Meningen

Het is een heel ander soort film dan die van 1984. Niet een serieus vervolg. Sowieso zijn vervolgen bijna nooit zo goed als het origineel en ik zit eigenlijk nooit zo te wachten op vervolgen. Ik heb de tussenliggende vervolgen van ghostbusters ook niet gezien.

Maar deze film is voor mij zeker te genieten! Maar dit is gewoon een geinige kinderfilm, leuk gedaan wel! Voor volwassenen zit er een eerbetoon in, aan de nostalgie van de film van 1986, door middel van de oude achtergebleven apparatuur, die nu ontdekt wordt door de nakomelingen: kinderen. Dus superspannend voor kinderen! En je kunt de monsters en marshmellows e.d. er nu mooier laten uitzien dan in 1984 kon.

Deze reactie intrigeerde mij. Ik was benieuwd te ontdekken of ik de film ook heel fout vond, en in welke zin dan. Het eerste deel van de film vond ik heel charmant. Hoe een jonge pornoster die eigenlijk liever wil stoppen vertederd wordt door de buurjongen en hem gaat uitproberen en met hem gaat spelen en daar lol aan beleeft, maar ook wat voor hem gaat voelen, en uiteindelijk gekwetst wordt door hem wanneer hij haar toch daadwerkelijk als pornoster gaat behandelen/benaderen.

De introductie van karakter Kelly maakt de boel wat hilarischer, maar zijn functie is toch ook reëel, het moment waarop Kelly boos wordt en duidelijk maakt dat dit zijn business is, zet de boel even op z'n plek.

Daarna verliest de film voor mij z'n charme. De balans tussen het serieus-tragische en de lol is dan weg. De film is dan alleen nog maar oppervlakkig, ongeloofwaardig, met platte grappen en grollen. Voor mij is de film dan niet entertaining meer.

Alles bij elkaar is het dan (anno 2024 inmiddels) inderdaad helaas een 'fout' scenario. Want het gegeven van een jonge pornoster die 'klem' zit, verdient meer diepte. Het moet niet alleen maar een intro zijn, een willekeurige aanleiding, tot een platte romcom.

Deze film is voor mij zeer genietbaar, ik vind dat Casey Affleck een aantrekkelijke detective (aantrekkelijk in persoon, in aard) neer zet.

Er is een mooie verhaaltechnische tegenstelling in zijn daden, tussen enerzijds: de impulsieve daad vanuit emotie, waarvan de detective nadien spijt heeft, en anderszijds zijn latere doordachte beslissing om de eigenrichting van politiemensen (om een kind te ontvoeren en zich toe te eigenen) wel aan te geven, waarna hij de verwaarlozing door de moeder moet verdragen.

Wat ik niet trek in deze boekverfilming is dat er geen aandacht is voor de consequenties van de impulsieve daad. Enig recherche-onderzoek naar een fatale kogel van dichtbij in het achterhoofd of enig gedoe dat de detective krijgt met zijn daad: iets dergelijks kan toch niet ontbreken.

Ik vind de acteerprestatie van Amy Ryan ook sterk.