Anna Christie (1930)

Een aardig verhaal over een 'engel' die niet zo vroom blijkt te zijn. Gelukkig is dit een film uit de Pre-Code periode, waardoor Garbo's personage geen morele (onzichtbare) vinger naar haar gewezen krijgt. Het is de ellende van de wereld en het is haar overkomen. Een eerlijk conflict zonder verbloeming. Punt.

Ook Dressler's personage, een vrouw zonder woonplaats, die bij de mannen intrekt waar het kan. Die zouden ze, in de jaren opvolgend, zoveel veel mogelijk van de screenplays proberen te houden.

Grootste minpunt is de zwakke overgang van 'silent' naar 'sound'. Garbo heeft nog te veel van de 'grote gebaren' van de stomme film. Of het kan zijn dat de maniertjes van het type vrouw dat ze speelt, in de latere jaren perfectioneerd zijn door actrices zoals Mae West en Joan Blondell, waardoor de (ooit zo) 'goddelijke' Garbo plots zo 'ordinair' lijkt.

Het is duidelijk dat de acteurs uit de "stomme-film-periode" komen, want niet alleen Garbo molenwiekt er op los maar ook de twee oudere acteurs , George F.Marion en vooral Marie Dressler, leggen heel wat mimiek in hun act. Van deze laatste vond ik het wel grappig, in een film die nogal mager was in het plot en uiteraard een enscenering anno 1930 vertoont, wat uiteraard geen verwijt is maar toch een zekere wenning vraagt. Dialogen zijn wel best.

De tweede geluidsfilm van de regisseur, de eerste van de ster, en dan ook nog een verfilmd toneelstuk – het is eigenlijk een klein wonder dat deze versie van het stuk van Eugene O'Neill (Pulitzer Prize 1922) überhaupt nog genietbaar is vandaag-de-dag. Lange takes, theatraal acteren (vooral van George F. Marion als de vader, maar ook Garbo zelf slaat wat àl te vaak haar eigen armen troostend om zich heen) en weinig tot geen muziek (zoals gangbaar in films uit deze periode) om de vertelling wat "vloeiender" te maken, het is hier allemaal aanwezig, maar vanwege diezelfde ouderdom kan de film zo gelukkig ook expliciet zijn over de verkrachting en de prostitutie van het titelpersonage. Vanaf het opmerkelijk sfeervolle begin in het mistige Newyorkse havenkwartier compleet met desolate misthoorn blijft de film aangenaam onderkoeld, Charles Bickford is een geloofwaardige heetgebakerde Ierse stijfkop, en Brown en Garbo houden de glamour knap buiten de deur. Een oude en bijna zwijgende film (als er althans niet zoveel dialogen in zouden zitten – in het begin van het geluidstijdperk waren talking pictures helaas nog lang niet altijd ook moving pictures), maar dankzij de vertolkingen en de gelukkig niet opgeleuke troosteloosheid van de setting blijft deze film nog altijd redelijk overeind – en vanwege Garbo natuurlijk.

Tweede Garbo op vrij korte tijd - opnieuw een talkie - en een tikje beter dan de vorige. Maar evenmin om naar huis over te schrijven. Vreselijk melodramatisch geval en dito geacteerd. Deze verfilming van een theaterstuk lijkt veel te hard op theater. En wat op de planken werkt, werkt in vele gevallen niet op het scherm. Greta Garbo en co blinken vooral uit in theatraal wezen. Misschien toch ook een erfenis uit het silent tijdperk waar het nu net de bedoeling was om met grote gebaren de zaken uit te drukken. Ben ik het eens met de andere users hier. In het geval van Garbo vind ik haar Zweeds accent nog bijdragen aan de gekunsteldheid ook al past het hier in haar rol.

Nee deze film heeft de tand des tijds allesbehalve goed doorstaan. Ik hoef Garbo voorlopig niet meer in een sprekende rol, de volgende zal een silent moeten zijn.