Meningen

De drama genrefilm.

Naked vond ik een prachtig en bijzonder drama dat mijn verwachtingen voor de andere werken van Leigh nogal hoog maakte. Deze film is haast zo stereotyp als je ze maar kan krijgen. En dan heb ik het niet over de personages, deze waren redelijk interessant en voelde best echt. En ook zeker anders dan wat je in andere films zal zien. Maar de gebeurtenissen en de manier waarop de karakters korte conversaties voeren is precies zoals een leek zich een drama film voor zou stellen.

En dan is dit ook nog het stereotyp Britse cinema. Een grijze, bewolkte sfeer. Opsmuk is verboden. De karakters zijn natuurlijk bijna allemaal middle class.

De film is wel erg sterk geacteerd en de acteurs hebben ook best veel moeten doorstaan voor hun rol. Er zitten best veel lange shots in waarin ze soms moeten balanceren tussen twee emoties terwijl (naar schijnt) een groot deel van hun tekst ook nog eens unscripted is. Dit voelt dan ook als een echte acteursfilm. En daarmee zou het haast gaan lijken op een toneelstuk, ware het niet dat de gesprekken eigenlijk erg kortaf en simpel zijn en dus ook niet heel erg leuk om te volgen. Daarnaast voelt dit ook niet als een toneelstuk omdat er is geprobeerd die typisch rauwe en realistische filmsfeer over te brengen. Tja, daar moet je maar net van houden denk ik.

2,5* Omdat ik deze film heus niet slecht vond. De acteurs doen echt goed hun best en hoe meer de film vorderde des te verder werd ik in het drama meegenomen. Maar ik merk dat ik toch een voorkeur geef aan films die hun genre wat kunnen ontstijgen. Om te beginnen een wat minder druilerige soundtrack.

Ik ergerde me ook niet aan die 'slechte' CGI in het begin. Vond het wel wat hebben. De hele film ziet er echt prachtig uit, niet alleen special effects, ook de locaties... schitterend! Erg geslaagde strakke gevechten met leuke vondsten die toch ook geen slechte sfx hadden. Integendeel!

Het verhaal was niet bijzonder, zelfs erg slap. Is niet erg als het een boeiende film oplevert, maar helaas was deze film toch iets te saai en traag. De gevechten waren top en hoewel tussendoor ook mooie beelden zaten heb ik mezelf erop betrapt dat ik af en toe zat te gapen. De confrontatie aan het eind is erg krachtig en de ogen-uitprikscene kwam geheel onverwachts en was zelfs redelijk geniaal. Het was echter niet mijn favoriete scene uit de film, die titel gaat naar een van de laatste (of misschien was het wel de eindscene, weet ik niet meer) met de blinde Oboro in de sneeuw, op dezelfde locatie als in het begin. Die hoort misschien wel tot een van mijn favoriete scenes ooit!

Een dikke 3,5* Ik ben best positief over deze film en ik verbaas me zelf ook redelijk over het cijfer, maar het is nou eenmaal het cijfer dat ik na het zien van de film in mijn hoofd had en de film was dan ook net iets te saai om een echte topper te zijn. Wel is het er een die er fantastisch uitziet, ondanks de misschien niet zo geslaagde editing.

Het is maar goed dat ik nooit naar een MM meeting kom, want ik ben echt een van de meest awkward personen om mee in gesprek te gaan. Films hebben op de een of andere manier echter een zwak outcasts zoals mij en indie films in het bijzonder krijgen geen genoeg van personages die zichzelf door sociale situaties heen strompelen met misschien een beetje succes.

Helaas zijn er vaak toch dingen die niet helemaal lijken te kloppen. Personage worden niet gewaardeerd terwijl ze vrijwel normaal zijn en met het lijf van een Hollywoodster (inclusief het verplichte verschil in intelligentie). Weer andere films maken van hun outcast de meest cliche moederskindjes die alleen met enthousiasme tegen mensen kunnen praten over Star Wars.

Submarine heeft het, naar mijn mening, precies goed. Er zullen mensen zijn die het enorm overdreven vinden overkomen en waarschijnlijk genoeg die zich eraan zullen ergeren. Maar de rol van het hoofdpersoon word, voor wat het is, echt gespeeld met klasse. Nergens in de film had ik het idee naar een acteur te zitten kijken. Het was gewoon een vreemd persoon, zoals ik. Je zou hier de woorden "pijnlijk herkenbaar" verwachten, maar dat weet de film mooi uit de weg te gaan. Dit is geen schrijnend document dat je zowel geforceerd probeert te laten lachen om hoe gênant het allemaal is en tegelijkertijd realistisch probeert te zijn. Wat mij betreft hebben we dat wel genoeg kunnen zien. Deze film is daarin lekker speels. Dit is geen keihard realisme, maar de film voelt wel gewoon lekker "echt".

Een van de meest mooie en grappige films die ik in lange tijd heb gezien. Echt heel leuk gemaakt en lekker creatief. Ook erg zelfbewust en mocht de film geschreven zijn door iemand met een mindset vergelijkbaar met het hoofdpersoon, dan zit er ook een mooi vleugje zelfspot in (wat volgens mij wel bijna zeker het geval is). En toch werkt het vooral ook als een treffend drama. Fijne cast, misschien een klein aantal momentjes die niet helemaal werkte, maar alles is mooi in balans. Zelfs de soundtrack die ik van te voren al had gehoord en me niet zo beviel paste perfect. Ik kan niet anders dan hier 5* voor geven. Yeah!

Ben mijn Linklater schade aan het inhalen en dit was er een waar ik het meest benieuwd naar was. En ook wel degene waar ik wat eigen herkenbaarheid in verwachte.

Als je reacties op internet leest lijken best nog wel wat mensen deze film serieus te nemen. Ik kon dit echter toch echt niet anders zien dan een echte komedie. De karakters zijn allemaal karikaturen. En op hun eigen manier is elk personage belachelijk, op Bee-Bee na dan en Erica viel ook wel mee.

Maar het zijn wel treffende karikaturen. Ik herkende erg veel van de idiote persoonlijkheden van mijn vrienden en toegegeven zie ik wat van mezelf ook best wel een beetje terug in Jeff bijvoorbeeld. Gelukkig hebben de meeste mensen in het echt niet zoveel zelfkennis om zichzelf als zo'n personage te zien want dan zou iedereen beseffen hoe idioot ze eigenlijk wel niet bezig zijn.

Door de herkenbaarheid en grappig geschreven stroeve dialogen heb ik doorgaans best wat kunnen gniffelen. Gewoon een grappige film over de manier waarop jongeren slap met elkaar lullen over ambities. En daar is niks mis mee. Maar hij is niet zo diep als sommige willen claimen, ondanks wat het einde je misschien doet denken. Wat mij betreft kwamen de personages uit Dazed and Confused beter uit de verf, ook al hadden die allemaal een stuk minder eigen screentime.

Dikke 3* voor de geestige humor en een redelijk leuke soundtrack. Maar had meer in gezeten (op de manier waarop er in minimale films meer in kan zitten).