menu

Hier kun je zien welke berichten MrHorror als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Jackie Brown (1997)

"Na Pulp Fiction kon Quentin Tarantino zich de nieuwe koning van de onafhankelijke film noemen. Met Jackie Brown sloeg hij een weg in die zowel de fans als de critici verbaasde. Deze titel is met zijn verhaallijnen, opmerkelijke personages en scherpe dialogen nog steeds een typische Tarantinoproductie. Aan de andere kant is het ook veel serieuzer van sfeer en ontbreekt dat ironische toontje. Tarantino baseerde zich op “Rum Punch” van Elmore Leonard, waarin alles draait om Jackie Brown. Zij is een stewardess die Ordell Robbie helpt met zijn wapensmokkelzaak.

Helaas wordt ze betrapt met drugs. De politie, die Ordell in het vizier heeft, vraagt haar “vriendelijk” om met ze mee te werken. Jackie heeft echter haar eigen plannen en probeert de politie en Ordell tegen elkaar uit te spelen. De andere personages die het verhaal bevolken bemoeien zich met de zaak en zo wordt het verhaal steeds ingewikkelder.

Toegegeven, de eerste keer dat ik Jackie Brown zag was ik niet echt onder de indruk. Ik had moeite met het volgen van de ontwikkelingen (ik hield echt niet meer bij wie wat nou deed) en de geweldsuitbarstingen waren hier een stuk serieuzer. Bij de tweede kijkbeurt kwam deze titel beter binnen.

Eigenlijk is Jackie Brown Tarantinos eerste en enige dramafilm. In plaats van zijn kenmerkende stijl zijn het de personages die voorop staan. Zij bepalen hoe de plot verloopt en Tarantino neemt uitgebreid de tijd om ze echt te leren kennen. Niet dat dit een volbloed psychologische praatfilm is (hoewel dat soms maar weinig scheelt), Tarantino neemt behoorlijk wat gas terug.

Omdat de personages centraal staan valt ook het acteerwerk extra op. Samuel L. Jackson is prima op zijn plek als de gevaarlijke en onvoorspelbare Ordell, Pam Grier zet een vrouw neer die iedereen om haar vinger windt en Robert Forster loopt rond als onschuldige bijstander die door Jackie wordt meegezogen in haar plannen. Het is echter Robert de Niro die de show steelt als Louis Garra, een crimineel die recentelijk is vrijgekomen. Zeker in het begin heeft hij nauwelijks tekst, toch weet hij moeiteloos de aandacht naar zich toe te trekken. Je ziet gewoon dat er van alles in hem omgaat, de vraag is alleen wat precies.

Jackie Brown is en blijft de vreemde eend in Tarantinos oeuvre. Juist daarom is het toch de moeite waard deze titel een kans te geven. En als de eerste keer kijken niet overtuigt, dan zeker de tweede keer."

Tarantino neemt gas terug | Recensie | DVD | FilmBekeken

Koroshiya 1 (2001)

Alternatieve titel: Ichi the Killer

"Mijn inziens zijn er twee manieren om naar Ichi the Killer te kijken. Ofwel je neemt het allemaal bloedserieus, ofwel je beschouwt het als een cartooneske geweldskomedie. Ik zie Ichi the Killer als een titel uit de tweede categorie, een knetterenergieke achtbaanrit met veel bloed en krankzinnige bochten, om je op het eind ademloos achter te laten. Kakihara, de sadomasochistische rechterhand van maffiabaas Anjo, moet in actie komen als de gangster in kwestie is verdwenen. Hij komt op het spoor van ene Ichi, een verlegen jongeman met onverzadigbare bloeddorst.

De hele film draait om het conflict in spe tussen Kakihara en Ichi. Regisseur Takashi Miike gebruikt de opkomende climax als rode draad en grijpt de kans om subplotjes en bijpersonages te verkennen. Zo maken we kennis met een agent die worstelt met zijn verleden en tot overmaat van ramp zijn wapen heeft verloren, zijn er drie mannen die om onbekende reden wraak willen nemen op Anjo, en loopt er een prositituee rond met dezelfde seksuele voorkeuren als Kakihara. Hij leeft zich intussen uit met martelingen die zo nonchalant worden verbeeld dat ik het lastig vind een grinnik te onderdrukken. (...) De één zal er kotsneigingen van krijgen, de ander (zoals ik) zal er de gitzwarte humor van inzien.

Minder grappig zijn de acties van Ichi. Hij heeft een mes verborgen in zijn laars en is begiftigd met een soepel been. Zonder problemen hakt hij zijn slachtoffers in stukjes. Letterlijk. (...)

Het is zonder meer een smerige film met groteske bloedfonteinen, Miike brengt het allemaal wel met een vette knipoog. Het is horror, drama, komedie, wraak, vrijwel elk genre past er wel in. De montage en muziek geven de titel een onuitputtelijke energie mee, de plotwendingen volgen elkaar in hoog tempo op. Ichi the Killer is zeker een van de betere controversiële films uit de filmgeschiedenis."

Clash van extremen | Recensie | DVD | FilmBekeken

Unsane (2018)

(...)
Regisseur Steven Soderbergh laat de spanning aangenaam kabbelen en houdt eerst in het midden of Sawyer echt gek is. Tot blijkt wat er echt aan de hand is en het verhaal een uiterst ongeloofwaardige wending neemt. Ik ben best bereid ver mee te gaan in plotverwikkelingen, Unsane gaat op de zenuwen werken. (...)

Dan is er nog iets wat schuurt aan Unsane. Lange tijd kan ik er de vinger niet opleggen, tijdens een scène met de directrice van de instelling begrijp ik het ineens. De scenaristen hebben een volstrekt onnodig subplot verwerkt in de film waarmee ze stevige kritiek leveren op zorginstellingen en de farmaceutische industrie. De kritiek is ongetwijfeld terecht, in Unsane weet die niet goed zijn plaats te vinden. Het geeft de film een merkwaardig schizofreen karakter en zorgt voor een moeizame spagaat. (...)

Een pluspunt is hoe Soderbergh de wereld van Sawyer in beeld brengt. Unsane is helemaal opgenomen met iphones, wat een aparte visuele ervaring oplevert. De camerastandpunten zijn zo ingesteld dat het beeld dan weer verwrongen is, dan weer kaarsrecht, dan weer glashelder, dan weer bedekt met een groezellaag. Dit werkt wel. Als Soderbergh volgende keer een beter script heeft, zou het ook inhoudelijk beter beklijven.

Afkomstig van Apart gefilmde ongeloofwaardige thriller | Recensie | Bioscoop | FilmBekeken