Yuffira_San

Het mag dan wel een vervolg op In the Mood for Love zijn, 'k vond niet dat de twee films veel met elkaar te maken hadden, afgezien van het zelfde hoofdpersonage.

Prachtige film Zulke mooie kleuren en 'k vond bij iedere scene de stijl veranderen, maar toch nog passen in het jaren 60 plaatje.
De manier waarop de personages dachten en spreken intrigeerde me. Oh! en Faye Wong als actrice Ik kende ze tot nu toe enkel als zangeres. Ze deed het alleszins erg goed.
Ook de muziek kon me raken al vond ik die van In the Mood for Love net ietsje beter.

Oh, ik begreep deze ook stukken beter dan zijn voorganger
Toch éen van de beste films die ik ooit al gezien heb (danku belchinees voor het aanraden)

Bij de intro dacht ik: oei oei, dit ga ik niet in 1 keer uitkijken. Maar eenmaal dat de film begon werd het een pak interessanter.

De eerste twee delen, waarin Ana en Otto te zien zijn als kinderen en daarna tieners, waren dan ook verbluffend.
Heerlijk liefdesverhaal waarvan het water me in de mond loopt en schitterende scènes die vertoond worden uit de standpunten van beide hoofdpersonages zorgen voor een warm en speels gevoel in het hart.

Hierna gaat de film een beetje bergaf.
Te veel toevalligheden doen de film eerder daar om draaien dan om de liefde. Voor mij was het dus een beetje te veel van het goede.
Nog een minpuntje is misschien de muziek, waar ik me bij de intro dus al aan ergerde.

Over het einde kan ik alleen zeggen dat het merkwaardig was. Ik kom er maar niet uit of het passend of niet passen is. Dus misschien komt er ooit nog wel een tweede kijkbeurt.

Ik snap niet waarom deze film zoveel slecht kritiek krijgt

Erg heroïsch vond ik hem, en dat heb ik wel graag.
De actiescènes waren soms een beetje overdreven, en met overdreven bedoel ik dan dat die kinderen bleven rechtstaan (of achterover vielen en meteen terug recht stonden) ook al hadden ze verschillende schotwonden over heel hun lichaam.
Het eerste halfuur stak me wel een beetje tegen. 'k Vond alles een beetje snel gaan en de acteerprestaties waren niet schitterend. Maar dat beterde naarmate de film op gang kwam.

Verder vond ik de muziek, de manier waarop alles gefilmd was en de personages erg leuk.

Ook enkele erg knappe kopjes gezien Shûgo Oshinari (Takuma Aoi), Tatsuya Fuyiwara (Shuya Nanahara), Ai Maeda (Shiori Kitano) Namen om te onthouden dus
De enige die me tegenstak was Riki Takeuchi.

3,5*

M'n derde Kim Ki-duk ondertussen en opnieuw krijg ik een prachtige film voorgeschoteld

Gedurende de hele film hangt er een soort perfecte harmonie tussen de twee hoofdpersonages. Zelfs het interieur en de omgeving lijken in elkaar te passen als yin-yang stukjes.

Camerawerk vond ik ook best mooi en het kleurgebruik spatte van m'n pc scherm af. Kon voor mij niet beter dus.

In het begin ergerde ik me aan de soundtrack. Die klonk simpelweg verkeerd. Maar de stukjes waar in gezongen word waren dan weer prachtig, en hadden het zelfde effect als de soundtracks van Bin-jip en Bad Guy: je laat je er in wegglijden.
Gemixte gevoelens over de muziek dus.

Veel drama, chaotische drama ook, met soms een paar luchtige en fijne momenten ertussen. Zowel Jô Odagiri als Na-Yeong Lee waren super om naar te kijken.

Alles bijeen geteld een fantastische film, al denk ik wel dat je van het genre moet houden om hem te kunnen waarderen.

Enige echte minpuntje is toch dat er zoveel gesproken word. 'k Had het liever wat minder luidruchtig gehad.

Bin-jip blijft nog steeds m'n favoriet maar Dream komt aardig in de buurt.
4.5* dus

Leuk om nog eens een deftige Disney film te zien, ook al is het geen echt classic.
Grafisch vond ik het een prachtwerk. De animatie vloeide mooi samen met de euhm.. niet geanimeerde achtergronden, al leken de dinosauriërs soms wat te plastic-achtig. Bah, ben gewoon geen fan van 3D animatie, maar was toch knap gedaan.
De soundtrack heb ik op CD Prachtige muziek en past mooi bij de film.
Het verhaal is erg basic en volgt de typische Disney-structuur.

Had deze film eerst in de cinema gezien, en als klein meisje vond ik hem wel wat griezelig. Heb hem pas nog in HD gezien, wat het allemaal nog een beetje mooier maakte, al is het griezelige er wel af.
Zou hem 3.5* maar 'k denk dat k er een beetje uitgegroeid ben dus 3*

Heb de serie nog niet gezien en ze spreekt me ook niet echt aan maar de film had een erg mooie cover en een eerste indruk is voor mij redelijk belangrijk.

Is een vrij basic anime filmpje, mooi geanimeerd, misschien iets te veel kleine details waarvoor je een enorm televisiescherm moet hebben om ze werkelijk te zien.
Kleuren waren ook wat sobertjes. Zo kan je Escaflowne bv. amper zien omdat hij vrijwel samensmelt met de achtergrond.
Muziek was prachtig, zoals verwacht van Yoko Kanno. Ook de endingsong (Maaya Sakamoto - Yubiwa) was niet mis.


Van volledige series in een film te proppen ben ik ook geen fan. Maar deze was toch mooi gedaan. Personages waren net voldoende uitgewerkt.
Het filmpje gaat overigens goed vooruit, en op het einde raakte me het zelfs een beetje.

Leuke film om in je kast te hebben staan als je op een zondagnamiddag weer eens niet weet wat te doen

Wat een aangename kijkervaring! Lekker ruwe sketches en weinig animatie. Toch komen de beelden prima tot leven dankzij een ruim gamma aan energieke personages.

De tekenstijl deed me wel wat denken aan die van Cannon Fodder (3de filmpje uit de omnibus Memories), maar dan doorgetrokken naar een heel ander niveau. Naar het einde toe werd er toch terug wat meer computerige animatie toegepast, iets wat voor mij niet nodig was.En als het dan echt moest had het toch wel net ietsje beter gemogen... heel wat beter.
Apart stukje muziek. Moet je evenals van houden. Harde beats die prima bij de vele actie-scènes passen. Zelf ben ik er helemaal weg van
Hoewel het concept misschien schrikwekkend kan lijken, gezien de korte duur is de film ook helemaal het proberen waard. Dit zorgt er ook voor dat de film nergens te langdradig word.

Ik ben in het algemeen geen comic-fan vanwege de tekenstijlen, maar zoals een strip tot leven gebracht word in Godkiller... tja: Yummie!
Misschien dat er bij een herziening nog een halfje meer bij komt, maar voor nu 4*

Weer een leuke Ice Age. Vond deze net ietsje minder dan de andere twee maar eigelijk zijn ze allen best fijn om naar te kijken.
Humor was weer prima, animatie vond ik ook heel mooi, al heb ik het gevoel dat Manny en Diego er wat anders uit zagen dan in de voorbije films.
Het kleurpallet vond ik minder. Misschien omdat ik gewend ben veel wit en blauw te zien in Ice Age films.
Het viel ook nogal op dat de film echt wel gemaakt is om de 3D effecten te showen, al heb ik hem in gewone 2D gekeken.

De proporties tussen dinosaurus en zoogdier waren misschien een klein beetje veel overdreven En de Scrat-scènes waren niet zo briljant meer als de eerste.

Rekening houdende met dat het al weer de 3de uit de reeks is, vind ik dat de regisseurs er weer in slagen een mooie film neer te zetten.

2,5* bijna 3*

Gezellig filmpje, al is het ietsje minder dan het eerste deel. Samen met m'n ouders gekeken (die gewoon per toeval in de living zaten) op vtm, maar 'k had hem al eens in de cinema gezien.

Toffe personages. Fantastisch hoe de twee koppige mammoeten met elkaar omgaan Haha, en Diego! 'k Vond hem leuker dan in de eerste film. Ben niet lang genoeg voor m'n tv scherm blijven zitten om de cast te bezien maar ze deden het alleszins schitterend.

Animatie was erg érg mooi. Alles tot in de puntjes uitgewerkt. Lekker felle kleuren. Jammer van onze stokoude tv Alle vloeiende achtergronden zagen er blokkig en voos uit.
Diego zag er echt fan-tas-tisch uit als hij uiteindelijk in het water sprong. Prachtig geanimeerd!

Humor was ook weer top, vrijwel non-stop lachen. Verder een vrij rustig filmpje. Beetje liefde hier en daar. Misschien voor de jongere kijkers een beetje spannend. Het einde waar Manny alle andere mammoeten te zien krijgt was toch wel even emotioneel.
Het hele verhaal deed me een beetje denken aan Dinosaur, maar dan een wat meer komische versie.

Grafisch top, verhaal ok, personages leuk. Maar geluid en muziek? Zwak, saai en vrijwel gevoelloos! Vreselijk slecht gebalanceerd ook. De stemmen en achtergrondgeluiden waren luid en overweldigend terwijl de muziek helemaal in de achtergrond wegviel.

Alles bij elkaar geteld een schattige film met een mooi uiterlijk en net genoeg inhoud.

'k Was erg teleurgesteld door deze film

Deel 1 is werkelijk een van de prachtigste films die ik ooit al gezien heb.
Deel 2 was ook nog mooi en daar heb ik van genoten.
Deze laatste kon ik appreciëren als film, maar niet als een vervolg of toevoeging aan de andere twee films. Het verpeste gewoon de hele Lion King sfeer.

Mooie film. Heb hem vroeger maar al te vaak bekeken op video, al was het dan wel de Nederlandse versie. Vandaag heb ik eindelijk de Engelse versie gezien.

Aangrijpend verhaal. Die eeuwigdurende liefde die alles doorstaat is toch zo hartverwarmend Een aantal grappige momenten, dan weer wat dramatische gebeurtenissen, dappere heldendaden en sluwe wraak-acties.
Dit alles word mooi in beeld gebracht, maar toch nét niet genoeg om me echt diep in het hart te raken.
Dus hier is het dat deel 2 die Lion King magie verliest

Al is Scar niet meer present in deze film, zijn aanwezigheid is voelbaar in de wraakgevoelens van de antagonisten, vooral bij Zira.
Kiara en Kovu, beiden lijken ze erg hard op jonge Simba uit de eerste film.
Leuk om Timon en Pumba terug te zien, zij zorgen weer voor de humor.
Rafiki krijgt een aanzienlijk grotere rol, wat ik toch wel blij om ben.
Mufasa is en blijft voor mij de ware leeuwenkoning, dus leuk om ook hem weer te zien verschijnen in de wolken.
Personages zijn dus, zoals verwacht, tiptop in orde.
Mufasa, Kovu, Kiara, Simba, Sarabi, Vitani, Zazu... Hoe bedenken ze de namen toch Beter hadden ze niet kunnen zijn.

Animatie is in orde. Niet zo goed als in deel 1maar ik denk dat er maar een klein handjevol animatie-films vergelijkbaar zijn met het niveau van The Lion King. Dus, los van deel 1 kan de animatie van deel 2 nog steeds toegejuicht worden.

De muziek en stemmen waren prima. Maar, als ik me de Nederlandstalige liedjes terug herinner, vond ik die beter dan de Engelstalige. Het liedje 'We Are One' blijft er toch eentje om op cd te hebben.
Jammer toch dat ze de hoofdpersonages laten zingen. Zo lijkt de hele film veel te veel op een musical.

Verhaal: 4,5*
Personages: 4*
Animatie: 3,5*
Muziek: 3,5*

Alles bij elkaar opgeteld vind ik deze film nog steeds een goede opvolger van het eerste deel. Dat hij niet zo geweldig is lijkt me erg normaal. The Lion King is nu eenmaal een unieke film, maar The Lion King II: Simba's Pride streeft er toch mooi naartoe. 'k Heb dus geen idee waarom zoveel mensen hier zo'n slechte commentaar op hebben

Mooi verdiende 4* deze film.

Valt in twee woorden te beschrijven deze film: origineel en blauw
Geen minuut heb ik me verveeld.
Qua muziek is alles tiptop in orde.
Personages zijn te gek voor woorden en zorgen meestal voor voldoende humor, en al had ik het niet verwacht, de romantiek tussen de twee hoofdpersonages kon me met momenten ook wel raken. Een prachtige kus-scene aan het einde van de film ook.
Visueel ook erg apart. Vrijwel alles is gekleurd in hemelsblauw, zonder ooit te veel te worden. 'k Vond het ook prefect werken bij het fantasie sfeertje.
Enige min-puntje vind ik dat de hele film niet echt aan elkaar lijkt te hangen Het begin en het einde hoorde wel bij elkaar maar het middelste stuk leek me tot een ander film toe te behoren.

4.0* Een zeer sterke film die me weer een nieuw stukje van de filmwereld liet bewonderen.

Had deze zien staan in de Mediamarkt voor een redelijke prijs dus heb hem dan maar meegenomen.
Magnetic Rose had ik deze zomer al samen met belchinees gekeken maar heb hem vandaag nog maar eens gekeken om m'n geheugen wat te verfrissen

Magnetic Rose: 'k hou niet echt van ruimteverhalen en dit was dan nog het langste verhaal van de drie.
Muziek was niets bijzonder. Visueel wel oké, zeker die kleuren in de rozentuin. Personages waren echter lelijk uitgewerkt.
Het verhaal krijgt het meeste erkenning. De gebeurtenissen tussen Heintz, zijn dochtertje en Eva zijn me het meeste bij gebleven, maar me echt raken deed het jammer genoeg niet. 2,5*

Stink Bomb: heb redelijk wat gelachen met dit filmpje. Simpel verhaaltje, tamelijk mooi geanimeerd. Muziek was helemaal m'n ding.
Wat me een beetje tegenstak was de onwetend- en eigenwijsheid van het hoofdpersonage(weet zijn naam even niet meer ) Verder was het nutteloos schieten op de jongen met allerlei onheilspellende wapens erg grappig.
Regisseur van dit fimpje was blijkbaar Tensai Okamura, die m'n favoriete anime serie Wolf's Rain gecreëerd heeft. Leuk om eens wat anders van hem te zien. 3*

Cannon Fodder: totaal andere tekenstijl, maar werkelijk prachtig! Helemaal mijn smaak. Lekker ruw en zelfs een beetje slodderig. Erg apart maar ik wil zeker meer dingen in deze stijl zien
Muziek was ook fantastisch, weer helemaal mijn ding.
Het verhaal, al vond ik het jammer genoeg te kort, bleef boeien. 'k Vond alles fenomenaal in beeld gebracht. 5*

3.5* Voor de volledige omnibus. Vooral dankzij Cannon Fodder en ook een beetje dankzij Stink Bomb.
Toch 3 erg verschillende filmpjes en passen voor mij juist daarom perfect bij elkaar. Zo heb ik van alles wat op 1 dvdtje staan.

M'n zoveelste Ghibli film en weeral eentje waarvan ik zo enorm genoten heb.

Ging goed vooruit, had zelfs ietsie langer mogen duren. Muziek was goed, fijn getekend, erg leuke personages, mooie surroundings, pracht stemmetjes.
En het best van al: een super gevoel na dat de film gedaan was Een daar doen we het voor he.

1 minpuntje wel: katten die op 2 poten lopen? Dat kwam me net ietsje te onnatuurlijk over.

4*

Yes! Eindelijk nog eens wat degelijk 2D materiaal van Disney.
Erg simpel wel, alle typerende Disney-karakteristieken waren van de partij. Veel muziek, met een moderne touch. Mooie animatie die me meteen aan Hercules deed denken en speels kleurgebruik, (dat vuurvliegje bv. niet bepaald origineel maar het werkt wel).
Personages waren evenals erg basic. Allemaal leren ze hun leven beteren. En zoveel morele praat in de film moest niet. Het mag dan wel een kinder/familiefilm zijn maar dat wil nog niet zeggen dat er steeds iets leerrijks in moet zitten. Jammer dat vele regisseurs zich juist daarmee bezig houden tijdens het maken van hun films.

Het mag dan geen Lion King of Bambi zijn, het eerste stapje in de juiste richting is toch gezet. Nu maar hopen dat het ook in die richting blijft vorderen.

Had toch net iets beters verwacht. Verhaallijn kwam erg gehaast over, ook al duurde de film bijna 2 uur en half. Qua vecht-scenes vond ik er niet veel aan. Enkel naar het einde toe zat er wel goede choreografie in, maar nog steeds niets in vergelijken met House of Flying Daggers of Chocolate.
Veelvoud in personages was er, maar liever had ik er een paar minder gezien en dat daar dan meer werd op ingegaan.
Muziek en settings waren ok maar ook niet meer dan dat.

Leuk tussendoortje, als je de tijd er voor hebt natuurlijk.

M'n tweede Park is dit.

De film begon erg mooi en veel belovend. Qua personages was alles ook tiptop in orde. Iedereen heeft zo z'n eigen fantasieën en leeft in hun eigen wereld, maar weten toch steeds opnieuw met elkaar te communiceren. Zo is de relatie tussen de twee hoofdpersonages ook prachtig, zeker in het tweede deel, wanneer er echte romantiek tussen de twee begint te bloeien.
Het eerste uur leek me nogal langdradig en soms een beetje saai maar hierna kreeg alles z'n plaatsje en vormt het een mooi geheel.
Van de soundtrack herinner ik me weinig dus veel kan ik er ook niet over vertellen.
Jammer dat de film me op emotioneel vlak niet wist te raken, of toch niet vaak.

Hmm, hangt tussen de 3.0* en 3.5* voor mij.

Ik had een romantische drama verwacht, jammer genoeg was het dramatisch slecht

Bitter weinig muziek en als er dan een deuntje klonk dan had het er net zo goed niet kunnen zijn.
Personages die geen interesse wekten of waar ik me met kon vinden.
Qua verhaal was het eveneens niet veel soeps. Niets van wat er gebeurde leidde ergens toe. Het had dus best een uur korter mogen zijn.

Meester verbazende moment van de film: het meisje met haar hond dat op merkwaardige wijze uit het script verdween.

Om het kort te houden: 2 uur verkwist aan een film waarvan de makers duidelijk niet wisten waar ze naartoe wilden.

1* nog, vanwege het schattige hondje.

Nice, geweldige vampire film.

'k Vond hem ietsje te snel gaan maar eigenlijk heb ik daar geen last van gehad.
Visueel ook in orde, zeker omdat hij al zo oud is.

Wat me wel ergerde waren de Engelse stemmen Die vond ik met momenten erg oppervlakkig.

'k Ben niet echt te vinden voor Pixar films, vooral wegens de animatie, waar de meeste mensen zo enorm over roepen. Alles lijkt me zo van plasticine gemaakt en dat heb ik niet graag. Geef me dan liever een echt 'teken'-film zoals Belle en het Beest.

Wall-E was me echter wel een visueel kunstwerk. De gevoelens van de robots zijn prachtig weer gegeven en deed me steeds opnieuw giechelen en glimlachen. Ook de achtergronden waren mooi gedaan.
Jammer dat er na een tijd ook mensen in beeld komen. Terug naar die oppervlakkige plasticine-achtige vormgeving. Ik ben dan ook enorm blij dat het verhaal grotendeels op de robots gecentreerd was.
De omgeving in het ruimteschip was ook mooi gedaan, al hou ik niet van dat ruimte gedoe.
De personages waren erg fijn, evenals de manier waarop de namen Waaall-Eee en Eeeve meerdere malen werden herhaald door de robots. De kapitein van het schip kon ik niet vergelijken met andere stereo-type personages, iets dat me dan ook meteen beviel en waardoor ik me niet de hele tijd concentreerde op dat simple lichaam en schaduw- en rimpelloze gezicht.
Muziek was ook in orde en de robot stemmetjes waren super Lekker mechanisch en erg schattig.

Ook al hou ik niet van Pixar en ook niet van ruimte films. Deze wist me toch verschillende malen te raken.
Wall-E is dus voorlopig het beste dat ik al van Pixar gezien heb, en dat zal ook wel een tijd zo blijven.
4.0*

Prachtige anime.
'k Was vanaf het begin al fan van Yu-gi-oh en als kind wou ik meteen de film zien toen ik wist dat hij uitkwam.

Al was het eigelijk gewoon een lange aflevering, toch amuseerde hij me enorm.
Animatie was fijn, leuke battle, alle bekende personages gezien.

Één ding blijft me dag na dag bij. En dat is het liedje dat gezongen word wanneer Seto Kaiba opstijgt met zijn Blue Eyes vliegtuig.
Jammer dat het deuntje maar heel even duurt en ik nergens een langere (misschien volledige) versie vind.
Moest iemand het herkennen: don't say if I were you, or tell me what to do, how things would be if you were in my shoes 'cause you're not me.