The Best of Me (2014)

Geweldige cast, zoet verhaal, laat maar komen!

ben benieuwd! lijkt me wel wat!

Ik las een vergelijking met the Notebook, in de Metro. Kan ik wel redelijk inkomen. Hoe goed Mr. Sparks ook de dingen beschrijft, het is namelijk vaak wel tamelijk hetzelfde, naar mijn idee en zo komt het ook op het scherm terecht. Als veel van hetzelfde. Niet dat het echt een seconde erg is, maar een tikkeltje vernieuwing is soms niet erg, hier en daar.

Het zal hem ook waarschijnlijk boter, kaas, en eieren zijn wat mensen zeggen, aangezien hij met het doorproefde geschrijf wat hij hanteert, wel zijn boterham kan beleggen met kaviaar, en dure wijn kan aanschaffen als hij het zou willen. Toch vraag ik me serieus af, of er niet iets meer in kan zitten. Veiligheid is ook niet alles. Soms is het wel leuk om af te wijken van het gebaande pad, mr Sparks.

Het is heel mooi in elkaar geschoven. De tieners, gespeeld door Luke Bracey en Liana Liberato zijn geweldig. Luke lijkt zo op de hunky Heath uit 10 things.. En de volwassenen, gespeeld door James Marsden en Michelle Monaghan, kruipen in een keer door naar mijn hart. Michelle is imo echt een lief persoon. Ik ken haar natuurlijk niet persoonlijk, maar de uitstraling die ze laat zien in de films waarin ze speelt, zeggen allemaal hetzelfde. James Marsden speelt daar op een goede manier op in, waardoor je zo mee leeft met alles wat er speelt.

Wauw. Eigenlijk kan ik er niets anders van maken. Wauw, wat is dit weer een geweldige verfilming. Ik kan nu al niet wachten op de volgende. Hoewel ik wel hoop dat Mr. Sparks echt eens wat meer peper erin gooit. Meer vlammen. Meer pit. Hoe goed ik dit ook vind, ergens wil ik gewoon een beetje vernieuwende beelden zien, iets wat niet allemaal op elkaar lijkt. Maar evengoed was ik hartstikke aan het zwijmelen en in gedachten aan het kwijlen.. En niet zo'n beetje ook..

Leuke review Soom, en ik ben het eens met dat de Sparks films redelijk veel op elkaar lijken. Toch zijn ze wel altijd pakkend en worden/blijven ze vaak favoriet bij mij, maar dat komt misschien ook omdat Sparks mijn favoriete schrijver is.

Trouwens die vernieuwing waar je op hoopt kan wel eens iets meer aanwezig zijn in The Longest Ride die ze nu aan het opnemen zijn. Uiteraard wel een een romantic novel maar wel met een twist

Zelf was ik bij het einde eigenlijk helemaal verontwaardigd dat dat gebeurde, kwam echt best wel aan als een schok.

En over the Longest Ride: Meteen maar even gekeken nu je die titel noemde. Ik ben nu al benieuwd. Brittany Robertson en Scott Eastwood, en Glee-actrice Melissa Benoist zag ik. Kan niet mis gaan met die jongen lijkt me, met die achternaam, haha.

Wauw inderdaad. Er zitten goede thema's in en de romantiek tussen de hoofdpersonen is zowel op jonge leeftijd als volwassen leeftijd erg mooi weergegeven (enig minpuntje is dat de jonge Dawson niet op de volwassen Dawson lijkt). Ik had het einde in eerste instantie niet zien aankomen, pfoe wat een tranentrekker.

Acteerprestaties waren dik in orde van iedereen, mooie rol had Tuck!

Ik geef niet snel 5 sterren, maar deze film heeft ze absoluut verdiend.

Een sympathiek maar tevens doorzichtig verhaal over vriend en vriendin die we op twee verschillende periodes uit hun leven aantreffen. Het was mooi om ze met elkaar bezig te zien, maar zoals vaker bij liefdeskwesties worden er bepaalde dingen toegevoegt die niet helemaal zuiver overkomen en te duidelijk op zijn opgesteld om tegenwicht te bieden. Zo had ik totaal niet het idee dat die vader van Dawson echt iets met hem te maken had... hij kwam opeens opduiken met twee armoedige kameraden. Ook vond ik het iets te nep hoe Frank (de nieuwe man van Amanda) zomaar opstond aan tafel om zijn telefoon op te nemen; hij kwam vrij geïnteresseerd over en schonk net rustig een wijntje in. Amanda vond ik juist iets te enthousiast in die situatie want zij had net een intiem weekend met Dawson achter de rug. Die scène was belangrijk, want het gaf Amanda uiteindelijk de moed om er een punt achter te zetten. Ik vind dat ze dit wel wat subtieler hadden mogen verwerken, en zo had ik nog wel vaker mijn twijfels over de manier waarop alles verliep. Technisch gezien was het ook niet echt baanbrekend. Gelukkig vond ik het als totaalpakket best aangenaam en leg ik de lat niet zo hoog in dit genre. Aardig om eens te zien; geen meesterwerk.

Heb gewoon een traantje weg moeten pinken.

Echt een mooie film.

Het laatste stukje had ik gewoon niet verwacht

Wat een verschrikking zeg. Waar ik The Notebook toch als een erg mooie film zie, en ik op zich de meeste Sparks films wel kan waarderen vond ik dit echt by far zijn slechtste film tot dusver. Het begint ook wel een beetje sneu te worden om steeds dezelfde dingen te gebruiken. Of het nou in het plot is of kleine dingentjes zoals perfect getimede regen. En dan de cast... Ik vind Marsden wel een aardige acteur, maar hij hoeft hier niet zoveel voor te kunnen. Michelle Monaghan vond ik echt opvallend slecht acteren, dat had ik niet verwacht. Haar jongere versie, die in geenzins op haar lijkt, vond ik wel leuk (vooral om te zien). Maar ik stoorde me vooral aan de jonge versie van Marsden. Die twee lijken allesbehalve op elkaar en hij acteerde ook nog eens hondsberoerd.

1.5*

Wat een heerlijk film! Wouw! Een goede chemie tussen de spelers en vooral een erg mooi verhaal!

Een tegenvallend en voorspelbaar tragisch, zoet liefdesverhaal, met veel leed en vurig verlangen, overladen met dramatiek, in combinatie met een ongelooflijke hoeveelheid kitsch, duidelijk gericht op zoveel mogelijk tranen van de kijker. De zorgvuldig gekozen cast zag er aantrekkelijk uit, waarbij er tussen de beide jonge hoofdrolspelers overduidelijk van meer chemie sprake was dan die tussen Michelle Monaghan en James Marsden.

Ik denk dat de tandartsen deze film graag aanbevelen om zo met dit zoetsappige filmpje de eigen portemonnee te kunnen spekken. Waar ik de Notebook een echte mooie film vindt, en ook qua zoetsappigheid goed te pruimen was, sloeg deze film de plank een beetje mis. Jammer!

Tijdens het liefdesspel tussen beide hoofdpersonen kon ik alleen maar denken aan hoe de man en het kind van Monaghan's personage zich gaan voelen als ze dit te weten komen. Iets zegt me dat de regisseur het zo niet bedoelde...

Zoals hierboven al is aangegeven, is de chemie tussen de jongeren geloofwaardiger dan tussen Monaghan en Marsden. Daardoor leek het in 't begin nog wel leuk uit te pakken. Maar door de ongelooflijke opstapeling van cliché momenten en de ongeloofwaardige niet-passende "plottwist" (zoon die ongeluk krijgt en een hart nodig heeft... van de zojuist overleden Marsden... zucht!), daalde deze film in waarde. Nogmaals: jammer.

Als je een film hebt waarin een jaar of twintig tijdsverschil overbrugd moet worden, kan je er ofwel voor kiezen met een enorme hoop grime de acteurs jonger of ouder te maken, ofwel je kiest acteurs uit die sterk op elkaar lijken. Die laatste variant zal in deze film niet eens echt geprobeerd zijn - de jonge varianten lijken nauwelijks op de oude. En dan snap je als kijker nog wel wat de bedoeling is, het stoort toch behoorlijk.

De enige behoorlijke acteur in het hele stel lijkt Michelle Monaghan te zijn - die laat tenminste nog een paar mooie scenes zien. De rest hangt er een beetje bij. De plaatjes zijn mooi, dat helpt wel weer wat, maar daartegenover staat het wat drammerige verhaal waar ook nog zonodig een betekenisvolle afloop aan gedraaid moest worden. Een trap na voor de kijker, zo voelt het een beetje. Jammer.

Neen, helaas neen. Ik vraag me soms af waarom ik nog naar films kijk die gebaseerd zijn op de verhalen van Nicholas Sparks. Het draait uiteindelijk toch allemaal om stereotype personages, overdreven toevalligheden en overlijden en verlies. Ook moeten er altijd weer dezelfde dingetjes in worden gestopt: perfect getimede regen, zachte pianomuziek, brieven... Na 'If I stay' opnieuw een film waarvan ik niet snap dat dat de quotering hier boven de '3' gaat. Ik mis de connectie die er indertijd wel nog was in The Notebook. Dawson heeft in de periode als tiener eigenlijk geen zinnig woord te vertellen. Bovendien wordt hij wel als 'perfect' afgeschilderd terwijl de huidige man Frank als zijn grote tegenpool wordt afgeschilderd, werkelijk niets is er goed aan die man. Iemand die een beetje nadenkt bij dergelijke films, vraagt zich toch af waarom Amanda dan ooit met hem getrouwd is. Het is allemaal zo zwart-wit met een hele dosis overdreven rozegeur. Misschien ben ik gewoon te oud voor dit soort films. Ik vind het jammer dat dit soort zeemzoete prenten altijd worden bejubeld en sommige goede, romantische films aan ieders oog voorbij gaan. 'What If' blijft voor mij nog steeds de beste romantische film van de laatste jaren. Misschien moet ik hem nog maar eens kijken om deze veel te gemakkelijke prent door te spoelen.

Welke 'What if'? Die van 2010 of die van 2013 (met Daniel Radcliffe)

De 2013-film

Film begint sterk en kan dit lang heel lang vast houden maar de laatste 15 min verpesten de film helemaal en laat je met een wrange smaak achter. De acteer prestaties zijn gewoon goed zo ook de locaties en ja ook het verhaal totdat de laatste 15 min aanbreken je zou bijna denken dat de regie en de scenario schrijver een mentale inzinking hadden. Een grote gemiste kans... O ja Gerald McRaney als Tuck was werkelijk geniaal.

Wat een troep! Vooral het eerste uur is niet te harden. Dat gedartel tussen geliefden... na zoiets meer dan duizend keer gezien te hebben kan ik daar niet meer tegen. Dat mierzoete gedoe komt me behoorlijk de keel uit. Het enige wat nog enigzins boeide was het gedoe tussen Dawson en zijn familie maar ook dat is niet om over naar huis te schrijven. Verder is de gelijkenis tussen de jonge en oude Dawson ver te zoeken, wat ik zeer storend vond. En dan nog het einde. Ik had het al voorspeld en hoopte voor de film dat het niet zo zou lopen, maar toch gebeurde het. Veel belachelijker dan dit hadden ze het toch niet kunnen maken. Wat een afgang! Snel vergeten deze bagger!

Iets te hoog gemiddelde score hier. Want deze film duurt veel te lang. En is veel te saai. Echt een zwijmel film. James ziet er beter uit dan ooit En loopt vooral mooi te zijn. Maar dat kan niet twee uur lang boeien. Hoog EO gehalte.

Herkenbare situaties. Maakt het voor mij een vrij persoonlijke stem. Ik vond het een erg sterk drama. De cast is geweldig, vooral hoe de twee Amanda's op elkaar afgestemd zijn.

Ik ben het absoluut met je eens trouwens over die laatste 15 minuten.

een overgeromantiseerde lovestory. Laat het laaste kwartier achterwege en je hebt een stukken betere film

Mooie film. De Sparks-verfilmingen zijn zonder twijfel gericht op zoveel mogelijk drama en sentiment, maar weten mij daarmee toch iedere keer weer in meer of mindere mate te raken. The Best of Me is ook zo'n film; je weet hoe de film ongeveer zal verlopen, en toch blijf je met een brok in je keel zitten. Het plot van deze film vond ik vooral heel sterk; wat de Sparks-films voor hebben op andere sentimentele lovestory's is dat ze doorgaans een goed verhaal bezitten, met de nodige wendingen op de koop toe. Hierdoor weten de cliches mij minder te storen en kan ik mij echt door het verhaal, de muziek en het acteerwerk laten meeslepen. Hier is dat ook het geval, al vond ik de acteurs ditmaal iets minder goed gekozen dan in bijv. The Notebook en Dear John. De Amanda's deden mij beide niet erg veel, de jonge Dawson vond ik wat houterig, maar die groeide wel duidelijk in zijn rol. James Marsden vond ik prima in zijn rol passen. In combinatie weten de koppels echter wel goed spel neer te zetten, en profiteren zij duidelijk van het goede plot. De overgangen en verwijzingen tussen en naar de oude en nieuwe verhaallijnen zijn erg goed gevonden. Deze zorgen ervoor dat het geheel klopt; de jonge en oude Amanda en Dawson vond ik qua gekozen acteurs namelijk weinig overeenkomsten vertonen. De acteur die Tucker speelde vond ik briljant gekozen en in het plot verweven, de beste man speelt fantastisch en weet bij vlagen nog te ontroeren ook. De scene waarbij Tucker eerst zwaar wordt mishandeld door Dawson's vader, waarna Dawson in het daaropvolgende gevecht met zijn vader per abuis zijn beste vriend doodt, geeft een extra dimensie aan het verhaal, en maakte op mij enorme indruk. Het laatste kwartier vond ik daarentegen enigszins teleurstellend. Ik moet zeggen, van de Sparks-films die ik gezien heb vind ik dit denk ik de minste. Neemt niet weg dat ik the Best of Me een mooie film vind, met een mooi plot en schitterende muziek. 4*

Ik vergeet even dat de jeugd types en dan vooral Dawson een betere vergelijking had mogen hebben als hij 21 jaar later in beeld verschijnt... Dit is verder een heerlijke film om naar te kijken, samen met het vrouwtje die dit wel kon waarderen. Het slot is wel heel sterk... Als atheïst ga je bijna in het lot geloven... Aanrader, "Meer voor mannen, ehhh vrouwen".

Jammer van het einde, komt over alsof men niet wist hoe te eindigen.

Film was mooi tot de laatste 10 minuuten... dit verpeste de hele film voor mij.

Je vond de film mooi, behalve de laatste 10 minuten, en daarom geef je hem 1* ?

Apart.

Ik vond het ook jammer dat het verhaal zo verliep, maar dat is geen reden om de hele film zo slecht te beoordelen lijkt me...

aardige film, maar het einde vond ik echt zeer matig!!!!!!, ik vond zowel in de jonge als in de oude versie de vrouwelijke rol veel beter gespeeld!!!!!!!!!!

“There's a lot of magic between you too, ain't no denying that. And magic makes forgettin' hard.”

Zondagmiddag, hoogzwanger, moe en zin om te zwijmelen. Wat doe je dan? Een Mr. Sparks film opzetten en lekker soezen vanonder je warme deken. Oh en James Marsden? Daar zeggen mijn hormonen en ik sowieso geen nee tegen...

Maar het was helemaal niet Marsden die voor mij de show stal. Vanaf het moment dat Luke Bracey en Liana Liberato in beeld kwamen, had de film mijn aandacht. Wat een geweldige uitstraling en chemie hebben zij. Op momenten hoopte ik bijna dat ik eventjes in de huid van de jonge Amanda kon kruipen, om dat heerlijke gevoel van verliefdheid en opbloeiende liefde te voelen ervaren. Het herinnerde me aan de eerste momenten tussen mijn eigen grote liefde en ik, vlak nadat we aan elkaar gekoppeld werden en de eerste vlinders duidelijk voelbaar waren. Heerlijk.

Na nog geen twintig minuten zat ik in mijn romantische, zwijmel bubbel. Een opvolging van heerlijk zoete scènes, van de eerste zoen, tot gesprekken in de regen tot samen komen. Dawson lijkt, ondanks zijn problematische achtergrond, een perfect catch. Ik maar denken dat ik head over heals zou gaan op James Marsden, is het Luke Bracey die mijn hart wist te stelen. En Tuck natuurlijk. Tuck is vanaf het eerste moment een held. Een vaderfiguur waar veel echte vaders jaloers op kunnen zijn.

Het verhaal is absoluut niet vernieuwend, het is eigenlijk walgelijk voorspelbaar. Maar een vernieuwend verhaal is niet nodig als je acteurs hebt die zo'n personages neer kunnen zetten. Personages die je raken, die je bijblijven. Personages die niet aan de vlakte blijven maar dusdanig tot leven komen dat je bijna zou denken dat je ze persoonlijk kent. Wat hebben de twee jongste telgen me positief verrast zeg. Liberato heeft in 'Trust' ook indruk gemaakt, maar hier bewijst ze dat ze een dergelijk belangrijke en grote rol zonder enige moeite aan kan.

Ik hou van de liefde tussen Amanda en Dawson. De liefde die ze ooit hadden en de liefde die ze 21 jaar later nog steeds voor elkaar voelen. Onvoorwaardelijke liefde. Er is niets mooier in de wereld dan dat voor iemand te mogen voelen.

Tegen het einde aan, zo'n 15 minuten voor de aftiteling zei ik tegen mezelf: "Oh nee, als het maar niet zo is dat Jared een translantatie nodig heeft, dat Dawson verongelukt of vermoordt zal worden en hij de donor zal zijn voor haar zoon." Oh well.

Wat een vreselijk kut einde. Waar is de happily ever after? Tranendal. Was ik net even gestopt, kwam er weer een stortvloed. Zwangerschapshormonen? Don't think so. Even mijn gezicht drogen, wat een ellende.

"I love who I am when I'm with you, Amanda. You are my dearest friend, my deepest love. You are the very best of me."