Meningen

Het verhaal heeft niet veel om het lijf en vooral het begin vond ik erg aangenaam om naar te kijken maar later in de film wordt het allemaal iets minder interessant. Vooral de verwijzingen naar de natuur werden een beetje vervelend op een gegeven moment.

Toch weet Takahata met een aantal zeer boeiende scenes er iets moois van te maken. De terugblik-scenes vond ik het mooist (de scene waarbij tussen de kleine Taeko en het honkballertje de vonk overspringt gevolgd door het zweven door de lucht bijvoorbeeld). Daarnaast is de animatie werkelijk schitterend, wellicht zelfs de mooiste die ik in een Ghibli zag. De prachtige muziek verdient ook nog een vermelding.

Komt voor nu niet verder dan 4*. Wellicht meer na herziening.

Ik weet niet wat het is met kinder-spoken-horror maar het zijn zo ongeveer de enige films waarbij écht de rillingen over mijn rug gaan, mits het goed uitgevoerd wordt natuurlijk.

En dat lukt El Orfanato zeer aardig. Gelukkig leunt de film niet op de gebruikelijke clichés die je in (veel) Horrors tegenkomt; geen overdreven schrikmomenten, geen domme beslissingen en geen goedkope gruweldaden. Maar wél constante spanning met een paar ijzingwekkende scenes waarbij mijn nekharen werkelijk overeind sprongen. Het verhaal is niet overdreven origineel maar het wordt wel vol overtuiging en lekker vlot gebracht al had einde niet zo uitgekauwd van me gehoeven.

Ook ik vind de vergelijking met The Others zeker opgaan (ook al met van die schattige kinder-spookjes brrr) maar die deed me net even meer.

3.5*

Tegenvallend. Minder grappig dan ik verwacht had, op een paar scenes na vond ik het allemaal niet bijster interessant. Behalve de vader van het blonde meisje (ben de namen alweer kwijt) vond ik alle personages behoorlijk irritant met de 'moeder' van Little Otik als dieptepunt. Daarnaast ook behoorlijk geërgerd aan het camera werk (close-ups van gezichten) en werd zelfs een beetje onpasselijk van de stukjes met de pedofiele ouwe man.

2*