Meningen

Deze film is okee in zijn genre. Originele insteek: de verwikkelingen van een heel aantal mannen in de liefde. Leuk ook dat dit Nederlands is en in Amsterdam speelt. Deze film en z'n vervolg zijn luchtige, rustig kabbelende, best vermakelijke films. Makkelijk kijkbaar, niet bijzonder, maar binnen dit genre prima.

Superjammer dat er tussen ZES mannen niet 'gewoon' een homo of bi-man zit, of niet eens IETS van niet-hetero verwikkelingen, in deze films. Blijkbaar nog steeds niet 'gewoon' en mainstream genoeg, 10 jaar en 8 jaar (deel 2) geleden. Nu dan misschien wel? Hopelijk is het aantal mensen aan wie dat opvalt, als een gebrek, inmiddels flink verder gegroeid.

Ik ben geen metalfan. Ik vond vond de documentaire heel interessant. Ik waardeer deze muzikanten ervoor dat ze zich zich menselijk en kwetsbaar tonen, dat ze deze inkijk gaven in hun persoonlijke sfeer en worstelingen. Ze hebben toen de juiste dingen gedaan om vervolgens nog twintig jaar verder te kunnen gaan. Leuk om te zien hoe Roberto auditie doet en wordt aangenomen, en hoe ze met hem heel anders om willen gaan dan ze met Jason gedaan hebben, omdat ze geleerd hebben hoe het niet moet. Wat een leuke figuur, die Roberto. En dan Mustaine, voor wie het alsmaar onverteerbaar was gebleven om 'second best' te zijn ten opzichte van Metallica, na 18 jaar Megadeth nog. Leuk om zo al die portretten te leren kennen, met alle menselijke toestanden. Een beetje rijdende rechter achtig eigenlijk, hoe je dan die ruzies bekijkt. Maar ik ben blij voor ze hoe ze er uit zijn gekomen. Ik vind het niet zo leuk om hier te lezen dat mensen in hun recensies zo op hun karakters afgeven. Zo hatelijk. En ook neerbuigend over het commerciële succces. Waarom mag dat dan niet? Waarom niet gewoon gunnen.

De muziek, of het album goed is ofzo, daar heb ik geen oordeel over, want het is niet mijn genre. Ik vind het wel leuk om er eens wat van te horen. Wel heb ik een zwak voor hun verschijning als langharige headbangende jongens. Zulks bekijk ik graag.

Ik heb mij laten verleiden om deze film snel nog even te kijken voor hij van netflix ging, door de positieve berichten op deze pagina. Helaas, mij viel hij niet mee!

Ziekte en dood vind ik prima onderwerpen, maar in een film daarover hoort wel wat rauwheid te zitten, of wat cynische humor ofzo. Dat zat er niet in. Ook vond ik niet dat de film snoeihard binnenkwam, maar dat komt denk ik doordat ik genoeg levenservaring heb. Ik hou van realisme, maar ook van feelgood. En ik dacht dat de kritische woorden "mierzoet" en "zoetsappig" niet per se hoefden te betekenen: heel zijig en wee en met hollywood-plastic-stijl. Helaas.

En het vriendje heeft een HEEL vreemde glimlach steeds.

Ik heb totaal geen kennis van baseball, de speelregels of wat ook, en dat is door deze film helaas ook niet verbeterd. Ik snapte véél te weinig, om genoeg te genieten van deze film.

Ik gokte er op dat de spelregels en getallen zich uit zouden gaan leggen. En dat ik dan op z'n minst zou kunnen genieten van het acteren van bijvoorbeeld Brad Pitt. Maar ik kon zijn karakter en emoties en toestanden niet volgen. Ik heb doorgezet en de hele film gezien maar ik heb er bijzonder weinig uit kunnen halen.

Het idee om waarde te zoeken die door anderen over het hoofd gezien wordt, doordat men doet wat gangbaar is en in de mode, vind ik interessant, zo'n insteek kan ik erg waarderen, maar de gebeurtenissen waren voor mij niet te volgen. Het handelen via de telefoon: dat ging helaas totaal mijn pet te boven, wat daar gebeurde.

Ik vond de rol van Jonah Hill wel geinig. Dat was mijn enige troost. Op zich vind ik het een mooie moraal-van-het-verhaal dat winnen en geld uiteindelijk niet het belangrijkste zijn, maar dat kan mij niet troosten voor het missen van de hele vertelling van de film. Vooral omdat de 'blijde' kant van het spel, de game, de show, de intrinsieke waarde ervan, op mij ook helemaal niet overkomt vanuit het getoonde kader.