Meningen

Lynch heeft me tot nu toe nog nooit teleurgesteld. Sterker nog, alle films van Lynch die ik tot nu toe gezien heb staan bij mij op een 4,5. Dat doe ik niet om interessant te doen of omdat het zo cool is zijn films goed te vinden (anders had ik er gelijk wat in mijn top 10 gezet), maar omdat het me interesseert, fascineerd en me vastpakt en me de hele rit ook niet weet los te laten.

Bij de opening was het al gelijk raak. Het voelde enerzijds of er iemand aan het werk was die precies weet wat hij moet doen en anderzijds alsof het een of ander project was gemaakt door enthousiaste hobbyisten. En nergens heb ik me af hoeven vragen waarom de film nou in zwart-wit was geschoten. Het was gewoon zo en het paste er goed bij. Het kwam in elk geval mooi uit bij de special effects die absoluut goed uit de verf kwamen. Er kwamen ook allerlei vergelijkingen in me op zoals Pi, Forbidden Zone, de videoclips van Tool, werken van Jan Švankmajer en de beelden die de experimentele electronicmuziek van Tom Disseveld in mij naar boven brengen.

Interesanter dan de visuals vond ik dan nog wel de audio. Gesis, gekraak en een hooverende bass, zo'n aparte geluidenbrei had ik tot nu toe nog nooit in een film gehoord. Was duidelijk een van de meest sfeerbepalende elementen in de film.

Kortom: Heerlijk weirde, beklemmende en lekker smerige film. Wel weer jammer dat niet alle scenes even goed waren. Bij elkaar een enorm sterke film, maar de ene scene was dat heel wat meer dan de andere. En ik wist ook niet helemaal was ik moest denken dan dan meisje met die grote wangzakken (vond ik trouwens wel het engste figuur uit de hele film, schrok telkens weer wanneer ze in beeld kwam).

En echt de aller, allerbeste scene uit de gehele film vond ik op de een of andere manier wanneer die baby ging lachen. Zowel een erg grappige als erg enge scene. Dat smerige lachje in combinatie met dat vieze gezicht..AAA! Echt fantastisch

Overigens had ik geen last van een feel-bad gevoel achteraf, iets waar ik wel over gelezen heb. Waar ik dan weer wel last van kreeg was een lichte paranoia, dacht toch af en toe dingetjes te zien of over mijn arm voelen kruipen.. een 4,5* voor dit werk, dat ik ooit nog eens zou willen herzien.