The Dark Horse (2014)

Vanaf juni in de bioscoop (Imagine)

EDIT: release vervroegd naar 7 mei

Geweldige film en goed acteerwerk. Jammer van het oversentimentele sfeertje soms. Anders was het 4,5ster geweest.

Nieuw-Zeelandse Regisseur was ook in Rotterdam.

Winnaar publieksprijs IFFR.

Lijkt me wel een goeie film Wanneer komt die in de bioscoop dan?

Vanaf 7 mei in de bioscoop

Versta niet goed waarom deze op de eerste plaats stond bij het publiek in Rotterdam.

Omdat het een mooie film is?

Cliff Curtis speelt hier even de rol van zijn leven. Prachtig om te zien.

Las op de aftiteling dat de regisseur na het zien van de gelijknamige documentaire over Genesis Potini deze film wou maken. Maar daar is wel heel weinig informatie over te vinden. Hij zou in 2002 / 2003 gemaakt zijn door ene Jim Marbrook en een grote prijs gewonnen hebben in Nieuw-Zeeland. Wellicht interessant als extraatje op de toekomstige DVD-release?

Prachtige film met een zeer sterk acterende Curtis. Een beetje Beautiful Mind meets Rocky meets Stand and Deliver. Als schaakliefhebber kon ik deze film natuurlijk helemaal waarderen.

Geslaagd sociaal drama, zelf hoopte ik meer op een schaakfilm. En dat was het zeker niet.

Goede schaakfilm.

Eindelijk weer een pareltje na al die rotzooi van de laatste tijd je zou bijna de hoop hebben opgegeven.

Cliff Curtis weet hier een zeer geloofwaardige rol neer te zetten als bipolair schaakwonder Genesis Potini. De film gaat niet te diep op het schaken in maar laat meer een gedeelte uit zijn leven zien, kortom een mooi drama die je niet snel zal vergeten.

Mooi waargebeurd drama uit Nieuw-Zeeland, over een snelschaakkampioen onder de Maori, Genesis Potini (Cliff Curtis), die leeft met een bipolaire stoornis. Prachtig gespeeld door Curtis, maar ook de rest van de cast is goed. Hier en daar een beetje sentimenteel, maar over het algemeen blijft het binnen de perken en wordt het verhaal vrij subtiel en passend rauw uitgewerkt. Visueel weinig opsmuk, maar dat heeft deze film ook niet nodig.

The dark horse is tot nu toe de populairste film in de filmclub van Oostende als je kijkt naar de waardering van de cinemabezoeker.

Indringende film die een portret schetst van een man die ondanks een psychische stoornis en dankzij veel doorzettingsvermogen er in slaagt om aan kansarme jongeren hoop en perspectief te bieden. Ook nog eens waar gebeurd.

Klinkt als een feelgood. En ja dat is zeker waar. De film is echter niet oversentimenteel of gelikt. De film heeft geen suikerlaagje. De film is rauw en grimmig van opzet. Niet te vergelijken met soortgenoten uit de Amerikaanse feelgood-school en is dus geen gemakkelijke tearjerker.

Hier geen triomferende violen of tranenzoekende harpklanken. Hier muziek die evenals de film juist niet obligaat sentimenteel aanvoelt. De achtergrondmuziek is soms zelfs amper te horen en klinkt absoluut niet zoet of wee. Eerder primitief en monotoon en heeft heel subtiel grote en krachtige impact op het gemoed.

De scenes spreken voor zich. Er wordt niet veel uitgelegd of voorgekauwd. De interpretatie is voor de toeschouwer. Geen gespreid bedje. Iets meer denkwerk. Prettig.

Acteerwerk van Curtis is groots. Fantastisch ingetogen en fantastisch uitgelaten. Prachtrol, dus.

Film die heel subtiel, heel gemeen onder je huid kruipt.

Alweer een film over iemand die een schaakclub voor kansarme jongeren leidt met uiteindelijk een schaaktoernooi, zoiets is al veel vaker gedaan dus origineel vond ik het niet. Het is weer een beetje hetzelfde liedje zoals in andere films over kansarme jongeren die met één of andere wedstrijd meedoen. Of het nou schaken, zingen, dansen of iets anders is, het komt allemaal op hetzelfde neer. Ik heb zoiets TE vaak gezien dus het doet me gewoon niets meer.

Wat het nog enigszins het kijken waard maakt is het verhaal van Genesis die vecht tegen zijn psychische ziekte, en het drama rondom zijn familie, maar ook dat is vrij voorspelbaar. Er wordt wel goed gespeeld, maar verder is het vrij matig.

Mooi en goed geacteerd Maori drama.

Knappe van deze film is dat men niet makkelijk gebruik maakt van goedkoop sentiment.

Hierdoor blijft het verhaal ingetogen, sober maar zeker overtuigend.

3.5*

Aardig filmpje, je hoeft geen schaakspeler te zijn om deze te begrijpen.

Weinig spanning maar toch leuk genoeg om te blijven kijken.

Het waar gebeurde verhaal van Genesis Potini die zijn kennis van het schaakspel aanwendde om een aantal jongeren in het spel in te wijden en ze alzo van de criminele straat weg te houden.
Kwam mij een beetje déjà vu over, niet bepaald met het schaakspel als onderwerp, maar wel het thema van het succesvol afsluiten van een lovenswaardig project.
Niettemin bekijkbare film en toch ook met een heel sterke vertolking van Cliff Curtis

Een boeiende film over emoties. Over de mannencultuur en het kunnen volgen van de eigen gevoelens in een wereld waar het tonen hiervan niet altijd op prijs gesteld is.

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Goed kwaliteit HD breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Onrustige camerabeweging...

Dit is typisch zo een film die door de rauwe settings enorm aan kracht wint. Het gevoel dat dit zo uit het leven is gegrepen maakt de film erg geloofwaardig. Het hele schaakgebeuren is een mooie kapstok voor een verhaal van vader en zoon. De hoofdfiguur is zelfs nog kleurrijker en tilt de film sterk boven de grauwe middelmaat uit. De ongepolijste beelden en de Maori cultuur zijn dan nog eens extraatjes bij dit geweldige filmavontuur.

Een hele mooie film.

Staat de documentaire uit 2003 waar deze film op gebaseerd is niet hier op moviemeter?

Veelvuldig bekroond - vooral in eigen land - relaas van Genesis Potini [Cliff Curtis], een geniale snelschaker wiens bipolaire stoornis een mogelijke carrière als schaakmeester in de weg zat. Samen met Noble [Kirk Torrance] richt hij Eastern Knights op, een schaakclub voor probleemjongeren met als doel ze structuur, discipline, geduld en respect bij te brengen. Wanneer Genesis in een euforische bui belooft de jongeren binnen zes weken klaar te stomen voor het Nieuw-Zeelandse jeugdkampioenschap, krijgt hij niet alleen tegenwerking van Noble, die de kids niet wil opzadelen met (meer) valse beloftes, maar ook van zijn broer Ariki [Wayne Hapi], die het totaal niet ziet zitten dat zijn zoon Mana [James Rolleston] zich met iets anders bezig houdt dan de loyaliteit aan zijn eigen bende.

Dit is zeker een feelgoodfilm, maar schrijver/regisseur James Napier Robertson maakt de weg daar naartoe niet gemakkelijk. Geen melodrama dus, maar ook geen problemen die als sneeuw voor de zon verdwijnen in zijn goed uitgebalanceerde scenario. Gezien zijn psychologisch complexe rol springt Cliff Curtis, in een zeer genuanceerde vertolking, eruit in een foutloze cast waarin ook de jonge acteurs overtuigen.

Een sociaal drama over een uitgerangeerde maori en zijn terugkeer naar de samenleving. Cliff Curtis is fantastisch als de fragiele, kwetsbare oud-schaakkampioen, die net uit een inrichting komt en bij zijn criminele broer intrekt. De opening waar hij in een psychose door de straten doolt is een fenomenaal stukje cinema - wreed en bikkelhard, maar toch ontroerend en teder. En dan als die twee uit elkaar gegroeide broers elkaar weer vinden. Maar daarna komt de film helaas in wat routineus, formulematig vaarwater. Een ongebruikelijke leermeester geeft zijn nieuwe pupillen hoop op nieuwe successen in het leven. Een oudere man moet een jongere man uit de criminaliteit houden. Goed en kwaad; een toekomst tegenover blijven hangen in lamlendigheid. Psychische problematiek als iets wat overwonnen moet (en kan) worden.

Best aardig.

Drama en sport komen wel vaker samen, maar niet vanuit het dramatische aspect met het sport-element als zijdelingse toevoeging. In dat aspect valt deze film wel op, het duurt ook echt een halve film alvorens het schaken een prominentere rol krijgt in deze film.

Als drama is het ook wel in orde. Mooi geacteerd, beetje gewichtig maar niet overdreven sentimenteel en met een aantal krachtige scenes. Anderzijds blijft het daar ook wel een beetje bij. Voor sommige mensen is dat voldoende, maar echt aangrijpen deed de film nu ook weer niet en qua verdere stilering of filmische kwaliteit vond ik het eerder aan de magere kant.

Dat zorgt ervoor dat de film aangenaam voorbij drijft, maar achteraf eigenlijk weinig memorabele momenten heeft. Zo'n "waargebeurd" tekstje op het einde, relevant of niet, doet daar eigenlijk alleen maar verdere afbreuk aan.

Maar geen verkeerde film om een keertje gezien te hebben, alleen hoef je mij er volgende maand niet veel meer over te vragen.

3.0*

Redelijke dramafilm. Een film over schaken intrigeert me sowieso een beetje omdat ik in mijn vrijje tijd ook best van een potje schaken hou. Door het fijne acteerwerk, degelijk plot en goed dramagehalte is dit een vrij aangename film. Er wordt goed gestalte gegeven aan de manisch-depressieve Genesis. Hij is onberekenbaar en je kan hem moeilijk schatten. Hij worstelt met zichzelf en met zijn omgeving, maar weet zich wel aan te passen en staande te houden. Het contrast met zijn broer kon niet groter zijn.

Blijkbaar gebaseerd op waargebeurde feiten. De film wordt op een overtuigende manier gebracht en daar is de goede prestatie van Curtis niet vreemd aan. Ook het schaaktoernooi was prima. Vernieuwend is het echter allemaal niet en de arthouse film balanceert even met te veel sentiment en clichévorming.

Deze film zouden ze alle onderdrukte jonge gasten moeten laten zien, en voor al degenen die naar een nieuw leven op zoek zijn.

A king for a king...eh?

Sterk drama rond snel schaak specialist Genesis Potini die geplaagd werd door geestesziekte. Enkele jaren terug al eens gezien maar toen hier nog niet actief dus dat werd tijd voor een herkijk die er gisteravond van kwam.

Een troosteloos beeld vergelijkbaar met Once Were Warriors en What Becomes Of The Broken Hearted wat de Maori's betreft die voornamelijk in armoede leven. Het kan wel anders als je Noble zo ziet, toch lijken die mensen iets tragisch mee te slepen, iets dat verloren is, iets dat ooit was, een minderwaardigheidscomplex...In het geval van Genesis is het niet veel anders hoewel daar een bipolaire stoornis de leidraad is. Het sociale vangnet ontbreekt ook nog eens want van zijn broer en diens motorbende wordt Genesis niet veel beter terwijl hij het advies kreeg een stabiele en rustige omgeving/plek op te zoeken. Maar er gloort hoop in het geval van neef Noble en diens jeugdschaakclub, iets waar Genesis zich volledig op kan storten.

Innemend en vermakelijk is toch de wijze waarop Genesis zich over de kinderen ontfermt, inspiratiebron is en tevens een roeping gevonden lijkt te hebben. Privé, wat huisvesting en familie betreft, blijft het een rommeltje en heeft Genesis regelmatig moeite de rust in het hoofd te bewaren. En dat blijft de terugkerende emotionele wip in het hoofd van Genesis, een briljante en begeisterde geest als het over schaken gaat, daar buiten de strijd met de demonen. En wat wordt dit goed neergezet door Cliff Curtis, werkelijk chapeau! De rest van de cast is ook prima te noemen, de muziek is op de juiste momenten passend. Kostelijk zijn de kinderen dan nog die een Haka uitvoeren tijdens een geldinzamelingsactie. Triest en treurig het beeld rond de achterlijke motorbende.

The Dark Horse is met dit alles een meer dan prima drama te noemen rond dit getroubleerde genie die al in 2011 overleden is.