Op vrijdag is de Amerikaanse acteur Ryan O'Neal op 82-jarige leeftijd overleden, zo heeft zijn zoon Patrick gedeeld via Instagram. In 2001 werd er bij O'Neal een vorm van leukemie vastgesteld.
''Dit is het moeilijkste dat ik ooit heb moeten zeggen, maar hier gaan we. Mijn vader is vandaag vredig overleden, met zijn liefdevolle team aan zijn zijde om hem te steunen en van hem te houden, zoals hij dat bij ons zou doen. Dit is erg moeilijk voor mijn vrouw Summer en mij, maar ik zal wat gevoelens delen om je een idee te geven van hoe geweldig een man hij was.'' Zo begint Patrick het bericht op Instagram. ''Als mens was mijn vader zo genereus als het maar kan,'' schrijft zoon Patrick in zijn Instagram-bericht. Ook noemt hij zijn vader 'de grappigste persoon' die hij kende. ''En duidelijk de knapste, maar ook de meest charmante. Hij hield ervan om mensen aan het lachen te maken. Hij wilde ons echt laten lachen. En we hebben allemaal gelachen. Elke keer. We hadden plezier.''
Ryan O'Neal
O'Neal verwierf bekendheid met zijn rollen in films als Love Story (1970), Paper Moon (1973) en What's Up, Doc? (1972) Hij werd vooral bekend bij het grote publiek door zijn rol als Rodney Harrington in de soap Peyton Place. In samenwerking met Barbra Streisand verscheen O'Neal in films als What's Up, Doc? (1972) en The Main Event (1979). Voor zijn vertolking in Love Story (1970) ontving hij een Oscar-nominatie in de categorie Beste Acteur. Samen met zijn dochter Tatum speelde hij in Paper Moon (1973). In 1977 nam hij de rol van de Amerikaanse brigadegeneraal James Gavin op zich in het oorlogsepos A Bridge Too Far.
O'Neal kreeg in 2001 te horen dat hij leed aan een vorm van leukemie, en in 2012 werd bij hem prostaatkanker geconstateerd.
Een fijne acteur om naar te kijken, zeker in de jaren 70. Voor mij was zijn hoofdrol in Barry Lyndon een absoluut hoogtepunt, zonder meer een van de beste films van het decennium.
Zijn jongste zoon, uit zijn huwelijk met Farah Fawcett, heet niet voor niets Redmond.
Barry Lyndon uiteraard. Net ivm zijn dood, Paper Moon gezien, waar ie samen met zijn dochter in speelt. Ook een prima film. Verder was the Driver ook een behoorlijk memorabele film, vaak geïmiteerd nog. Love Story vond ik vroeger vreselijk, maar herinner me er amper meer wat van.
Ik begrijp zoon Patrick wel. Maar het moet gezegd dat Ryan kampte met een serieuze verslaving aan alcohol en drugs die zijn weerslag had op het gezin. Zo heeft hij zijn zoon Griffin op 11-jarige leeftijd geïntroduceerd aan cocaïne en later zelfs hebben beschoten. Met de jongste zoon Redmond gaat het helemaal niet goed.
Waarom moet er altijd van de doden niks dan goed gezegd worden, ik heb enkele mensen verloren die dicht bij mij stonden, maar zoals elke mens waren ze niet altijd fantastisch. Als ik sterf hoop ik dat ze zeggen, het was soms toch een echte klootzak, en eerlijk dan hebben ze nog groot gelijk ook...
Waarom moet er altijd van de doden niks dan goed gezegd worden, ik heb enkele mensen verloren die dicht bij mij stonden, maar zoals elke mens waren ze niet altijd fantastisch. Als ik sterf hoop ik dat ze zeggen, het was soms toch een echte klootzak, en eerlijk dan hebben ze nog groot gelijk ook...
Vlak na het overlijden van iemand is het gewoon fatsoenlijk om even geen vervelende dingen in het openbaar of in gezelschap van nabestaanden te zeggen. Gewoon uit piëteit. Er zitten mensen vers in een rouwproces, daar kun je toch gewoon even rekening mee houden?
Als je dan toch gewoon wilt dat mensen je een echte klootzak noemen, vraag dan gewoon of ze dat bij leven nog doen, en niet net als je overleden bent en je nabestaanden een klap te verwerken hebben.
Vlak na het overlijden van iemand is het gewoon fatsoenlijk om even geen vervelende dingen in het openbaar of in gezelschap van nabestaanden te zeggen. Gewoon uit piëteit. Er zitten mensen vers in een rouwproces, daar kun je toch gewoon even rekening mee houden?
Als je dan toch gewoon wilt dat mensen je een echte klootzak noemen, vraag dan gewoon of ze dat bij leven nog doen, en niet net als je overleden bent en je nabestaanden een klap te verwerken hebben.
Beste, in het gezelschap van nabestaanden is dat normaal, maar als u denkt dat er geen vervelende dingen in het openbaar worden verteld, het gebeurt soms al op de parking van de begraafplaats....en waarom niet
Reacties (10)