De Amerikaanse actrice Emma Caulfield, onder meer bekend van series als Buffy the Vampire Slayer en WandaVision kreeg tien jaar geleden te horen dat ze lijdt aan multiple sclerose. Dat vertelt ze in een interview met het Amerikaanse entertainmentblad Vanity Fair. De reden dat ze haar diagnose nu pas deelt, is omdat ze bang was vanwege haar ziekte de rol in de Marvel-serie mis te lopen. 

Actrice Emma Caulfield, bekend van haar rol in series als Buffy the Vampire Slayer lijdt aan de zenuwziekte multiple sclerose. Dat maakt ze bekend in een interview met Vanity Fair. Caulfield kreeg haar diagnose tien jaar geleden al, maar hield deze stil omdat ze bang was vanwege haar ziekte rollen mis te lopen. Zeker in de aanloop naar de succesvolle Marvel-serie WandaVision besloot ze haar mond dicht te houden. "Ik wilde niemand de kans geven om mij niet aan te nemen," zo vertelt de actrice, die haar ziekte ook dan ook niet uit wilde spreken. "Ik wist diep van binnen dat zodra je hier met iemand over praat, je gaat stoppen met werken."

Diagnose MS

Multiple sclerose is een relatief ingrijpende chronische ziekte waarbij ontstekingen ontstaan in het centrale zenuwstelsel, waardoor deze signalen niet meer goed kan verwerken. Patiënten kunnen daardoor last krijgen van verschillende lichamelijke en mentale verschijnselen, zoals krachtverlies, blindheid, extreme moeheid en geheugenproblemen. Hoewel de ziekte nog niet te genezen is, zijn er wel allerlei behandelingen en medicijnen die de progressie van de ziekte kunnen vertragen.

Caulfield, wier wijlen vader ook MS-patiënt was, werd op een dag wakker met het gevoel dat er 'een miljoen mieren over haar wang kropen.' Dat was het moment dat ze aan de bel trok. Ze ging naar de dokter en werd doorgestuurd voor een MRI, waarna haar vrij direct verteld werd dat ze multiple sclerose had. "Het was alsof ik buiten mijn eigen lichaam trad," zo vertelt ze. "Ik had zoiets van, 'Nee, dat is niet mogelijk.' Ik had zoiets van, 'Waar heb je het over?'" Wel besloot de actrice, die zich momenteel goed voelt, om niet bij de pakken neer te gaan zitten. "Mijn houding heeft niet te lijden onder de angstige gedachten van: 'wat als dit gebeurt?' of 'wat kan er gebeuren?' of 'wat is er met anderen gebeurd?'. Ik moet gewoon doorgaan."