fijne cast waarbij bij beide koppels de chemie er is. Wel wat zoetsappig, maar dat hoort ook bij een film gebaseerd op een boek van Nicholas Sparks. In de finale vliegt de film helaas wat uit de bocht met een vergezocht en te sentimenteel einde waardoor net geen 3.5 sterren.

Fijne tranentrekker naar een boek van, hoe kan het ook anders, Nicholas Sparks. Die man begint een genre op zich te worden. De twee door elkaar gemonteerde verhaallijnen werken naar behoren, net als de hoofdrolspelers, in zowel de jongere als de oudere uitvoeringen. De film kabbelt prettig voort, met op cruciale momenten net dat beetje extra drama om één en ander kracht bij te zetten. En houdt je zakdoek alvast maar gereed voor het hartverscheurende einde.

Deze eens geprobeerd en het was een mooie film. In het begin moest 'k er een beetje in komen, maar uiteindelijk vond 'k hem wel de moeite waard.

De cast deed het prima en de film zag er goed uit. Het is allemaal wel erg romantisch, maar dit was natuurlijk wel te verwachten.

Andermaal een onderhoudende verfilming van een boek van Nicholas Sparks, die evenwel een paar scènes te lang duurt. De laatste twist in het verhaal voert het soapgehalte op en doet daarmee afbreuk van de rest van de film. Tot aan dat moment een aangename film met de geijkte Sparks elemenenten: romantiek en drama.

De cast is goed bezig. De jonge Liana Liberato (Trust (2010) lijkt mij een actrice om in de gaten te houden.

Mijn sterren zijn vooral voor de cast. Liana Liberato is een Jennifer Lawrence in de dop, maar het zal van haar filmkeuzes afhangen of het er ook uitkomt. Ik keek de film vooral omdat Michelle Monaghan er in speelt, maar ook James Marsden vind ik een prima acteur. Het verhaal is op hoofdlijnen wel aantrekkelijk, maar errug sentimenteel op zekere momenten en dat drukt de score aanzienlijk. Dat Dawson In de gevangenis Amanda afwijst is te makkelijk, omdat Amanda zo volhoudend is en gezien hun gezamenlijke ervaringen. Zelfs als Dawson het zo voelt/meent, is het niet logisch dat hij terug gaat als Tuck overlijdt..
Nogal een Amerikaanse film, per saldo.

Een bouqetromannetje in filmvorm, dat is wat de Nicholas Sparksfilms meestal zijn. The Notebook kwam dan nog bijzonder goed uit de verf, maar deze film was weer erg verstand op 0, en kijken naar een vrij bordkartonnen façade van mooie mensen die voortdurend gelukzalig jubelend van houten vlonders in het water springen.

Best fijn op zijn tijd hoor, en zo erg slecht was deze nu ook weer niet. Plottechnisch viel er op zich genoeg te beleven en dus ging het ook eigenlijk nooit echt vervelen. Voorspelbaar, en erg spannend was het niet, maar als je in bent voor een romantisch zwijmelverhaaltje dan zit je met deze film op zich wel goed.

Jammer alleen dat het verhaal gewoon té veel wil, en dat een vrij aardige film dan toch nogal overdone eindigt. Op een gegeven moment had ik het wel gehad met alle rampspoed, en dan moet Dawson ook nog eens dood, en krijgt haar zoon zijn hart. Tja. Jammer. Een gewoon happy end had ook best gemogen van mij.

3*

De erg mooie beelden maken dit wederom een aangename Sparks verfilming. Verhaaltechnisch blijven dit soort films natuurlijk weinig verheffend, maar de kracht zit hem dan ook vooral in de heerlijk dromerige sfeer en de chemie tussen de hoofdpersonen. Ook het laatste is hier aanwezig, met name bij de 2 jongere personages.

Kleine 3,5*

Gewoon lekker romantische film, beetje van dik hout zaagt men planken, maar goed geacteerd, leuke wendingen en voldoende (?) drama.

“You want me to fall back in love with you? How do I do that if I haven't ever stopped?”

The Best of Me is weer een oerdegelijke verfilming van een boek van Nicholas Sparks. Romantiek, dramatische ontwikkelingen, pittoreske plaatsen en acteurs en actrices die niet alleen voor hun acteertalent zijn gecast. Het verhaal rond de jonge Amanda en Dawson zit redelijk in elkaar, maar het is wel erg voorspelbaar en heeft veel elementen die we in andere films al hebben gezien. Dat hoeft geen probleem te zijn als de acteurs goed zijn en chemie hebben, maar dat is hier een beetje tweeledig.

Het samenspel tussen de jonge acteurs (Bracey en Liberato) is niet geweldig en vooral Bracey mist acteertalent en charisma. Liberato is wel redelijk. Michelle Monaghan en James Marsden (als ouder koppel) zijn een stuk beter op elkaar ingespeeld, en natuurlijk ook betere acteurs. De chemie tussen de acteurs en het goede verhaal zorgen ervoor dat dit gedeelte je aandacht vasthoudt, en dat je mee gaat leven met de personages. Het eind hangt van toevalligheden aan elkaar, maar gelukkig heeft regisseur Michael Hoffman er op dat moment al voor gezorgd dat je helemaal in het verhaal zit en meeleeft met de personages.

Een liefhebber van Nicholas Sparks zou ik me niet willen noemen, maar ik heb er ook zeker niks tegen. Sterker nog, onder meer The Notebook en Safe Haven zijn films die een goede score van me kregen. Ik heb The Best of Me niet zelf uitgekozen, maar op basis van de twee eerdergenoemde films begon ik er niet met tegenzin aan. Ook regisseur Michael Hoffman heeft best wat aardige films op zijn naam staan.

Toch vind ik dit met het enige afstand de minste Sparks-verfilming die ik tot nu toe gezien heb. Er waren te veel zaken die mij stoorden en het merendeel wordt al door gebruikers voor mij aangehaald: het jonge stel lijkt in de verste verte niet op het oudere stel, het jonge stel kent meer onderlinge chemie en de opnieuw opbloeiende romance voelt eerder misplaatst dan sympathiek, gezien Amanda gewoon een man en kind heeft. Daarnaast kon het hele subplot omtrent Dawson's wrede pa mij weinig boeien en die geforceerd dramatische twist op het einde deed het dan ook niet voor mij. Het definitieve einde met het donororgaan is dan weer te klef voor woorden. Een simpeler einde was hier naar mijn mening meer op zijn plaats geweest. Sterke punten van de film zijn de innemende bijrol van Gerald McRaney, de mooie plaatjes en dat het over de gehele linie geen vervelende zit is. Maar het feit dat de film mij vrijwel nergens overtuigde zorgt ervoor dat de film een matige indruk achterlaat.

2*

Nou nee, geen zakdoekjes. En eigenlijk is die Dawson een enorme sukkel die invult en beslist voor Amanda waarom ze wel of niet gelukkig zou moeten zijn (bezoek me niet in de gevangenis, ga terug naar je man)... en daar dan later excuses voor aanbiedt. En nee, niet zo goed als The Notebook. De man van Amanda is ook zo'n cliché van een asshole waarbij je je verwondert waarom zij ooit ermee getrouwd is. Okee, als contrast in het verhaal.... Uhh, dat laatste zag ik niet aankomen. Hoe alles een betekenis heeft, idem Dawsons manier van doen. OK, dan toch een traantje. Maar geef toe dat het allemaal wat kunstmatig aandoet. Gaat James Marsden voortaan in dit soort films spelen?

Tegenvaller.

Het zijn er niet veel, maar de verfilmingen van Nicholas Sparks-boeken willen me regelmatig verrassen. Als het goed gebeurt kunnen de verhalen me wel meenemen, maar dan vereist het wel een bepaald talent vanuit de regie, en die kan ik hier niet echt bekennen.

Je speelt de kaarten sowieso al riskant wanneer je acteurs en actrices uitkiest die uiteindelijk vooral een ik-wist-niet-dat-je-erin-meespeelde status hebben. Daarmee bedoel ik dat acteurs zoals Marsden en Monaghan altijd opduiken in films waarvan ik niet eens wist dat ze erin zaten, dan zie je ze opduiken en dan denk je "oh ja, jij zat ook al in die andere film".

Het acteerwerk is niet slecht, maar ook niet heel bijzonder. De enige die echt opvallen zijn Liberato en McRaney. De rest acteert heel veilig. Marsden weet nergens echt te overtuigen, Monaghan maakt zich regelmatig schuldig aan overacting en Bracey ziet er vooral niet uit als een tiener.

Visueel zitten er een aantal mooie beelden bij, maar die zijn vooral te vinden in de achtertuin. Qua regie is het namelijk niet heel bijzonder. Braaf camerawerk, simpele shots en geen gevoel van heel veel inspanning. Als er iets verrassends inzit, is het vooral de loop van het verhaal maar daar kan je eerder Sparks op prijzen.

Het voordeel van de film is dat het soms best confronterend uit de hoek komt, en dat zou je niet meteen denken. Enkele opvallend harde beelden voor een romantisch drama, al blijft het veilig binnen de 12+ grenzen. De romantiek zelf is alles behalve opvallend. Cheesy dialogen en mierzoete romantiek die niet echt wil overtuigen.

Het verhaal uit het verleden is hier een stuk interessanter dan het verhaal uit het heden. Vooral omdat de romantiek van de volwassenen geen chemie kent. Het zijn vooral acteurs en actrices die weten wat ze doen, maar dit vervolgens erg geautomatiseerd doen. Echte rauwe emoties zijn hier niet te bekennen en subtiel sentiment allerminst.

Het zijn de enkele verrassende wendingen die de film maakt die het net wat zwaarder maken soms. De brief in de laatste scene was ook wel mooi. Voor de rest is het vooral een romantisch drama met de meest corny soort romantiek die er bestaat. Erg ouderwets vooral, terwijl de film redelijk modern en hedendaags aanvoelt.

Geen bijzondere film uiteindelijk. Je kan het kijken vooral enkele verrassende scenes en wendingen, maar dat was het voornamelijk ook weer wel. Het is geen moeilijke of saaie opgave, maar wel één die snakt naar frisheid en die heeft het niet echt.

Romantiek, edelmoedigheid en "groothartigheid" tegen een achtergrond van gezinsproblematiek, ongelukkige jeugd en geweld.

Het slot is nogel stroperig.

Wel goede fotografie, terwijl ik vooral Liana Liberato charmant vond en James Marsden geen voorkomen heeft om 21 jaar zonder lief te blijven.

The Best of Me is een verhaal wat zo ontzettend veel wil uitbeelden dat de gemaaktheid er vanaf druipt. Toch werkt het wel. Prima geacteerd en mooie setting.

Gewonnen!

Via Adorable Books won ik het boek en kaartjes voor de film. Het boek stond sowieso nog op mijn nog-te-lezen lijstje, maar het was er nog niet van gekomen en het is mij helaas niet gelukt om de tijd te vinden om het boek te lezen voordat ik de film keek. Ik nam mijn moeder mee en die had nog wel de tijd gevonden het boek van te voren te lezen, dus voor de vergelijking tussen boek en film kon ik haar mooi gebruiken (en het boek ga ik later sowieso nog lezen!).

Ge-wel-dig!

Het boek gelezen of niet, de film was in elk geval ge-wel-dig! Van begin tot eind heb ik genoten. Het begin was super romantisch en ondertussen blijf je je afvragen wat er is gebeurd tussen de 2 star-crossed lovers waardoor ze niet meer samen zijn. Op een gegeven moment is er een schokkende, dramatische wending die de sfeer van de film veranderd. Niet ten slechte overigens, want het verhaal is zit ontzettend goed in elkaar en je leeft helemaal met de personages mee. Ook het verleden en het heden wisselen elkaar op een mooie manier af en zorgen ervoor dat je steeds nieuwsgieriger wordt.

Veranderingen

Eigenlijk wil ik niet zoveel over het verhaal kwijt in verband met de lezers die het boek niet hebben gelezen en de film nog moeten zien. Wat ik heb begrepen van mijn moeder is dat best veel is veranderd aan het verhaal. Het idee komt op hetzelfde neer, maar bijvoorbeeld iets dat in de film een belangrijke rol speelt was in het boek een ander incident. Hiermee kom je simpelweg gewoon op een andere manier bij hetzelfde einde. Maar ook is er een moment dat de jonge Dawnson en Amanda naar een huisje gaan, terwijl ze in het boek er nooit zijn geweest totdat ze in het heden zijn. Mijn moeder vertelde mij in elk geval dat het boek beter is dan de film, maar goed, wanneer niet? Als ik het boek van te voren had gelezen had ik mij er denk ik wel aan geërgerd dat ze zoveel hebben veranderd.

Minpuntje

Het enige minpuntje dat ik heb kunnen vinden aan de film is het feit dat ik vond dat de personages in het heden en diezelfde personages in het verleden qua uiterlijk niet zoveel op elkaar lijken. Ze schelen maar 21 jaar dus wat dat betreft hadden ze meer op “zichzelf” kunnen lijken. James Marsden en Luke Bracey vind ik bijvoorbeeld totaal niet op elkaar lijken. Maar omdat de acteurs hun rol zo goed spelen vergeef ik de casting wel. Het meest genoot ik van Luke Bracy en Liana Liberato, die de jonge Dawson en Amanda spelen. Dat korte haar van James Marsden tegenwoordig vind ik overigen helaas wat minder, haha.

Conclusie

The Best of Me is absoluut een film die je gezien moet hebben. Ik heb van begin tot eind intens genoten en leefde echt ontzettend mee. De acteurs spelen hun rol fantastisch en ook ik ben gaan houden van die lieve Tuck (Gerald McRaney). Zoals we gewend zijn van Nicholas Sparks is ook het einde bijzonder (al blijkt die laatste belangrijke gebeurtenis in het boek ook ietsje anders te zijn). De film is naast romantisch ook tragisch dus vergeet niet een zakdoekje klaar te leggen.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Het overlijden van Tuck [Gerald McRaney] brengt Dawson [James Marsden] en zijn eerste grote liefde Amanda [Michelle Monaghan] voor het eerst in 20 jaar bij elkaar. Dawson heeft net op wonderbaarlijke wijze een ramp op een booreiland overleeft en vraagt zich af wat zijn lotsbestemming is, Amanda zit vast in een huwelijk met de kleurloze Frank [Sebastian Arcelus]. In flashbacks met Luke Bracey als Dawson en Liana Liberato als Amanda ontdekken we hoe hun liefde opbloeide en onder welke melodramatische omstandigheden het werd afgebroken. Als je bevestiging zoekt voor je negatieve vooroordelen over romantische drama’s en het oeuvre van Nicolas Sparks, zoek niet verder!