Moneyball (2011)

Ondanks dat ik niks met honkbal heb is dit wel een heel behoorlijke film over het wereldje rondom deze sport en het verhaal van de man die de sport op een statistische manier benaderde om de factor geluk flink te verlagen. Sterke rollen van Brad Pitt, Jonah Hill en Philip Seymour Hoffman. Het verhaal was me bekend, vooral doordat de Deense voetbalclub Midtjylland ook op deze manier is gaan werken een jaartje of 2 terug. De film duurt me een tikkeltje te lang, maar aan de andere kant geven ze de Amerikaanse sportbeleving wel mooi weer, zeker tijding die 20 wedstrijden winning streak. Het achtergrondverhaal van Pitt en zijn dochtertje boeide me weer een stuk minder.

3,5*

Moneyball laat Brad Pitt zien in een rol die hem best goed afgaat, ook al zou je hem hier niet zo snel verwachten. Moneyball is een film over sport en geld. Het is vooral de vernieuwende aanpak in het aankoopbeleid van spelers wat hier de film zijn eigen gezicht geeft. Het is een interne strijd van de nerd tegen jarenlange ervaring van de bestaande staff. Baseball is zeker niet mijn favoriete sport, toch keek ik dit moeiteloos uit.

Zekers geen slechte film maar het is niet mijn sport, daarom is het wel leuk om een kijkje te krijgen van hoe het achter de schermen gaat bij zo'n miljoenen industrie (misschien nog wel meer). Ik vond de film wat te zacht van aard en Jonah Hill kon me niet echt overtuigen in zijn rol.

Hele interessante en vermakelijke film!

Degelijke sportfilm die wat in dezelfde lijn ligt van andere sportfilms over baseball of American football. De film kijkt lekker weg en behandelt het typische sprookje van een underdog waarin niemand gelooft. Vaak moet je nog dieper het dal ingaan vooraleer de successen zich opstapelen. De methode van Beane en Brand was baanbrekend voor de wetenschappelijke benadering van baseball, maar eigenlijk ook voor tal van andere sporten. In de hedendaagse beleving kan je je haast niet meer voorstellen dat deze wetenschappelijke benadering zou wegvallen. Integendeel, vandaag gaat het nog veel verder waarbij rust en voeding onder dezelfde statitische sausje gegoten worden.

Sterke rollen van Pitt en Hill. Geen film die me zal bijblijven. Ook geen memorabele inspirerende speeches op peptalk zoals in bvb Any given sunday (Al Pacino) of Remember the Titans (Denzel Washington). Neen, Pitt houdt het bij het omgooien van vuilniszakken en het zich ergeren aan de fun in de kleedkamer na een zoveelste nederlaag.

Eveneens opvallend was het dumpen van spelers alsof het vee was. Boertig, lomp en totaal onrespectvol worden sporters aan de kant geschoven, niet alleen in de film, maar in zowat elke ploegsport. Het doel heiligt nu eenmaal de middelen. En inderdaad, kleine clubs zijn steeds de donorclub van de rijken. Money rules the world, zéker in de sport.

Dat is zeker zo maar gelukkig bij het Honkbal een stuk minder dan bij het voetbal hier in Europa.Daar kan iedereen nog kampioen worden na een stel goede draft picks terwijl de Nederlandse ploegen hier de Champions league (of er moet onderhand eens ingegrepen worden) voor altijd kunnen vergeten.

Over de film verder niets dan lof,een prachtige en leerzame inkijk in de wereld van Major league baseball.

Typische Oscar-film. Niet slecht, goed verteld maar ook oerdegelijk. Het is eerder ook een film waar plot belangrijker is dan een diepgaande uitwerking. Ergens merk je wel dat ze de persoon van Piit wat diepgang willen geven, maar dat hangt er een beetje bij eigenlijk. Pitt is dar ook niet de acteur naar, hij moet gewoon zijn ding doen is niet heel moeilijke rollen. Dat is zijn kracht en daar kan ik hem goed hebben.

Verder kijkt de film best aardig weg en die 130 minuten vervelen ook niet. Enkele aardige shots, vooral als Pitt met z'n auto afslaat en de camera op de snelweg blijft voortgaan. Ook al met al is het een leuk inkijkje in de honkbalwereld met de oudere scouts in hun polo's die een spelers niets vinden vanwege z'n lelijke vriendin. 'Zo'n speler heeft geen zelfvertrouwen'. Hoewel daar iets in zit geeft het vooral aan dat het een sport was waar technologie nog niet echt was doorgedrongen. Ik vraag me ook af of men vroeger koppig was, of dom of dat het echt een briljant idee was om meer naar data te kijken zoals we nu anno 2018 zo gewend zijn. Maar dat soort vragen wil de film niet echt stellen. 3,0*.

Niet onaardig, maar de film greep me niet.

Ik vond Pitt maar matig acteren moet ik eerlijk zeggen.

Het verhaal zelf is wel sterk en overtuigend gebracht.

En hoewel Hill vaak in mijn irritatiezone zit, vond ik hem prima gecast.

Voldoende: *3.0

Matig sport drama.

Al zit er misschien wel een interessante thematiek onder, eentje die jammer genoeg te weinig naar voren komt in dit drama dat toch vooral op personages gericht is. Wie de AlphaGo doc gezien heeft herkent vast een aantal van de zaken die deze film probeert aan te kaarten.

De menselijkheid die verslagen wordt door de computer en de identiteitscrisis die daaruit volgt ligt aan de basis van deze film. Heel diep gaat Miller er niet op in, het gaat toch vooral over Pitt's personage dat zich (zonder al te veel keuze) achter de statistieken schaart om zijn team een fighting chance te geven.

Het drama is verder wel oké, maar qua regie compleet onopvallend. Het is dat Pitt en Hill het best naar behoren doen, maar verder valt er gewoon niet genoeg te beleven. Jammer, want met dit uitgangspunt is toch meer te doen. Als je het mij vraagt één van de zaken waar we de komende tijd het meest mee te kampen gaan hebben.

2.5*

Wel leuke film.

Brad pitt speelt ingetogen goed.

Wel lekker geacteert om zo deze film te onderhouden.De oscar nominatie vond ik iets te overdreven.3.0

Bescheiden en rustig sportdrama over een totaal nieuwe benadering van honkbal en het omver gooien van de gevestigde cultuur en methodes. Met als basis en drijfveer wellicht het mislukken van Beane's eigen carrière terwijl hij zo'n enorm talent was.Natuurlijk gaat dat met de nodige tegenslag en tegenwerking.

Desalniettemin een hele aardig en boeiende film. Leuke rol van Jonah Hill en vooral een hele ingetogen Brad Pitt.

Ik vond het als een Brad Pitt in Ingl. basterds (lite).

Ja ingetogen geacteerd.

Beetje redford achtig.

hij deed zijn best maar was desondanks toch het minst van alle acteurs: ingetogen

Je wilt hewoon je gelijk halen mikey.

Jij weet best wat ik bedoel.

Pitt acteert nu echt deze keer in deze film.

Nu niet met zijn uiterlijk of fysiek.

Hij zet nu echt een karakter neer.

Dus voor mij en voor zijn doen ingetogen

geacteerd.Daarom ook de nominatie.

Kijk ingetogen woordenboek

Misschien heb ik ongelijk. Ik ben wellicht op het verkeerde been gezet door zijn accent, zijn vandalisme in de kleedruimte en zijn mimiek als zijn dochtertje gitaar speelt.

Gedaan, ingetogen: bescheiden oa.

Was toch een interessante sportmovie,maar ik heb er teweinig verstand van om hier een hoger punt voor tegeven,

Ik vond die Hill wel super gecast,zo'n slimme nerd,hij was heel geloofwaardig,eigenlijk beter dan Pitt !!!

Ps, gekeken omdat Lowieke hem een mooie film vind ( hij zal zich wel vergelijke met Pitt,)

Ja ik snap het.mischien toch verkeerd van mij

Het woord ingetogen.

Maar voor mij is dit de eerste keer dat Pitt

echt acteert vanuit zijn hart na al die films van hem.Sorry voor het woord ingetogen Mike

2e view en ik maak er 4* van. Is gewoon hele goede film en mooi rustig in beeld gebracht.

Saaie en veels te lange film.

Heel erg Amerikaanse sportfilm over een typisch Amerikaans thema: het geschuif en gesjoemel met spelers in de baseball league. Zeker geen slechte film, maar ik heb te weinig affiniteit met het onderwerp om de film ten volle te kunnen appreciëren. Dat laat onverlet dat de beide protagonisten Pitt en Hill uitstekende vertolkingen neerzetten.

Waarom eens geen klassieker als eerste film van het jaar?

Want dat is net wat Moneyball voor mij is, een klassieker. Het verhaal overstijgt namelijk makkelijk wat aan de oppervlakte ligt en je kan rustig aan het behang krabben om te zien wat de makers aan de muur gekleefd hebben.

Brad Pitt speelt het wat mij betreft prima. Meerdere malen zet hij de persoon neer die Billy Beane wellicht moest zijn: staalhard en ijskoud als het op zakelijke beslissingen neerkomt, meegaand voor de menselijke kant omdat hij zelf ooit in de anderen hun schoenen stond. Het hele honkbalverhaal is hierbij ietwat irrelevant, zo vergaat het wellicht de meeste CEO's aan het hoofd van een miljoenen onderneming, Of toch zij die de ladder beklommen hebben tenminste.

Jonah Hill doet het ook goed, als jonge snaak die bewonderd naar Beane opkijkt, niet altijd begrijpt waarom iets gebeurd, maar wel een trouwe luitenant is. Ik meen trouwens dat Beanes beslissing om in Oakland te blijven mee beïnvloedt wordt door het lot van zijn assistent. Dit uiteraard in de film, in real life heb ik geen flauw benul.

Ook leuk om de Amerikaanse mentaliteit te zien, gekleurd door de sport achtergrond, maar toch ook algemeen. Wanneer het record van 20 overwinningen de A's dreigt te ontglippen, slaat de stemming meteen om. Alsof 19 opeenvolgende overwinningen niet ok is. Alsof die plompverloren wedstrijd iets betekent in de context van een volledig seizoen.

En net dat laatste begrijpt Billy Beane perfect: het gaat om de laatste wedstrijd winnen, al de rest is bijzaak. Mooi dat de man, indien deze film waarheidsgetrouw is, er ook voor kiest om niet alleen alles te willen winnen, maar ook met het team van zijn hart, al is dat het team met de minste mogelijkheden.

Ik heb een gruwelijke hekel aan honkbal. Als kind moesten we de hele tijd honkballen met gym op school (en nooit eens voetbal, hockey of basketbal, wat ik veel leukere sporten vind), en ik kon er ook geen ene klap van (zowel letterlijk als figuurlijk). En in het veld had ik totaal geen idee waar de bal naar toe moest als ik hem kreeg, dus ik zorgde ervoor dat ik altijd zo ver mogelijk achterin het veld stond (de meeste klasgenoten konden gelukkig net als ik ook totaal niet slaan).

Maar goed, het onderwerp van deze film is wel interessant omdat het niet louter op honkbal slaat, de principes kunnen in elke teamsport toegepast worden getuige bijvoorbeeld de Deense voetbalclub FC Midtjylland.

Helaas denk ik bij het zien van deze film dat het format speelfilm misschien niet helemaal het juiste was, een documentaire was wellicht meer op z'n plek geweest. Het onderwerp mag interessant zijn, maar de uitwerking is zo droog. Het camerawerk is gewoon ontzettend saai en juist met een film over sport kan je ongebruikelijke camerastandpunten kiezen waardoor je totaal andere beelden krijgt dan tijdens een echte sportwedstrijd. En de dialogen worden net zo saai gefilmd, er wordt totaal geen moeite gedaan om er iets moois van te maken. En in combinatie met de relatief lange speelduur wordt de film dan een beetje langdradig. Het acteerwerk is verder wel in orde. Pitt speelt één van zijn typische vlotte-jongens-rollen en dat doet hij altijd erg goed, waardoor ik er de aandacht nog bij weet te houden. 2*.

Andere inslag.

Moneyball is een sportfilm die toch wat anders uitpakt dan andere Amerikaanse sportfilms. De meeste sportfilms teren op trots en teamwork, Moneyball gaat wat meer voor de zakelijke aanpak. Deze aanpak is moeilijk en wordt weinig gevolgd, en toch weet het de film beter te maken dan andere sportfilms.

Deze film heeft het voordeel dat het allemaal "echt" aanvoelt. Zaken zijn een groot onderdeel binnen sport en dat laat Moneyball je als geen ander zien. Uiteraard zal niet alles even realistisch zijn, maar zo voelt het wel ten alle tijden aan en daar kan ik de film enkel en alleen op prijzen. Extra knap gezien de cast zulke grote namen includeert, waardoor je als kijker weleens de neiging hebt om alles minder serieus te nemen.

Het acteerwerk is goed, schrok vooral van Hill die ik niet vaak in dit soort rollen zie. Pitt doet het ook zeker naar behoren, en Hoffman mag ook zeker genoemd worden. Echt memorabel vond ik de rollen niet, maar de personages weten je geboeid te houden voor de 133 minuten en zorgen er tevens voor dat de film nergens echt inkakt.

Het ontbreekt in Moneyball wel aan hoogtepunten, want deze film kent er maar weinig. Visueel ziet het er ook niet bijzonder geweldig uit, net wat te somber en normaal. Ik mis wat stijlvolle hoogtepunten, maar de inhoud is gelukkig boeiend genoeg om dit nog een beetje te compenseren. Het voornaamste voordeel is ook dat deze film anders is dan andere sportfilms, en dat is het voornaamste compensatiepunt.

Bovengemiddelde sportfilm die de kijkers die echt voor honkbal kijken misschien wat zal tegenvallen, maar als je eenmaal in de film zit, zit je er ook echt in. Miller lijkt wel verstand van zijn vak te hebben, maar nu moet het echte meesterwerk nog komen. Ik zie het zo gebeuren.

Wat de film leert:
- Sport en wiskunde (wetenschap, ratio) hoeven elkaar niet uit te sluiten.
- Doch dit lijkt enkel een mogelijke combinatie onder de voorwaarde dat een team ook echt uitgroeit tot een team, zich als een ploeg gedraagt, elkaar kameraadschappelijk bejegent…en daar legt ‘Moneyball’ wat mij betreft te weinig de nadruk op: hoe tilt de manager deze door een algoritme bij elkaar gebrachte resem individuen op tot een hecht verwantschap dat indrukwekkende prestaties kan neerzetten? Wat is uiteindelijk de rol van de trainer daarin geweest, en hoe sterk werd finaal nog geleund op de oorspronkelijke berekeningen...maakten de spelers een bepaalde groei door, of niet?
- Ook dit: de honkballers op het veld zijn klein grut, inwisselbaar, mensen met een dik salaris die geen enkele inspraak horen te hebben, pionnen in een miljoenenspel…ocharme.
- Hoe ambitieus ook, een mens – zelfs wanneer die de Amerikaanse droom probeert te belichamen, van mislukkeling en verschoppeling tot volksheld – vaart wel bij zijn keuze voor gezin en dichte verbondenheid, meer dan voor het grote geld…hoewel “you’re such a loser dad” aan het slot wat bizar aanvoelt. Of heet dat: puberende dochterliefde?

Wel van genoten, maar subliem valt de film bezwaarlijk te noemen. Vakwerk, eerder dat. Niet in het minst van Brad Pitt, die zijn rol schitterend neerzet. Daar waar Jonah Hill meer terugvalt op een stereotiep. Maar enfin, van genoten dus.

3*

Behoorlijk sport drama, met degelijke rollen van Pitt, Hill en Hoffman. Het waargebeurde verhaal wordt verder op goede wijze naar het scherm vertaald. Prima kijkvoer. 3,5 Ster.

Ik heb totaal geen kennis van baseball, de speelregels of wat ook, en dat is door deze film helaas ook niet verbeterd. Ik snapte véél te weinig, om genoeg te genieten van deze film.

Ik gokte er op dat de spelregels en getallen zich uit zouden gaan leggen. En dat ik dan op z'n minst zou kunnen genieten van het acteren van bijvoorbeeld Brad Pitt. Maar ik kon zijn karakter en emoties en toestanden niet volgen. Ik heb doorgezet en de hele film gezien maar ik heb er bijzonder weinig uit kunnen halen.

Het idee om waarde te zoeken die door anderen over het hoofd gezien wordt, doordat men doet wat gangbaar is en in de mode, vind ik interessant, zo'n insteek kan ik erg waarderen, maar de gebeurtenissen waren voor mij niet te volgen. Het handelen via de telefoon: dat ging helaas totaal mijn pet te boven, wat daar gebeurde.

Ik vond de rol van Jonah Hill wel geinig. Dat was mijn enige troost. Op zich vind ik het een mooie moraal-van-het-verhaal dat winnen en geld uiteindelijk niet het belangrijkste zijn, maar dat kan mij niet troosten voor het missen van de hele vertelling van de film. Vooral omdat de 'blijde' kant van het spel, de game, de show, de intrinsieke waarde ervan, op mij ook helemaal niet overkomt vanuit het getoonde kader.

Tsja. Amerikaanse sport films, ik kijk nog liever hoe het onkruid op mijn oprit groeit. Maar goed, zondagavond, op familiebezoek aan de andere kant van het land geweest, lange rit, uitgeblust, Netflix. Zo'n bui. En dan is Moneyball wel prima.

Maar een film over een sport, en dan zeker de sufste sport ter wereld na curling, kun je nooit sexy maken. Deze film was ook met wat explosies en een achtervolging niet leuker geworden. Het enige wat deze film het bekijken waard maakt is Jonah Hill, die van verlegen nerd een iets minder verlegen nerd wordt. Brad Pitt speelt een personage wiens baan voortdurend op de tocht staat, maar de ernst van de situatie voel je nergens. Hij loopt continu een beetje smalend en ouwehoerend rond. Zijn relatie met zijn dochter wordt er nog bij gehaald maar voegt niks toe. Hoffmann doet helemáál niks bijzonders.

Uiteindelijk is het ook allemaal vrij voorspelbaar omdat het op waarheid gebaseerd is; er zal dan wel iets interessants gebeurd zijn anders was er geen boek over geschreven en zeker geen film over gemaakt. En wat je verwacht gebeurt dan ook.

3 sterren

Best aardige film. Niet echt een baseball film hoor, het gaat (gelukkig) meer om het managen en opbouwen van een team met hele andere benadering dan voorheen. Een soort om de-sport-heen-film en het is best een interessant verhaal. Oscarnominatie voor Brad Pitt al vind ik de rol van Jonah Hill interessanter. En wat mij betreft had de rol van Philip Seymour Hoffman wel wat groter mogen zijn, die hangt er nu maar een beetje bij. Daarvoor hadden ze het stukje familieleven wel weg mogen laten.

Vakkundig gemaakt entertainment met een interessant onderwerp (spelers aankopen op basis van een wiskundige formule) maar net iets te sentimenteel (verhaallijn met Pitt’s dochter had echt niet gemoeten). De zes oscar nominaties komen niet zo maar uit de lucht gevallen. Ook daar kun je wel een formule bedenken van ‘hoe maak ik een film met de meeste kans op Oscars ?’. Wel, Met een personage (of personages) die als een Don Quichot vecht voor zijn geloof en uiteindelijk successen behaalt (waardoor de club de klassieke trap from zero to hero opklimt). Het is gefundenes fressen voor de Academy jury. Geen wins echter want The artist nam bijna alles mee, een film ook ook al een ferm 'from zero to hero' gehalte had. Regisseur Bennett Miller observeert de backstage van het base ball prima (weg van glorie en glitter) maar haalt nergens het niveau van Capote.