Meningen

Garden State schoot ook bij mij te binnen na het zien van Elizabettown maar die is toch echt van een ander niveau.

De romantiek, de humor, de personages, het kwam allemaal zó geforceerd over. Zo van: 'kijk eens hoe mooi dit allemaal is' wat jammer genoeg alleen maar averechts werkt. Groot aandeel in dit falen (om in de trant van de film te blijven) is, het is al vaker gezegd, Orlando Bloom. Vraag me echt af of Crowe tijdens het filmen tevreden over zijn (gebrek aan) acteertalent was, ik zal er waarschijnlijk nooit achter komen.

Toch nog enigszins kunnen genieten van de aardige soundtrack en heb stiekem toch, een beetje, een zwak voor Dunst.

2*

Wat een schandalig slechte verfilming. Heb het boek met veel plezier gelezen en was zeer benieuwd hoe dit in een film vertaald zou worden.

Het leek dus totaal nergens op. Zo is de casting hopeloos mislukt, Rachel Weisz als Saphira? Welke oelewapper heeft dat verzonnen? De Draak wordt in het boek neergezet als een hoogst intelligent, mythisch wezen. Daar hoort een zware, wijze stem bij.

Ook de rest van de cast is dramatisch. Geen enkele acteur zet een geloofwaardige prestatie neer, met als schrikbarend dieptepunt Joss Stone als Angela.

Verder heb ik geen goed woord over voor wat de makers met het verhaal gedaan hebben. Het springt van de hak op te tak, wordt werkelijk aan alle kanten afgeraffeld en wijkt wel érg veel af van het boek. Natuurlijk is het moeilijk om van zo'n dik boek alles in een film te krijgen maar doe het óf goed en maak desnoods de film een half uur langer, of doe het helemaal niet.

De makers moeten gedacht hebben dat met de combinatie van actie, een episch verhaal en een stel grote namen het publiek het allemaal wel zou slikken en aan het gemiddelde hier te zien is dat nog redelijk gelukt ook.

Kon bij de aftiteling ook nergens de naam van Christopher Paolini ontdekken, die zal ook wel niet geheel tevreden zijn geweest met het eindresultaat.

Mensen, lees het boek en laat de film links liggen.

0.5*

Mooi geschoten episch sportdrama. Het verhaal over Ernie Davis is zeer boeiend, niet alleen door zijn sportieve kwaliteiten (hij excelleerde overigens ook in honkbal en basketbal) maar ook zeker door de (zeer bekrompen) racistische samenleving in die tijd. Erg triest dat iemand die zo'n verschil kon maken op zo'n jonge leeftijd is gestorven.

De opbouw van de kleine Ernie tot de grote ster van het Amerikaanse College Football wordt prachtig in beeld gebracht waarbij zeker de zeer realistische scenes op het sportveld een compliment verdienen. Het acteerwerk was over de hele linie degelijk, enkel Quaid als keiharde sportcoach vond ik minder overtuigend.

3,5*